Κώστας Γεωργίου Καρούσος Πρόεδρος της Ε.Ε.Λ. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ–ένα ποίημά μου..΄΄Μιαν υποτείνουσα τεθλασμένη…΄΄και ένας πίνακάς μου-λαδόχρωμα.. στη ΦΟΝΙΚΉ και αποφράδα ημέρα της φωτιάς-23 / 7 / 2018.

37939388_2182916715271985_7302438632294449152_n

Πώς να διαγράψω την βεβαιότητα
της μέρας,όταν αργότερα
όλα θα έχουν φύγει ??
Ο δρόμος μέσα μου σκαρφαλώνει
με φιλοδώρημα ένα κάνιστρο αυταπάτες.
Μόνος πηγαίνω προς την αλήθεια.
Το τυχαίο έρχεται ύστερα.
Πόσο περίτεχνα βαδίζουν οι διαβάτες
στο αρχαίο μυστήριο του θανάτου
κοιτάζοντας μέσα τους !!
Σήμερα γέμισα ήλιο
σαν πορσελάνη– σαν αμφορέας
μ΄ένα κρυμμένο ράγισμα στο πλά΄ι΄.
Αργότερα είδα στο φως
μιαν υποτείνουσα τεθλασμένη
κι΄ένα κομμάτι !!

Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής ΄΄

ΣΤΗΝ ΝΑΤΑΣΑ ….

36954488_2163014820595508_6148236995505160192_n

Θέλω κάτι να γράψω…
για εσένα Νατάσα τον Άνθρωπο
την πληγωμένη Μάνα που αναζητά 
δύναμη, κουράγιο, αγάπη για την
ζωή, ατενίζοντας το στερέωμα
ψάχνοντας ένα μήνυμα σε
δυο φτερούγες αγγέλων, σε
ταξίδια νοητά
να φυσήξουν οι άνεμοι
να ξαστερώσει ο ουρανός
στην πόλη Αρχόντισσα
Κι είναι το ταξίδι του Αγγέλου Σου
ένας πόνος βαρύς, ασήκωτος
τυλιγμένος με δάκρυα, σιωπή
γεμάτο : όμως με γλυκές αναμνήσεις
βάλσαμο, αμβροσία για
την πικραμένη σου καρδια
θύμησες χαμόγελα κι η
Αγάπη της καθάρια ατόφια
να θοπεύει απαλά το πρόσωπο σου
να φωτίζει της νύχτες σου
ροδόχρωμα της ανατολής στις
ημέρες Σου …
Soula Maropaki Ηράκλειο 10/7/18

George Peter Mixalopoulos

 

 

36585171_137995060420563_3641306336207044608_n

Στο σώμα σου μια αμφίεση ερωτικής φαντασίωσης ντύνει την αθωότητα,
η εκλεπτυσμένη γυμνότητα με προκαλει να ξεδιψάσω τον εκ προμελέτης θαυμασμό.

Κοντά σου φλέγονται οι δισταγμοί,
παρανάλωμα της ακόρεστης λαίλαπας των φιλιών.

Φωλιάζουν στο κορμί σου όλες οι ανθρώπινες μου αδυναμίες,
μέσα στο βλέμμα σου επωάζουν οι στερημένες αγκαλιές των ορφανεμένων χαδιών.

Κινούμαι στον ίλιγγο ευαίσθητων συλλαβών,
ασπίδα διάπυρη το κορμί σου,
με προστατεύει από τις επι-σκέψεις των απρόκλητων κεραυνών έλλειψης της νύχτας.

Εύθραυστα συναθροίσματα σιωπής και στιλβωμένες φράσεις θαυματουργά γεννούν την κλίμακα της έκφρασης.

Στον στρόβιλο των ξελογιασμένων μου παθών,
είσαι μια απέραντη χώρα τρυφερότητας,
προσπερνώντας τα σύνορα του εαυτού μου με υπερπροσπάθεια, στρατοπεδεύω στις αχανείς εκτάσεις του Λεκανοπεδίου της στοργής.

Με ροζ αρώματα του Δάσους σε ραίνω,
δραπέτης των φυλλωμάτων της θλίψης πού στάζουν δροσοσταλίδες εγκατάλειψης .

Συλλέκτης της γύρης των πόθων,
κηφήνας κι εργάτης στο βελούδινο άγγιγμα σου,
ανασαίνω την οσμή σου.

Παφλάζουν τα ζεστά μας χάδια,
μαγνητικό πεδίο έλξης των σωμάτων η δόνηση των χειλιών.

