Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΡΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΡΗΤΩΝ

27067573_2061097810787210_1648902727514739133_n

Πώς να εξηγήσεις τα άρρητα
και τ ’ακατάληπτα του Θεού
με τη στοχαστική του πεπερασμένου;
Γι’αυτό σου μίλησα για ρητούς και για άρρητους
αριθμούς ,για το π και το e
για φυσικούς πρώτους και σύνθετους
για δεκαδικούς και Νεπέριους λογαρίθμους
μα εσύ με διέγραψες.
Η αγάπη σου κράτησε ίσαμε τους Δελφούς
ως το σπίτι του Άγγελου.
Σε τρόμαξε ο λογισμός των διαφορικών
και των ολοκληρωμάτων
ο Newton κι ο Leibnitz
(Νιούτον και Λάιμπνιτς).
Ακατάληπτες έννοιες είπες
άσε με να περπατάω στα ρηχά
με τρομάζουν οι μετασχηματισμοί των σημείων!
Σου μίλησα για την εικαστική των αρχαίων
για συζυγή αρμονικά στη Γεωμετρία
για τους κύκλους του Απολλωνίου
και τις ιδιότητες του φ του Φειδία
για το θαύμα του Παρθενώνα
και τις πυραμίδες της Αίγυπτου
πως μετράει το ύψος τους ο Θαλής
με όμοια τρίγωνα.
Σου μίλησα ακροθιγώς
για τη λογική του Αριστοτέλη
πως οποιαδήποτε πρόταση *
των μαθηματικών ,είναι
μόνο αληθής ή μόνο ψευδής
κάτι σαν το μεγάλο μας ναι
ή το μεγάλο μας όχι
ως είπε ποιητικά ο φιλοσοφημένος
λόγος του ποιητή της Αλεξανδρείας!

Θεόδωρος Σαντάς,27-1-25

*Πρόταση γενικώς θεωρείται μια σειρά από λέξεις και σύμβολα ,τα οποία έχουν ορισθεί πλήρως ,έχει ένα αυτοτελές νόημα και είναι εφοδιασμένη με ένα και μόνο από τα γνωρίσματα αληθής ή ψευδής.

 

Πηγή φωτογραφίας : http://greekworldhistory.blogspot.gr/2013/…/blog-post_6.html

Η ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΟΥ

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 27, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

26992268_2061092997454358_3857644413019420792_n

Ποιητή της Ανατολής
πόσες ψυχές απελευθερώνουν
απόψε τον έρωτα και μύρισε 
ο αγέρας χρυσάνθεμα;
Πόσες στάλες του νόστου πλημμύρισαν
με δάκρυα του Χειμώνα τις νύχτες
και θρυμματίζουν το ακροκέραμο
οι θύελλες;
Αγάπη των χελιδονιών
στο άρωμα των Καλοκαιριών
ξόδεψες την ανάσα σου
και στο κλάμα των άστεγων
το τραγούδι της κοιμωμένης
και με το στέμμα του ήλιου
πέρασες στην ανηνεμία της γης.
Ω, εσπερία ψυχή του Αποσπερίτη
ω ,σμίλη του ακαταπόνητου ποιητή
ποια φωτιά μπορεί να σβήσει το όνειρο
ποια συνωμοσία του ανθρώπου
την καλημέρα του ήλιου;
Όμως τώρα η θλίψη των Καρυάτιδων
θρηνεί με τη φυγή των παιδιών
με της φυλής μου το έντιμο δάκρυ
κι έγιναν τα δάκρυα ένα
με το δικό μας.
Ω, ψυχή της Αφροδίτης της Σύριας
τριανταφυλλένιο παιδί της Ατάργατης
στην πλώρη των καραβιών
σε τρικύμισε ο Αύγουστος
κι αφέθηκες στο ίλεως των ανθρώπων
στης φιλίας το φίλιο ρήμα
στον ανένταχτο στίχο
στο Απολλώνιο φως
στον αναστάσιμο λόγο
στην Ελλάδα που λάτρεψες
και την ψάλλεις συνέχεια με ποίηση!

