ΟΜΙΛΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 30 ΣΤΙΣ 19-3-2019

44700959_2284226474939959_6279391398210830336_n

Κυρίες και κύριοι ,αγαπητοί προσκεκλημένοι που παρευρίσκεστε μαζί μας απόψε στην όμορφη και φιλόξενη αίθουσα της Ομοσπονδίας των Δυτικομακεδονικών Σωματείων,σ’αυτή τη σύναξη της ποιητικής παρουσίασης των δύο τελευταίων ποιητικών μου συλλογών .
Είναι μεγάλη χαρά,τιμή και συγκίνηση να μοιράζομαι μαζί σας το έργο μου.
Η Αγάπη σας με ενδυναμώνει να συνεχίσω την ποίηση με μεγαλύτερη πίστη και αισιοδοξία ,έχοντας συνειδητά επιλέξει αυτόν τον επίπονο και δύσβατο δρόμο , ελπίζοντας ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο πιο όμορφο και ανθρώπινο ,στα μέτρα της καρδιάς.
Κυρίαρχο αγαθό των ποιητών είναι να μπορούν παράγουν ποιητικό έργο .
Κι αυτό χάρη στη δωρεά που τους δόθηκε άνωθεν , να μπορούν να δημιουργούν.
Μόνη της όμως η δωρεά του Θεού, δεν είναι ικανή να ανυψώσει τον ποιητή στο βάθρο της ποίησης.
Για να αγρεύσεις το μεγαλείο, θέλει δουλειά πολλή , όπως λέει κι ο ποιητής
Αγώνας λοιπόν ,διαρκής να αγγίξει ο ποιητής την τελειότητα, να γίνει η
η όαση των κατατρεγμένων της γης ,να σε διαβάζει και να αγαλλιάζει
ο αναγνώστης ,να γίνει συμμέτοχος στο ταξίδι της ποίησης,με άλλα λόγια να συγχρωτισθεί με τη σκέψη σου .
Δεν έχει πέρας η τελειότητα ,πάνω που λες την αγγίζω, δίνει μια και σου χάνεται.
Είμαι λάτρης της ένθεης γλώσσας μας, κι είναι αυτό μια αγάπη πολύ δυνατή ,διαρκής και ανεξάλειπτη .
Κι είναι οι καιροί μας στεγνοί ,όπου η παγκοσμιοποίηση που αποφασίσθηκε από του ισχυρούς της γης ,θέλει να επιβάλει μια ισοπέδωση των λαών,χωρίς ιδιαιτερότητες στον πολιτισμό ,στη θρησκεία ,στις συνήθειες ,στη γλώσσα ,στην αγάπη, στον έρωτα.
Μας θέλουν ανελεύθερους ανθρώπους ,χωρίς γενναιοψυχία ,ως θα έλεγε κι ο καθηγητής της φιλοσοφίας ,κος Παν Δόικος κι όπως μας λέει ο Θουκυδίδης στον επιτάφιο του Περικλέους : «Ελεύθερον το εύψυχον» που σημαίνει «Η ελευθερία στηρίζεται στη γενναιότητα».
«Μου δόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές.»
(από την ομιλία του Ελύτη ,στις 18 Οκτωβρίου του 1979,όπου η Σουηδική Ακαδημία αναγγέλλει την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας ,για την ποίησή του.
Μια κι ο πρώτος ομιλητής για το έργο μου, ήταν ο καθηγητής της φιλοσοφίας ,ο κος Δεληβογιατζής ,μπαίνω στον πειρασμό να σας πω εν ολίγοις τις απόψεις δυο κορυφαίων φιλοσόφων της αρχαιότητας, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, σχετικά με την ποίηση.
Ο Πλάτωνας είναι ο πρώτος για την ποίηση φιλόσοφος που ασχολήθηκε συστηματικά με την αξία της ποίησης και της τέχνης γενικότερα. Η ιδέα που σχημάτισε αυτός για την τέχνη κάθε άλλο παρά θετική υπήρξε. Υποστήριξε ότι η τέχνη, στην ελεύθερη έκφρασή της, δεν είναι απλὠς άχρηστη αλλά και «επικίνδυνη» για την κοινωνική ζωή.
Ο Αριστοτέλης αντιδιαστέλλει την τραγωδία, την ποίηση γενικότερα, προς την ιστορία.
Η ιστορία ασχολείται με το «ατομικό» και το «μερικό». Ενδιαφέρεται να μας παρουσιάσει από τη μια πλευρά γεγονότα που εκδηλώθηκαν σε ορισμένες χρονικές στιγμές και συγκεκριμένο τόπο, και από την άλλη πρόσωπα που έζησαν και έδρασαν κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες.