Ελευθερώνομαι απο το βαρος της αξόδευτης πίστης,
αιωρούμαι στα σύννεφα της απέραντης γαλήνης των ξεχωριστών μας στιγμών,
απογειώνομαι με ταχύτητα μες σ ένα Σύμπαν υπέρτατης ηδονής.

Με συνοδεύεις διακριτικά με την φλογερή σου έξαψη,
καθώς στα πολύχρωμα της φαντασίωσης πέταλα αφήνω,
ένα ροζ κίνητρο να ξεβάφει στις ανοιξιάτικες νύχτες,
μες από δυνατές συγκινήσεις μίας ακατανίκητης νοσταλγίας για όσα δεν έζησα.

ΡΟΜΠΕΝ
ΨΥΧΏΝ

 

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ‘’ ΜΕ ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΑ ΓΑΜΟ-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ’’

36846183_2161515154078808_5125450023554777088_n

 

Η κλίνη της βασίλισσας στο πλοίο της αγάπης
Μικρός ναός του ερώτα …με ιερό του μοιάζει
Λιβάνια μυροβλυζουν σε ξύλα που καπνίζουν
Θεραπαινίδες όμορφες φροντίζουν και σερβίρουν

Όταν η ώρα έφτασε
Μετά από το δείπνο
Πίνοντας νέκταρ θεϊκό
Στου ερώτα το πλοίο
Εκείνη κι ο Αντώνιος
Μιλώντας δίχως παύση
Και φάνηκε απ την αρχή
Το χνώτο τους ταιριάζει

Είδαν και έπιανε πολλά και με τα μάτια όσα
Θα ήταν ξεδιάντροπα αν έλεγαν τα λόγια
Όταν εκείνη αγκάλισε και πήγαν προς την κλίνη
Οπού συνέβη το γνωστό μοιραία θα προκύψει

Τη νύχτα που ο έρωτας
τους ένωσε σα μοίρα
Με τα αόρατα δεσμά
Σα γάμο-λειτουργία
Ο ιερέας έρωτας
Σα βέρες τα κορμιά τους
Τα έμπλεκε τα σταύρωνε
Στο πρώτ’ αντάμωμά τους

Τους ένωσε με ηδονές κι όπως εκείνος ξέρει
Ψυχή τε σώματι εραστές τη σχέση τους γονεύει
Το πάθος πόθο γέννησε κι ανάγκη η συνήθεια
Τα βράδια που ακολούθησαν την πρώτη τους τη νύχτα…

Που αγκαλιασμένους το πρωί
τους ξύπνησε με χάδια
Της έδινε ο Αντώνιος
χουζούρια η Κλεοπάτρα….

‘’ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΠΟΘΟ ΓΕΝΝΗΣΕ …ΚΑΙ Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ‘’

Μέρες και νύχτες πέρασαν
Έκτος τον έρωτά τους
Εκείνος τη βασίλισσα
Το είδωλο του πάθους
Ήθελε κι ήτανε μαζί
Ώρες πολλές περνούσαν
Εκείνη κι ο Αντώνιος
Και σοβαρά μιλούσαν

Ενώ αρχίσαν εκδρομές στη γη της Κιλικίας
Επισκέφτηκαν την Ισσό που έγραψε ιστορία
Ο βασιλιάς Αλέξανδρος κι η πανστρατιά ελλήνων
Στον τόπο που συντρίψανε τους Μηδους του Δαρείου

Η Κλεοπάτρα γνώριζε
Καλά την ιστορία
Και τη δίκη της φυσικά
Τη γενεαλογία
Πως ήταν δέκατη γενιά
Εκείνη Πτολεμαίο
Ίδια γραμμή το αίμα της
Του έλληνα του μέγα

Είπε κι ευθύς εξήγησε σαν είδε το Ρωμαίο
Να την κοιτάζει έκπληκτος και έκθαμβος στο τέλος
Όταν του εξήγησέ το πως η έγχορδη φωνή της
Σαν το ρυάκι δροσερή σε δάσος κελαρύζει

Ο Πτολεμαίος ο λαγός
Κι ο Αλέξανδρος ο μέγας
Το βασιλιά το φίλιππα
Κι οι δυό είχαν πατέρα
Αδέρφια ετεροθαλή
Με ότι αυτό σημαίνει
Τη δυναστεία απ την αρχή
Των Πτολεμαίων λέει

Και φτάνοντας στη χάρη της χαμογελά με χάρη
Κοιτώντας το ρωμαίο της εκείνον που θαυμάζει
Το θεϊκό της χάρισμα τα όσα αφηγείται
Να ζωντανεύουν στο μυαλό η Κλεοπάτρα είχε…