Θεόδωρος Σαντάς

Πηγή Φωτογραφίας : https://ellas2.wordpress.com/Αφροδίτη-η-θεά-της-ομορφιάς-κα….

Ένα αγαλματάκι, που χρονολογείται γύρω στο 3000, την παρουσιάζει με τα χέρια απλωμένα να στέλνει ευλογίες. Σχηματίζουν με το καθιστό της σώμα ένα σταυρό -πανάρχαιο σύμβολό της. Tα μάτια της δυο κύκλοι που κοιτάζουν πέρα από το χρόνο.

ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΕΣΜΕΝ

26903887_2059203047643353_3551400851757504257_n

Μου είπαν ,βρες ένα ρήμα
να’χει έναν ήλιο της ποίησης
κι ένα μαργαριτάρι του όστρακου
μια πνοή της παλίρροιας
και της σοφίας τη λάμψη
ένα μύρο Αγίου
και μια πλώρη για Τροία…
Στις προσχώσεις της γης
μέτρησα την ποιητική την αρχαία
της Ηγησώς τον Κεραμεικό
και τον βυθό που σκεπάζει
το Εγώ των ανθρώπων
και την περιπατητική της Στοάς
τα παλάτια του Μίνωα
και της Βεργίνας το Άστρο
τις Καρυάτιδες της Αμφίπολης
και τους τάφους των Ατρειδών
τα ιερά του Απόλλωνα
και τα Καβείρια της Σαμοθράκης!
Εντέλει στον ποιητή
«των νεφών και των κυμάτων»
κατέληξα, στο «Εστί» το δικό του
και στο «Εσμέν» το δικό μας
υπό την κηδεμονία
του Άστρου του!
Ίσως κάτι και σε μας να ανήκει
τη στιγμή που ο ήλιος αγγίζει τον θάνατο
κι η ποίηση μας περνάει στην Άνοιξη
«Στα Πέραν και τα Μέλλοντα»
ως είπε ,στα Ελεγεία του
ο ποιητής!

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσσαλονίκη,23-1-2018

Φωτογραφία : Το Ιερό Απόλλωνα Υλάτη στο Κούριο

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 24, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Η ομορφιά της ποίησης

 

26992606_2058475807716077_6272382075821107907_n

Ασημένια φεγγάρια
φωτίζουν τον αλαβάστρινο θόλο
κι η μελωδία των Ζέφυρων 
θρόισμα της αγάπης
Όλα ξεχείλισαν μέσα μου ….
συναισθήματα ,σκέψεις
ρόδα που αναδύουν το άρωμα
της ψυχής !
Αφήνομαι στ’ονειρο
κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι
στη σιωπή και ταξιδεύω
συνέχεια ταξιδεύω….
σε στράτες αγαπημένες
με αύρες θαλασσινές
λίγο ουρανό ν’ ανταμώσω
να πάρω απ’την την ομορφιά του
να λικνισθώ σαν παιδί
στο κύμα του Αιγαίο
κι η καρδιά μου να χτυπά
να νιώσω την ανάσα
την ανάσα του ήλιου
το φως της Ελλάδας
μέσα στον κόρφο μου!

Soula Maropaki 22/1/18

ΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ

18581897_1948170098746649_2968905538106920046_n

Κάποτε θα μιλήσει η ποίηση
και για σένα κι εσύ θα λες
ακόμα δεν είναι ο καιρός
έχω να μάθω τόσα πολλά.
Μα τώρα που το κύμα
μιλάει για σένα κι οι αύρες σου
μοιράζουν ηλιοτρόπια
τώρα αρχίζει το ταξίδι του Οδυσσέα
μ’ένα φεγγάρι ολόγιομο
κι αστροφεγγιά ατελείωτη
με φως ιλαρό και ήχους αγγέλων
πάνω στα τείχη των Βενετσιάνικων
κάστρων εκεί που το όνειρο
το έκανες ποίηση και την ποίηση
έρωτα και γράφεις
για το νήμα της Αριάδνης
και τον Πρίγκιπα της Κνωσσού!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 22, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΑΡΧΑΙΑ ΠΝΟΗ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Μότο
Αναζητώ την ιδανική γλώσσα
να εκφράσω το άρρητο
Δημ Φαρμάκης(θραύσματα,ποιήματα)

