ΑΠΡΙΛΙΔΕΣ

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Έιδα απρίληδες
στο μαυρογάλαζο πέλαγος
και ξόβεργες
σαρώσαμε στο αρμένισμα.
Αβγάτισαν οι άγριες μέντες
στα ονείρατα εμπρός..
αλλά ξεστρατεμένο σύννεφο
σκέπαζε τον Αχέρωντα.
Ανεμοπαρμένα φύλλα
άνθρωποι χωμάτινοι
στάλες ίριδας
και αερικά με παρωπίδες..
τρυγούσανε λέει
αμέτρητα μάτια
ετούτες τις «νέες ελπίδες’’.
Είδα τρύπιες σκέψεις
σε αστραφτερά λιμάνια
και αντίλογος η ανάσα.

Ηλιας Παπακωνσταντινου

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Είπες μου λείπει το χάδι
το άγγιγμα της ψυχής
η λαχτάρα να ζήσω με πάθος
ό,τι ερωτεύθηκα από παιδί
κι έμεινε εγκλωβισμένο στο χθες.
Είσαι ένα παράθυρο ανοιχτό
ένα ουρανός του γαλάζιου και του λευκού
ένα μοσχοβολισμένο κερί από μέλισσα
ένα απροσμέτρητο ρήμα της καλοσύνης
που αγκαλιάζει τον κόσμο
από το άλφα ως το ωμέγα.
Δε ζήλεψες την αφθονία του πλούτου
τα παλάτια του Μίνωα
τον πρίγκηπα της Κνωσσού.
Έμεινες στο αθέατο, στης νύχτας τη σιγαλιά
παρέα με τ’όνειρο, για δυο ψυχές
που τις διαφάνειες των κύκλων τους
θα τις πλημμύριζε το φως της αγάπης
η ευτυχία δυο ανθρώπων να ζήσουν
μαζί Καλοκαίρια και Άνοιξες
να περπατήσουν με ό,τι απόμεινε ακμαίο
και δεν το αποσχημάτισε
η ισοπεδωτική των καιρών!

Θεόδωρος Σαντάς,26-3-2018

☼ Ηνίοχος

 

 

29512369_2093756890854635_4707776276335179964_n

Όλα του ρέουν, σαν άνθη, σαν ύδωρ, σαν ψυχή. Βοούν οι θλιβεροί κεκράχτες, “εμπρός, προς τα πίσω”, κι έχει αυτός ένα ατελεύτητο βλέμμα. Αλύγιστος, ευθυτενής, με μια περηφάνια που δεν ασχημονεί, δεν σχάται, δεν υποστέλλεται.
Ηνίοχος, βλαστός της αιώνιας γης. Τα ρίγη σου πατρίδα μου, ίσια όρισέτα με τα μάτια του τ’ αγέρωχα, να γίνουν σαϊτιές πάνω στο κορμί της σατραπείας.
Ηνίοχος των Ελλήνων!!!

Αντώνης Σαμιωτάκης

ΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ Μότο Ζηλεύω την αθωότητα των περιστεριών και την ανιδιοτέλεια της βροχής (Δημ Φαρμάκης ,Ενοχοπληξία, από το βιβλίο του , «Θραύσματα»)

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Σε γύρεψα στην ασπροκόκκινη
κλωστή της ανέμης, στην αυγή
των παιδιών
που μοιράζουν την αθωότητα
με το χαμόγελο των αμαρυλλίδων
και την καλημέρα του ήλιου!
Σε γύρεψα στου χειμώνα τις νύχτες
όταν ο άνεμος περνούσε στη θύελλα
κι εσύ στην πρώτη φορά ,να μιλήσεις
με ποίηση.
Κι όταν τα θραύσματα απ’τις λέξεις σου
με σημάδεψαν, έγινε ο κόσμος πορφύρα
να περάσουμε οι δυο μας
στην αγάπη των κοχυλιών
και στο θρόισμα των πεύκων
την ημέρα της ποίησης!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,21-3-2018

ΔΕΟΣ

14222184_1822100761353584_2346048958830345681_n

Πόσες λέξεις ακόμα να ψάξω
και σε ποιο όνειρο ν’ανατρέξω
να μιλήσω με την εγκαυστική της καρδιάς
μ’ένα κύμα γαλάζιο,σ’ένα ταξίδι πρωτόγνωρο
να γνωρίσω τα πορθμεία της γης
να’βρω κάτι σπάνιο για σένα
να θυμάσαι ότι η ποίηση
σε περνάει απευθείας στο άπειρο.
Κι εκείνο το γέλιο σου
το στιλπνό και το απαστράπτον
που σε κάνει να λάμπεις
σαν φως ιλαρό ,να ευωδιάζεις
σαν μύρο Αγίου, να στέκεσαι ακίνητη
και όλα σου να είναι ένα δέος
σαν τις Καρυάτιδες στο Ερέχθειο
σαν νύχτα λευκή της Αγίας Πετρούπολης
που η ομορφιά και το θαύμα της
εξαϋλώνουν τον άνθρωπο!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,21-3-2018