Με κάθε λεπτομέρεια
Τα οποία γεγονότα
Να περιγραφεί με σειρά
Εικόνα με εικόνα
Στον υποθάλαμο του νου
Η μια μετά την άλλη
Όπως εκείνες στην Ισσό
Στο Πίναρο ποτάμι

Που εκβάλει στη μεσόγειο προς της Ταρσού τη όχθη
Εκεί οπού καθόντουσαν μιλώντας ώρα μόνοι
Τα όσα έγιναν εκεί και από πρώτο χέρι
η Κλεοπάτρα γνώριζε σαν άκουσε να λέει

Ο Αντώνιος που λάτρευε
Το πνεύμα της το λόγο
Αν θέλει εκείνη να του πει
Της ζήτησε με τρόπο
Τα όσα γίναν στην Ισσό
Τη φοβερή τη μάχη
Αν κι ήξερε πολλά για αυτή
Το μέγα στρατηλάτη

Από παιδί τον θαύμαζε ποθεί να μάθει κι αλλά
Κι η απόγονός του σίγουρα θα ξέρει η Κλεοπάτρα
Που άρχισε να ιστορεί ενώ μια πέτρα ρίχνει
Μες στο ρηχό τον ποταμό όπως πλατειάζει η δύνη

Τα ομόκεντρά τα κύματα
Καθώς γλύκα απλώνουν
Αιχμαλωτίζουν τη ματιά
Εκείνη τον Αντώνιο….

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ © 7-7-2018

Έπεται συνέχεια… μια σειρά από ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα απ’ το βιβλίο.. »

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ »

Ένα ακόμη κυριακάτικο σεντόνι, το τέταρτο από την ιστορία της Κλεοπάτρας,

https://www.youtube.com/watch?v=Y6EhRwn4zkc

Η Κλεοπάτρα στην πρώτη της συνάντηση με τον Καίσαρα, πίνακας του Ζαν Λεόν Ζερόμ (1866).

ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΤΖΑΚΑΡΑΝΤΕΣ

36925725_2161493944080929_9002079056723705856_n

Δε θα μιλήσω για χρόνια που πέρασα
στη σιωπή.
Για το τώρα θα μιλήσω
για τις «Πέτρες της Πάφου»
που γέννησαν τις Θεές
κι ομόρφυνε ο κόσμος
για «Κόλπους του Ακρωτηρίου» θα μιλήσω
που αναδύουν κορίτσια βαθυγάλαζων ήχων
για ποιήματα που γράφουν δυο μαύρα μάτια
που λίγνεψαν στην «Κοιλάδα του Θάνατου»
μα άντεξαν τη φωτιά!
Πάνω στις φλέβες των ευκαλύπτων
αφήνουμε χλωρό τον καημό
μα αύριο όλα θα περάσουν
στη μετωνυμία των άστρων!
Για το τώρα θα μιλήσω λοιπόν
για τη «δροσιά της αυγής»
που ερωτεύονται οι ποιητές
κι αφήνουν το στεναγμό των ηλιοτρόπιων
στις ανεμώνες των «Κάστρων»
για ένα κορίτσι που πήγε νύχτα στις Πλάτρες
να καταγράψει το τραγούδι των αηδονιών
κι άφησε την ομορφιά των κυκλάμινων
στα ημερολόγια με τις ανθισμένες
τζακαράντες του «ποιητή»

Θεόδωρος Σαντάς,Λευκωσία,12-1-2014

ΕΝΑΣ ΡΟΔΙΝΟΣ ΗΛΙΟΣ Στον Πασχάλη Σταύρου Καζακίδη

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Κάποιοι είπαν
ότι ήταν ένα φεγγάρι ολόγιομο
κι άλλοι ένας ρόδινος ήλιος
που κουβαλάει στα μαλλιά του
την Άνοιξη•
κι είπα κι εγώ, να της Λητώς
ο Απόλλωνας
που στεριώνει με τέσσερις στήλες
στης θάλασσας το βυθό
τα πλεούμενο της Ορτυγίας νησί
το φτωχό και το άγονο
το χωρίς αμπέλια και δέντρα
Δήλο να τ’ ονομάσει!
Να και το άρμα του
το σέρνουν οι εφτά ολόλευκοι κύκνοι
να τον παν στις «Όχθες του Ωκεανού».
Κι εκεί που ξεχάστηκα
στην ονειροφαντασία του μύθου
κι είδα στα μάτια του
το απείκασμα του πατέρα
δυο σκέψεις να’ χουν γίνει
η συνισταμένη του Όλου
με θάμπωσε και πάλι το αιώνιο
κάλλος !
Ω, τόση ομορφιά χυμένη επάνω του
μόνο με επέμβαση ουράνια
θα μπορούσε να γίνει .
Τόσο έρωτα, μόνο οι θεοί
θα μπορούσαν να απλώσουν!
Και τώρα ας σωπάσω
ν’ αποτυπώσω με στίχους
το θαύμα του!
Αύριο, με υάκινθους
θα συνεχίσω τον ύμνο του!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,

ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΦΘΙΑΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Κορίτσι των γιασεμιών και των υακίνθων
που λιάζεσαι στη στίλβη των κοχυλιών
και εξουσιάζεις τα θέλω μου
άκουσε το θρόισμα της μαρμαρυγής!
Τούτος ο κόσμος δεν είναι μόνο
των ηφαιστείων η λάβα
κι η αστραπή της φωτιάς.
Είναι κι ο στίχος που ξεδιπλώνει
τον πανάρχαιο πόθο
στο κορμάκι της Ιφιγένειας
είναι και το κλωναράκι της μέντας
που το τρύγησε η μέλισσα
είναι κι η ασπροκόκκινη κλωστή
να υποδεχτούμε τον Μάρτη
είναι και ο κροταλισμός των ερωδιών
στα είκοσι τρία σου χρόνια.
Μην αψηφάς τα εύφλεκτα λόγια
όταν τρέχω πίσω απ’ τον ίσκιο σου
την ώρα που αναδύεσαι
στον κόλπο της Φθίας
μ’ένα σημάδι της εφηβείας
πάνω στην πλάτη σου.
Μην αγνοείς
τις ραγισματιές των Καλοκαιριών
απ’το ηδονικό φιλί της Σαπφώς
στα χείλη των φεγγαριών
τους ποιητές που παραδίδονται
στον εναγκαλισμό των κυμάτων
αφήνοντας ένα ακροτελεύτιο γράμμα
ενυπόγραφο στο συρτάρι τους!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,26-2-2015
Τροποποιήθηκε στις 2-4-2016

 

Ioannis Diamantoglou Καθηλωμένες αλήθειες

36694408_2158429747720682_961711609288327168_n

Πάνω στα βράχια δυσφορώ σφιχτοδεμένος Μ’ ένα λινάρι
Κι είναι επώδυνο το αετίσιο δάγκωμα γιατί λογίζεται αντίτιμο δικαιοσύνης
Κι είναι βαριά η τιμωρία σαν ξεπηδά ο αναστεναγμός γιατί αγαθώς έπραξα Καθώς κοιτώ στον ουρανό, η αρωγή καταφθάνει απ ́ το νότο λουσμένη ηρωισμό Είναι λιτή, τυλιγμένη με την ελπίδα που έχασα όταν παρέδιδα τη γνώση Έδωσα φωτιά και πηρά αγνωμοσύνη, έσπειρα κατανόηση και φύτρωσε φαρμάκι Δεν κράτησα τίποτα για μένα να ορίζω, μου το θυμίζει η πληγή στο δεξί πλευρό Κάθε χαμένο κομμάτι ας είναι πλεονάζων φώς γι αυτούς που έχουν ανάγκη Με λένε προμηθέα Δεσμώτη και νιώθω προδομένος
Καθηλωμένος στο σταυρό, περιζωμένος με ένα αγκάθινο στεφάνι
Κάθε σταγόνα αίμα στα μάτια ξεπλένει τις αμαρτίες που αντίκρισα
Ήρθα με πόνους, το πόνο γιάτρεψα, με πόνους αφήνω το τελευταίο ανάσασμα Μα ακόμα νιώθω συμπόνια κι ας βασανίζομαι αποστεωμένος στο λόφο Θυμάμαι την αύρα της θάλασσας, το δροσερό αεράκι της ερήμου σαν με αγκάλιαζε Αναπολώ τα ξερακιανά χέρια που σήκωσα και τ’ αναστημένα χαμόγελα
Δεν κράτησα τίποτα για μένα να ορίζω, μου το θυμίζει η κεντιά στο δεξί πλευρό Χολή και όξος η ανταμοιβή της λύτρωσης, προσεύχομαι όμως για συγχώρεση Με λένε Ιησού Ναζωραίο και νιώθω θλιμμένος
Έρχομαι μέσα από τους αιώνες με λίγα υπάρχοντα στη πλάτη Πολέμησα σκληρά μπήγοντας μέταλλο για διάφορες Ελένες Σκόνταψα σε χαρακώματα καπνών πέφτοντας επάνω σε αιματοβαμμένες ιδέες Κρύφτηκα φοβισμένος στα τσιμέντα κάτω από τη σκιά τοξικών μανιταριών Έκλαψα, έχασα, σκότωσα Μ ́ ακόμα είμαι όρθιος καρτερώντας απάντηση Επιζητώντας κυνικές αλήθειες για όλα τα ζαλωμένα βάσανα
Μου δώσαν άφθονη γνώση, μα λησμονήσαν πως συνταιριάζει τ’ αγαθό Μου δώσαν αγάπη, μα δεν προνοήσαν να με διδάξουν πως αγαπά κανείς Με λένε άνθρωπο και νιώθω απεγνωσμένος.