Αρχαία πνοή ,ανάσα του –λλω
πες μου, πότε ν’ αποβάλω, το ένα το λάμδα
πού και πώς να μοιράσω το φως απ’το αγάλλομαι;
Περπατώ ανάλαφρος στ’ όνειρο
στα βουνά των θεών ,στα γυμνά τα βουνά
στα σκιερά και στ’ απόκοσμα
στη σκιά των κυπαρισσιών και των θάμνων
στην οργή των νεκρών
που στον ίσκιο τους
μαύρη δόξα αφήσαμε.
Περπατώ πάνω στο κύμα
στα νησιά των πελάγων
στης μυρσίνης τον οίκτο.
Σ’ένα κλαδί μυρίζω τον ήλιο
σ’ένα πράσινο φύλλο
τη ζωή που μου δόθηκε
σ’ένα φιλί, τον έρωτα
που μου φανερώθηκε
με το πρώτο χνούδι του ίουλου
στις παρειές της νεότητας
Αρχαία πνοή
λύρα του Απόλλωνα και του Ορφέα
διθύραμβε του Αρίωνα
ήδυστε λόγε στα διαζώματα της Επίδαυρου
το αγάλλω δειλά το ψηλάφισα
και στο αγάλλομαι πέρασα
κι αναζητώντας τον άρρητο λόγο του ποιητή
στο ακατάληπτο πέρασα
στο αναστάσιμο φως
στο «θανάτω,θάνατον πατήσας»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,22-1-2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 22, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Αλκμήνη-Κογγίδου Η σ ο φ ί α των Ελληνικών λέξεων!

26165717_2038207713086894_4454927191419576356_n

Η πιο κατάλληλη γλώσσα, ομολογουμένως, που διαθέτει ανεξάντλητο πλούτο λέξεων, που με ακρίβεια είναι ικανές να περιγράψουν το εύρος εννοιών με απύθμενο βάθος και ιδεών με απροσμέτρητο ύψος, δεν είναι άλλη, από την Ελληνική.

Οι ποικίλες εννοιολογικές αποχρώσεις των λέξεων, σκοπό έχουν να οδηγήσουν στην αφύπνιση.
Ο αφυπνισμένος νους φθάνει στην επίγνωση ότι τα πάντα λειτουργούν εν σχέση.

Η κακή χρήση της γλώσσας, όχι μόνον, είναι ανήθικη, αλλά και συμβάλλει επικίνδυνα στη διαστρέβλωση της αλήθειας.

Το Σύμπαν είναι ηθικό και η γλώσσα μας παραπέμπει, χάρη στην ακριβή μαθηματική της δομή στη σχέση μας μ’ Αυτό.

Η αντίληψη που θέλει τον βίο του ανθρώπου να ταυτίζεται με τη ζωή, οφείλεται στην, περιορισμένης εμβέλειας, υλιστική θεώρηση που απαξιώνει τη γλώσσα, υποβιβάζει τις αξίες της ζωής και υποθάλπει την αδικία στον παρόντα βίο [πχ. η «νεότητα» που έχει σχέση με το νου χρησιμοποιείται τελείως αντίθετα από τη σημασία της. Η «νόησις» (νοέεσιν) σημαίνει ὁρμήν (ἓσιν) προς το νέον. … Ὅτι, λοιπόν, ἡ ψυχή ἐπιθυμεῖ αὐτό, το νέον δηλαδή, δηλώνει αὐτός πού καθώρισεν αὐτό τό ὄνομα, τήν «νόησιν»] (Κρατύλος411c,411e)
Η γνώση της Ελληνικής γλώσσας σίγουρο είναι ότι διαπλάθει ήθος, εμπνέει τον ενθουσιασμό και αφυπνίζει τη μνήμη της ένθεης υποστάσεως του ανθρώπου. Υπάρχουν λέξεις που περιγράφουν την αισθητή και υπεραισθητή πραγματικότητα, αλλά και λέξεις που παραπέμπουν στη σχέση του εδώ και του επέκεινα. Πχ. Σύμπαν, συγκίνηση, συμφωνία, συμπάσχω, συμφιλίωση, συνάνθρωπος, συνύπαρξη, συμμετοχή, συμπόσιο, σύντροφος κλπ …
Μέσα απ’ αυτές και άλλες πολλές, σύνθετες, λέξεις αποκαλύπτεται η ζωή ως γεγονός και έννοια σχέσεως!