Μαρία Συμεών Ένα ποιήημά μου, αφιερωμένο στους Ποιητές… της Γης … για την Ημέρα της Ποίησης. «ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ»

29468123_2091369297760061_847729628293365760_n

Τριαντάφυλλο …
Ένα ποίημα..
ζει..
πάνω μου…
πορφυρογέννητο στάζει,..
βάφει το μελάνι των ιδεών…
Πένα και αστραπή…
στον χείμαρο τούτης της μέθης..
Ω… είναι η στιγμή.
Το γάργαρο νερό, που ξεδιψά η ζωή μου…
Είναι η στιγμή… τυλιγμένη σ’ έναν κόκκο αστερόσκονης… μέσα στο σύμπαν…
Σ’ ένα ποίημα…
χαϊδεύω την πεθυμιά …του νου..
Λάμψη…
Ποιος είναι εκεί;
Μια λάμψη…
Η πυγολαμπίδα του οίστρου…

Μαρία Συμεών 21/3/2018

ΕΠΙΚΛΗΣΗ για την ημέρα Ποίησης

Calliope_by_Joseph_Fagnani

Μάνα του Ορφέα

Βοήθησε
κείνους που στα υπόγεια της ψυχής στίχους υφαίνουν
Που χουν στα μάτια σύννεφα
και στην ψυχή λουλούδια
Γκέμια απ’ αλόγατα του νου
αέναα κρατούνε
και η καρδιά λικνίζεται στη μουσική της ρίμας
Στα πέλαγα να μη χαθούν που ανοίγονται μπροστά τους
Να στέκονται σε Ανατολές
και να κεντούν ποιήματα

21 ΜΑΡΤΗ 2016

.Δώρα Μεταλληνού

Πίνακας  Calliope by Joseph Fagnani

ΑΝΟΙΞΗ

29386952_10213641841392391_7453737067883540617_n

Περνάει κι από δω η Περσεφόνη
ψιθύρισε ένα πλανεμένο ονειρο στο χελιδόνι
Κι εκείνο ψαλίδισε το χρόνο να περάσει
πως δε λαθεύει και στην ώρα της θα φτάσει;
Πως βρίσκουν σπόρο τα δάκρυα των σύννεφων ;
Τι κι αν προπορεύτηκαν στρατιές μαρτύρων;
Τι κι αν οι αχρείοι της γης μάτωσαν το χώμα;
Εκείνο λίπασμα έγινε .
Ο σπόρος θεριεύει ακόμα και στην πέτρα
Πάνδημη υποδοχή ετοίμασαν οι κήποι της καρδιάς
κι ο Ερωτας ξεσκούριασε τα βέλη του.
Σε κάθε ανάσα του άλικες παπαρούνες έβαψαν μάγουλα
Τόσος χειμώνας πως χώρεσε στις καρδιές;
Θεά εσύ ,των χρωμάτων και της γονιμότητας,
της βλάστησης και της Ανάστασης,
Διώξε το Χειμώνα!
Στείλε τα ματωμένα όνειρα να ξεπλυθούν στο κύμα
να απαμβλυθούν οι γρατζουνιές
να ξεχειμωνιάσει η λύπη
στα χειμαδιά μιας ατέρμονης Άνοιξης
Γέννησε ήλιους τετραξανθη μέρα
Αγίνωτη, ματωμένη,πικραμένη
μα …Άνοιξη!
Έαρ έλα! φωνάζει κι ο Ποιητής.
κι εκείνο υπακούει….
Δωρα Μεταλληνού
»Αλληγορία της Άνοιξης» Μποτιτσέλλι