Ioannis Diamantoglou

ΜΙΜΗΣ ΜΑΖΗΣ

36621800_2157118687851788_2189761721218891776_n

Στα μάρμαρα τα ελληνικά του Ευαγόρα ,
το τούρκικο σπαθί άγρια ματώνει
της ειρήνης τον τράχηλο σε διχόνοιας ώρα 
κι ολόγυρα αθώων πτώματα στρώνει.

Πικροί οι αιώνες των Ελλήνων τώρα ,
οι λόγχες τρίματα στα μουσεία .
Στο ασιατικό ασκέρι δουλικά δώρα ,
οι προγονικοί τάφοι με προδοσία .

Βαρβαρική μπότα στο θείο βήμα,
αντηχεί μόλεμα στ αρχαία παλάτια
κι αραδιαστά σέρνει πολύβουα στο κύμα,
του πολέμου τα σιδερένια άτια .

Στον αφρό παρηγοριά η αναδυομένη!
Τα βουνά τουρκοπατημένα , νάτα !
Οι γαλάζιοι γιαλοί ματοβαμένοι
και συρματόπλεγμα σε κάθε στράτα.

Στο κοντοσίμωμα οι βολές θανάτου,
στους τοίχους στρώσανε τα πλάνα ,
άστοχες η μ αίμα νιου απ την καρδιά του,
κει που άσπριζε με ασβέστη η μάννα.

Η σκέψη αρχέγονη στα σπλάχνα αιώνων ,
μ άφθαρτες ρίζες σκαλωμένες
βαθιά , τη δίνη σκορπάει των μουσώνων
και τις υπάρξεις που περνούν σκελετωμένες.
Μίμης Μάζης

Φίλοι μου, Ιούλιος (ΚΥΠΡΟΣ-1974) κι επειδή εγώ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!Άλλωστε από τους 29 μήνες που υπηρέτησα στον ελληνικό στρατό, σαν αξιωματικός διαβιβάσεων Τάγματος, το ένα έτος το υπηρέτησα στο 506 Τ.Π. στο Σταυροβούνι και οφείλω να μην ΞΕΧΝΩ, μέχρι να ταξιδέψω στον Κόσμο των Αγγέλων!!! Από το μεγάλο μου ποιητικό έργο ΑΛΑΣΙΑ-ΚΥΠΡΙΣ σας παρουσιάζω την αρχή του Γ΄αποσπασματος , σαν φόρο τιμής ή αν θέλετε κεράκι στη μνήμη όσων γενναίων έπεσαν, προδομένοι για να μην μετατραπεί το νησί της Αφροδίτης σε τουρκική περιφέρεια!!!!

ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Μιλώ και πάλι
με την ειλικρίνεια του παιδιού
και την παλίρροια του καημού.
στις μέρες της εφηβείας.
Σ’ αγάπησα
με τα τραγούδια του Μάη
και την πολυχρωμία των νυχτολούλουδων
Ζήτησα τη φιλευσπλαχνία του Ουρανού
και την καλημέρα της γης
για τα λουλούδια που θ’άνθιζαν
με το χνούδι της αθωότητας.
Απ’τις ατράκτους του χθες
κράτησα την καλοσύνη
της μάνας μου
τη σταλαματιά του φουρνόσπιτου
την υπομονή και τη φρόνηση
να οικοδομήσω το σήμερα.
Σ’ αγάπησα
ανεβαίνοντας τα σκαλιά
πάνω στα κάστρα.
Σ’αγάπησα
χωρίς να ρωτήσω κανένα
σαν πασχαλιά του Απρίλη
και πέρασα στη δική σου την Άνοιξη
κρατώντας ένα λευκό
κι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
στα δεκαεφτά μου τα χρόνια!
Θεόδωρος Σαντάς