Ο άνθρωπος ως συνειδητό μέρος του σύμπαντος, αναλαμβάνει μία θέση υπεύθυνη, βοηθούμενος από τη γλώσσα του ώστε να κατανοήσει εαυτόν και τη σχέση δια μέσου του εαυτού με τον άλλον και το όλον.
Συνήθως, ακούμε συχνά, σήμερα, τη φράση «έφυγε από τη ζωή». Ας διερωτηθούμε όμως, ήταν, άραγε, ποτέ παρόν; Παρίστατο ; Εκτός αυτού, είναι λάθος η έκφραση αυτή, καθώς «ζωή» δεν είναι μόνον το χρονικό διάστημα ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο. Η ζωή, είτε το ξέρουμε, είτε όχι, είναι αδιάλειπτη, με πολλές διαστάσεις.
Μόνον στην Ελληνική γλώσσα διακρίνουμε δύο λέξεις, τη λέξη «βίος» και τη λέξη «ζωή» που διαφέρουν σημαντικά. Βίος, βιοτή, επιβίωση προέρχονται από τη λέξη βία. Κατά τον μέγα ποιητή και μύστη, τον Όμηρο, η βία και η ανάγκη κυβερνούν την ανθρώπινη ζωή, η οποία γι’ αυτό ονομάζεται «βίος». Με τη λέξη αυτή εννοείται το χρονικό διάστημα ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο. Όμως αυτό που ονομάζεται «γέννηση» ή «θάνατος» δεν υπάρχει, όπως το εννοούμε.
. Το εννοούμε με λάθος τρόπο για το λόγο ότι βρισκόμαστε υποκείμενοι στην πλάνη των αισθήσεων.
H γλώσσα μας, που είναι η πλέον κατάλληλη για να μας προσανατολίσει στην αλήθεια, μας ειδοποιεί ότι η λέξη γενέθλια (γέννηση+άθλος) σημαίνει τη γέννηση με σκοπό την επίτευξη άθλων.
Ποιοι είναι οι άθλοι που θα χρειασθούν για να βρούμε τη θέση μας μέσα στον παρόντα βίο και ποιο είναι το νόημα του παρόντος;
Οι άθλοι είναι οι υπερβάσεις που θα πρέπει να γίνουν στη διάρκεια του βίου, με σκοπό να συνδεθούμε με την αλήθεια, με τη μνήμη, δηλαδή, της υπερβατικής ή τη θείας πραγματικότητας, η οποία είναι αθάνατη. Κι αυτή είναι η αληθινή μας ύπαρξη. Η αρχαιοελληνική φιλοσοφία προτείνει κι έναν τρόπο που συνδέει με την αδιάλειπτη αξία της ζωής, τη φιλία (φιλώ=αγαπώ), η οποία αποσπά τον άνθρωπο από την ύπνωση και οδηγεί στη διαλεκτική του γίγνεσθαι.
Δεν έχουμε τη δυνατότητα να προσδώσουμε νόημα στον παρόντα βίο, χωρίς την ανάλογη ετοιμότητα που απαιτείται για τη μετάβαση στις άλλες διαστάσεις.
Η Ελληνική γλώσσα αποκαλύπτει ότι η ζωή λειτουργεί εν σχέση. Κι όταν λέμε ζωή, αυτή δεν περιορίζεται στο «βίο» αλλά είναι αδιάλειπτη, αιώνια, μη πεπερασμένη, σε αντιδιαστολή με το βίο ο οποίος είναι πεπερασμένη ζωή.
Η λέξη «βίος» είναι σχετική με το χρόνο, ενώ η λέξη «ζωή» είναι σχετική με το διηνεκές.