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Εμείς, οι ονειροπόλοι ποιητές
οι ακόμη ελπίζοντες την ειρήνη επί γης
και του ανθρώπου την ευδοκία ζωής
τόσο, που η βίωση Παραδείσια να μοιάζει,
άλλοτε πηγαίναμε ως ταπεινοί προσκυνητές
στο Άγιο Πνεύμα που μονάζει στ’ ουρανού τις εσχατιές
και άλλοτε πρωτοπόροι ιχνηλάτες
σε μονοπάτια που άλλοι δεν φτάνουν ποτές.
Και προχωρούσαμε ακούραστοι ερευνητές
αναζητώντας την πηγή που ζωοφόρο ύδωρ σταλάζει.
Μα τώρα που βγήκαμε σε στράτες
όπου βλέπουμε τον κόσμο να σπαράζει
βιώνοντας ημέρες φοβερές
κάτω από το μαστίγιο που κρατούν ζωής στυγνοί «δραγάτες»
και σείοντάς το με θάνατο απειλούν, η πορεία μας αλλάζει.
Κι αντί να είμαστε πλέον ουρανό-διαβάτες,
στη γη περπατάμε παρηγοριά κομίζοντες,
μες από την γραφή μας, από καρδιάς συμβουλές.
-Συν- Άνθρωπε, αφυπνίσου.
Διώξε τις σκέψεις τις αρνητικές.
Ψάξε τον σπινθήρα εντός σου κι ενθαρρύνσου.
Ήλθε ο καιρός για μεγάλες αλλαγές
κι ανταποκρίσου στην πρόκληση κι εσύ.
Βέβαια, η δουλειά είναι πολλή που πρέπει να γίνει
σ’ έναν κόσμο που πληγωμένος αιμορραγεί,
ο στόχος για να επιτευχθεί και να επικρατήσει αδελφοσύνη.
Για αυτό, όπου κι αν είσαι, βιάσου.
Και ξηλώνοντας από το «χειροτέχνημά» σου
του «εγώ» σου την αυταπάτη
και τα πλανερά της «Νύχτας» παραμύθια,
ξεκίνησε την ύφανσή του από την αρχή
με τα όνειρα που είχες σαν παιδί.
Και τότε, άνοιξε την καρδιά σου
για να μπορείς να νοιώσεις πώς μόνο με την Αγάπη,
το Φως και την Αλήθεια
η Ζωή προς το κάλλιστο αλλάζει!
Κι αν τ’ αποδεχθείς, τότε, σ’ όλη σου την διαδρομή
τίποτε να μην σε τρομάζει.
Άναψε τον δαυλό της ψυχής
από την Αιώνια Φλόγα την Συμπαντική
και βαδίζοντας απαλά, γίνε η Αγάπη ο ίδιος εσύ.
Όταν μιλάς όμως για αυτή,
άσκοπα λόγια η γλώσσα σου να μην πει.
Οι λέξεις έχουν δύναμη περισσή.
Χρησιμοποίησέ τις σοφά και με προσοχή,
για να μιλάς όπως ο Θεός.
Και ο λόγος σου να εκπέμπει Φως
σαν φάρος σ’ έναν κόσμο σκοτεινιασμένο.
Κι όταν σε πράξη Αγάπης μορφώνεται αληθώς
Ελπίδα προσφέροντας και παρηγοριά
σε κάθε συν-άνθρωπο καταφρονεμένο,
τότε, αγαλλίασε νοιώθοντας την μέγιστη χαρά
με το έργο της ψυχής σου ολοκληρωμένο….
Κι εμείς οι ποιητές, με θαυμασμό θα σε κοιτούμε
και ως ΑΝΘΡΩΠΟ καλόν και αγαθόν θα σε υμνούμε.
ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΘΗ

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
ξενυχτώντας στο κιόσκι τους
στης ζωής την πληγή
στη νηνεμία της ρέμβης.
Γράφουν με τη δροσοσταλίδα της φτέρης
και το χαμόγελο του παιδιού
με τα ξεπροβοδίσματα της αυγής
και με τα χρώματα τ’ Ουρανού
καταπίνοντας τη χρυσή τη βροχή
και μασώντας τη δάφνη τους .
Κι ύστερα σαν μουσική των αγγέλων
χύνονται μες στο φως
και με φως επιστρέφουν και πάλι.
Γράφουν και σβήνουν
σβήνουν και γράφουν.
Γελάνε και κλαίνε
κλαίνε και σκουπίζουν το δάκρυ τους
και τραβάν την καλούμπα του ήλιου
μην ευδοκιμήσει η άπνοια
και αποσχηματίσει το στίχο τους.
Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
με το μίσχο των φύλλων
με τη μυρσίνη των βράχων
μυκτηρίζοντας την πυρά
για το επικηρυγμένο τους ποίημα
κι εγκαταλείπουν στο κύμα της θάλασσας
το εγκιβωτισμένο τους ποίημα
καινή διαθήκη, για τις ατράκτους της γης!

Θεόδωρος Σαντάς