Το παρόν μπορεί να ειδωθεί ως σημείο επαφής ανάμεσα στο χρόνο και στο άχρονο. Όταν ο άνθρωπος είναι στο παρόν, τότε παρίσταται, βρίσκεται εν ενσυνειδήτως σ’ αυτό, παραβρίσκεται στο γεγονός της σχέσεως. Δεν αγνοεί το χρόνο ούτε το άχρονο. Ουσιαστικά δεν αγνοεί τη σχέση.
Η ετυμολογία της λέξεως συνείδηση, από το συνειδέναι (ειδέναι, απαρέμφατο του ρήματος οίδα) φανερώνει ότι ο άνθρωπος αποκτά τη γνώση εν σχέση (πρόθεση συν)κι όχι αποκομμένος απ’ αυτήν. Υπάρχω, ύπαρξη, συνυπάρχω…η ύπαρξη πραγματώνει την τελείωσή της κι εκπληρώνει το σκοπό της μόνο συνυπάρχοντας, σε μια κοινωνία σχέσεως με τον άλλον!

Η Γνώση παραπέμπει στην Ενότητα. Όταν ο άνθρωπος αγνοεί την Ενότητα τότε γίνεται όργανο, μέσα στο κύκλο του χρόνου. Χάνει την αντίληψη της σχέσεως και βρίσκεται υπό την πλάνη των αισθήσεων..
Η ύπνωση της συνειδήσεως είναι θάνατος κι όχι το τέλος της διάρκειας του βίου. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει συνείδηση δεν παρίσταται, απλώς μετέχει, ασυνειδήτως, στον κύκλο των επαναλήψεων που λειτουργεί μέσα στο χρόνο. Τότε γίνεται θήραμα στα χέρια του χρόνου-Κρόνου που τρώει τα παιδιά του.

Ο πολιτισμός έρχεται, πάντοτε, με τις διαχρονικές τους αξίες, να μας δώσει το παρόν του και την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τη σχέση μας μαζί του. Η ανάμνηση των αξιών συγκινεί τη ψυχή. Η γλώσσα μας προσφέρεται με όλο το εύρος της για να βρούμε τις πιο λεπταίσθητες εκφάνσεις της σχέσεώς μας και με το χρόνο και με το άχρονο.
Η ζωή είναι ατέρμονη ! Ο θάνατος, συμβαίνει στη διάρκεια του βίου με τη λήθη και την ύπνωση της συνειδήσεως (το σώμα, ΄σύμφωνα με τους Ορφικούς, θεωρείται σήμα-τάφος, ένα «δεσμωτήριο της ψυχής»).
Ο εγκλεισμός στο ατομικό εγώ είναι απομόνωση από τον άλλον αλλά και από τον ίδιο τον Εαυτό και τελικά από της ζωής το εύρος. Σ’ αυτό το εύρος παραπέμπει η Γνώση κι όχι οι γνώσεις-πληροφορίες. Μία λέξη που σήμερα, χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο, επίσης, είναι η λέξη μόρφωση, που σημαίνει δημιουργώ τη μορφή μου κι όχι συσσωρεύω γνώσεις.
Ας εντρυφήσουμε λοιπόν στη σοφία των Ελληνικών λέξεων για να βρούμε το πραγματικό νόημα του επίγειου βίου μέσα από την αποκάλυψη του νοήματος της αληθινής ζωής!
Αλκμήνη-Κογγίδου
Ποιήτρια-δοκιμιογράφος

Σε βρίσκει η ποίηση Τίτος Πατρίκιος

1668

Ι
 
Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ´ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ ‘ την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες 
ν´αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν…
 
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.
 
 
 
ΙΙ
Εκεί πάνω που συλλογίζεσαι ποιος είσαι και τι έκανες
πόσο ανοίχτηκες στους άλλους για να σε δεχτούν
πόσο επιδείχτηκες στο κοινό για να τους αρέσεις
πώς κλείστηκες τόσο πολύ για να προστατευτείς
σε τι έφταιξες σ´εκείνους που σ´απέρριψαν
για πόσο καιρό τ´ανέβαλλες κι εσύ να τους απορρίψεις
πότε έδωσες ένα στήριγμα σε κάποιον που το χρειαζόταν
πότε εγκατέλειψες τον άνθρωπο που σε είχε ανάγκη
πόσο αντέδρασες όταν έβλεπες να πλουτίζουν
αυτοί που έλεγαν ότι μάχονται για τους φτωχούς
όταν άκουγες να δημηγορούν υπέρ των αδικημένων
εκείνοι που αδικούσαν έχοντας πάντα δίκιο
πόσο ενίσχυσες αυτούς που τους προσφέρθηκες να σε
δυναστεύουν
πόσο με τη δράση σου βοήθησες ν´ανατραπούν
ως πότε απόλυτα δεχόσουν τις μονολιθικές αλήθειες
πόσο αντιπάλεψες την κάθε φορά ακράδαντή σου πίστη
για πόσο φερόσουν σαν πιστός ενώ πια δεν πίστευες
πόσο αφέθηκες στις παρορμήσεις σου, πόσο τις δάμασες
πόσο προχώρησε η γνώση σου, πόσο δοκιμάστηκε
ως πού κατόρθωσε να φτάσει η πράξη σου, που στόμωσε
πόσο άργησες ή πόσο βιάστηκες για μια κρίσιμη
απόφαση…
 
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

 

 
ΙΙΙ
 
Εκεί που σκέφτεσαι αν επειδή το θέλησες και μόνο
μπορεί ν´ανοίξει ο δρόμος προς τον άλλο
ν´απλώσουν τα όρια για συναρπαστικές διασταυρώσεις
ή τουλάχιστον να γίνει πιο ανθρώπινη η μοναξιά
αν φτάνει που έμαθες πολλά που πριν δεν τα λογάριαζες
ώστε να φύγει η δυσπιστία για όποιον δεν σου μοιάζει
να σταματήσει ο χλευασμός για εκείνον που θέλει 
να σου μοιάσει
να σβήσει ο φθόνος γι´αυτόν που σε ξεπερνάει
να χαθεί η περιφρόνηση για εκείνον που έμεινε πιο πίσω
να νικηθεί ο φόβος μπροστά σ´αυτόν που τιμωρεί
να καταργηθεί το δέος γι´εκείνον που εξουσιάζει
να διαλυθεί η μέθη από την εξουσία που για λίγο
απέκτησες
εκεί που παλεύεις ν´αποτινάξεις τα νέα δεσμά
που ήρθαν μετά το ξέσπασμα της ανταρσίας σου
που αγωνίζεσαι για την ελευθερία κι έπειτα βλέπεις
πως η αμοίραστη ελευθερία για κάποιους γίνεται σκλαβιά
εκεί που προσπαθείς να περιστείλεις την ανασφάλειά σου
να μην παραδοθείς στην επιθυμία γι´ αναγνώριση
να συμμαζέψεις κάπως και την κρυφή σου έπαρση…

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

 
 
 
ΙV

Εκεί που αναγνωρίζεις πως δεν αγάπησες
όσο σ´αγαπήσαν
πως ήθελες την απόλαυση μόνο για να την ξαναγευτείς
πως γύρευες περιπέτειες μόνο για τις αφηγείσαι
αργότερα
πως μοιραζόσουν σε κομμάτια που λειτουργούσαν χωριστά
αναζητώντας τον μεγάλο έρωτα στην πολλαπλή εκδοχή του
πως κι αν τον συναντούσες είχες τόσα κενά, τόσες
αντιδρομές
που σε βασάνιζε πιο πολύ απ´ό,τι η απουσία του
εκεί που τα χάνεις άμα ένα πάθος, ακόμη και φευγαλέο
ανατρέπει όσα είχες σιγουρευτεί πως τα ελέγχεις
που ψάχνεις να βρεις τι πράγματι έγινε
και η αγνοημένη ηδονή μεταμορφώθηκε σε μίσος
που δεν επιχειρείς να εξαγοράσεις, δεν αφήνεσαι
ν´εξαγοραστείς
που υποκύπτεις, εκλιπαρείς, τα δίνεις όλα χωρίς επιφυλάξεις
που απαιτείς αποκλειστικότητα, βιαιοπραγείς από ζήλεια
που όλα σου παραδίδονται άνευ όρων, βέβαια στην αρχή
εκεί που φτάνεις να πιστεύεις πως οι έρωτες
μόνο μέσα στην επανάληψη μπορούν να επιζήσουν
κι απρόσμενα ένας έρωτας κορυφώνεται σε αγάπη
ενώ εσύ, το ίδιο απρόσμενα, προσπαθείς να πεις πως
αγαπάς…

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

~ ~
VIII
Eκεί που στριμώχνεσαι στο λεωφορείο, επιστρέφοντας
στο σπίτι
που γυρνάς από γραφείο σε γραφείο ζητώντας μια δουλειά
που επιχειρεί να σε ταπεινώσει ένας ψηλότερα ιστάμενος
που εκτοπίζεσαι από πειθήνιους νεοφερμένους
που χαίρεσαι για τα καλά λόγια που ειπώθηκαν για σένα
που θά᾽ θελες ν᾽ ακούσεις κι άλλα κι ας μην τ᾽ομολογείς
εκεί που πατάς γκάζι στα 180 με το καινούριο σου 
αυτοκίνητο
που δεν τσιγκουνεύεσαι άλλο στα δώρα που προσφέρεις
που φλυαρείς, ψιλογκομενίζεις, πας να φρεσκάρεις
τη φιγούρα σου
που ξάφνου μέσα στην επιπολαιότητα έχεις μιαν
έκλαμψη ευφυίας
εκεί που αρνιέσαι την υποχρεωτική κατάργηση της μοναξιάς
που δεν αποδέχεσαι την καθεστωτική επιβολή της ευτυχίας
που νιώθεις κυρίαρχος του παιχνιδιού ενώ είσαι
χαμένος από χέρι
που βγαίνεις με σημάδια απ᾽τους λαβυρίνθους
της πολιτικής
εκεί που αγωνιάς για τ᾽αποτελέσματα μιας αξονικής
που στενοχωριέσαι για τις αρρώστιες των μακρινών σου
ανθρώπων
που ελπίζεις πως όλοι θα βγουν γεροί απ᾽το νοσοκομείο
εκεί που σταματάς τα πάντα ενώ τρέχουνε οι προθεσμίες
που περνάς βδομάδες ψάχνοντας τη λέξη που ακριβώς
χρειάζεται
ώσπου ένας άλλος μέσα σου σε απαλλάσσει, αναλαμβάνει
να το κάνει
εκεί που λες όλα αυτά είναι αστεία μπρος στο κυνήγι
του ψωμιού
κι έπειτα βλέπεις ότι χωρίς τις λέξεις τίποτα δεν αποκτά
υπόσταση…
 
Εκεί πάνω σε βρίσκει ποίηση.   
 
 
 

Η ποίηση έρχεται να σε βρει με ποδήλατο, με μηχανάκι,
με αυτοκίνητο
άλλοτε έρχεται σαν αμαζόνα με το σπαθί υψωμένο
άλλοτε σε ακολουθεί από το σουπερμάρκετ σαν
κουρελού ζητιάνα
σε παρασύρει όπως πορνοστάρ σε φαντασιακές αβύσσους
σε ανακαλεί στην τάξη σαν διευθύντρια αναμορφωτηρίου
σου εμφανίζεται στα έγκατα του ύπνου σαν άσπιλη
παρθένα
σ’ εξαπατά στέλνοντας στη θέση της μια θεραπαινίδα της
κι εσύ νομίζεις πως την έριξες επιτέλους στο κρεβάτι σου
σε καλεί με ντουντούκα να φωνάξεις κομματικά
συνθήματα
σε περιπαίζει δίνοντας προτεραιότητα στις σοβαρές σου
ασχολίες
σου γεμίζει το άδειο γραμματοκιβώτιο των φιλοδοξιών
σε δελεάζει με όνειρα δόξας, χρήματος, αθανασίας
σε πείθει σαν άπιστη ερωμένη πως είναι δική σου μόνο
σε προσπερνάει για να ξεσκονίσει νεκροζώντανους
αρχηγούς
σου φουσκώνει τις ουτοπίες όσο να σκάσουν σαν μπαλόνι
σου θυμώνει άμα δεν βλέπεις ότι προσπαθεί να διαλύσει
την ομίχλη
σου ζητάει βοήθεια άμα την κυνηγούν οι εξουσίες
που αψήφησε
σου λέει πώς κι όταν τις υμνούσε, κρυφά τις υπονόμευε
σου επισημαίνει τις κοινοτοπίες, σου ανατρέπει
τ’ αυτονόητα
σου ψιθυρίζει μυστικά που πρέπει εσύ να εξιχνιάσεις
σου φωτίζει πράγματα που μέναν σκοτεινά ως τότε
ώσπου κάποια στιγμή σε ανταμείβει για την αφοσίωση σου
σου αποκαλύπτει την αλήθεια, σου λέει καθαρά πως
ανήκει σε όλους.

Εκεί πάνω η ποίηση βρίσκει τον καθένα μας.

Πηγή http://logotexnia-ch.blogspot.gr/2015/04/1928.html
Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 22, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Η ΩΡΥΓΗ ΤΩΝ ΑΛΚΥΟΝΙΔΩΝ

13177142_1769799023250425_2332677201414819516_n

Ποια ομορφιά ,ομορφιά μου
είναι πάνω από σένα
και ποιο όνειρο των ανθρώπων
μπορεί να παραβιάσει το άβατο
να ιερουργήσει μαζί σου
στα ιερά των αδύτων;
Γίνονται οι ώρες βουβές
και δε μιλάν απόψε
για των ανθρώπων τον μόχθο
μόνο για ένα ποτάμι βαθύ
που με σέρνει μαζί σου
και τυφλά σ’ ακολουθώ
και λέω αντέχω κι αν χρειασθεί
να περάσω την κοιλάδα που
εξανεμίζονται οι άνθρωποι.
Αφήνεις ένα ω κι η ηχώ
απλώνει το νούφαρο
κι αποκαλύπτονται οι χρησμοί
και τα τραγούδια μιλάν
για τα φεγγάρια που ξόδεψες
να μιλήσεις με ποίηση
κι εγώ που αφήνομαι
στων ματιών σου το φως
κι εγώ που σε ψάχνω
σε νύχτες λευκές να βρω
την ωρυγή των Αλκυονίδων
που υποφέρεις ακόμα
χίλια ρήματα ακούω
και στο αίσιο μένω
να σε ψάλλω σαν την Κυθέρεια τη θεά
που αναταράζει το κύμα
κι υποκλίνεται ο έρωτας!

Θεόδωρος Σαντάς

ΑΛΛΟΝΗΣΟΣ

13239446_1770588846504776_8045021504984472561_n

Δείξε μου ένα ποίημα δικό σου
κι εγώ θα σε ψάλλω
με το όνειρο της Αλόννησου
όταν το κύμα μιλάει
για σένα και το χαλικάκι στενάζει στα πόδια σου…
Δείξε ένα ρήμα
που ν’ αντέχει στον χρόνο
να το κάνω εικόνισμα
να μιλάω τα βράδια μαζί του
κι αν εκείνο κουραστεί
ν’απαντάει, εγώ
θα το μάθω να ακούει
πως γεννιέται ο έρωτας
δίχως ο ποιητής
να πει σ ‘αγαπώ…!…

Θεόδωρος Σαντάς