Σε αντίθεση προς την ιστορία η ποίηση αποσκοπεί, στην παρουσίαση του «καθολικού», εκείνου που ξεπερνάει τα όρια μιας συγκεκριμένης χρονικής εποχής και τα σύνορα μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής. Ο Αχιλλέας, για παράδειγμα, μέσα στο έπος του Ομήρου, μπορεί να φέρεται ότι έζησε κάτω από τις ιδιαίτερες συνθήκες μιας ορισμένης εποχής και μιας συγκεκριμένης περιοχής της γης, αλλά δεν προβάλλεται ως ένα τέτοιο πεπερασμένο πρόσωπο. Είναι ο «καθολικός» τύπος ηρωικού προσώπου που ο άνθρωπος οποιασδήποτε εποχής και οποιασδήποτε χώρας το νιώθει ως σύγχρονό του και μπορεί να εμπνευσθεί από αυτό.[πηγή: Θεοδόσης Πελεγρίνης, Αρχές Φιλοσοφίας, Β Λυκείου Θεωρητικής Κατεύθυνσης, ΟΕΔΒ, Αθήνα 2002]
Ένα ερώτημα που τίθεται συνήθως στους ποιητές είναι ,γιατί γράφουμε ποίηση ή γιατί διαβάζουμε ποίηση.
Θα απαντήσω με ένα ποίημα δικό μου .
ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΠΟΙΗΣΗ(Δεύτερο σχεδίασμα 14-3-2019)
Αχ, αυτά τα τριαντάφυλλα
στης αυλής σου τον κήπο
είναι η πολυχρωμία της δικής σου
της Άνοιξης κι η ποιητική η δική μου
κι ονειρεύομαι βουκαμβίλιες και πέργολες
στο γλαυκό του Αιγαίου και αποξεχνιέμαι
στις παραλίες της Λίνδου
και στις κοιλάδες των πεταλούδων.
Κι ευωδιάζουν οι στίχοι
κι απλώνεται η γαλήνη
στην ιερουργία των ποιητών
κι ακούω την ποικιλοχρωμία των ήχων
την πολυέλεη μουσική των αγγέλων
σ’έναν κόσμο , μακρινό κι αναμάρτητο.
Όσο μπορούμε ακόμα και λειτουργούμε
με τα λόγια της αθωότητας
θα γράφουμε ποίηση ,με τη δωρεά του Θεού
μέσα σε ένα άσπρο σύννεφο
να περικλείσουμε το μεγάλο μας μυστικό
γιατί μας πλημμυρίζει ένα κύμα εντός μας
και πρέπει να απαλλαγούμε απ’αυτό.
Γράφουμε να καταλύσουμε
τη μοναξιά των ανθρώπων
να απαλύνουμε τον καημό
όταν περιδινίζει τον νου
να ομορφύνουμε τον κόσμο
με τα ιριδίσματα της αυγής
και την ομορφιά των αμαρυλλίδων.
Γράφουμε ,γιατί αυτό είναι
ένας μόνιμος έρωτας στο ταξίδι της γης
με το άρμα του ήλιου
και τη στοχαστική του απέραντου
γιατί δεν αντέχουμε συνεχώς την αλήθεια
κι έχουμε ανάγκη, το μετάξι του ονείρου!
Απαντώ στο γιατί διαβάζουμε ποίηση με ένα ποίημα στο βιβλίο «Ανατομία του Ουρανού.»
Λειτούργημα του ποιητή ,μάς λέει Πολ Βαλερύ,δεν είναι η συνειδητοποίηση της ποιητικής διάθεσης ,αυτό είναι υπόθεση ιδιωτική.
Λειτούργημά του είναι να δημιουργεί στους άλλους ποιητική διάθεση.
Αναγνωρίζουμε τον ποιητή ή τουλάχιστον ο καθένας τον δικό του, από το απλό γεγονός ότι μεταμορφώνει τον αναγνώστη σε εμπνευσμένο,
Έμπνευση ,για να μιλήσω θετικά είναι η φιλόφρονη ανταπόδοση του αναγνώστη προς τον ποιητή του .
Ο αναγνώστης μας προσφέρει τις έξοχες αξίες της δύναμης και της χάρης που αναπτύσσονται εντός του.
Αναζητά και βρίσκει στους ποιητές, τη θαυμαστή αιτία του θαυμασμού του .
Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΓΡΑΨΕΙΣ
Ό,τι κι αν γράψεις,κάποιοι θα το υποτιμήσουν
κι άλλοι θα το λοιδορήσουν πολύ
και θα σου χαρίσουν τον κάκτο τους
μα κάτι λίγοι θα’βρουν,ένα κλωναράκι βασιλικό
μες στο στίχο σου, να μπορέσουν
να τον κρατήσουν στιλπνό
στη διαύγεια του χρόνου!
Καθένας δομεί στον κόσμο του
το δικό του το σύστημα
καθένας με τη δικιά του ποιητική
ακταιωρεί τους γιαλούς
να αγγίξει την τελειότητα
να γευθεί την ευδαιμονία .
Μα πάντα, όταν γράφεις
κάτι μένει στα ειλητάρια της ψυχής
να ξαναφέρει την Άνοιξη
στην ερημιά των αποσταμένων
και τότε η ποίηση θα έχει επιτελέσει
το ύψιστο έργο της
και τότε θα είμαστε,μυημένοι και μη
ένας κόσμος συνεκτικός
της ομορφιάς και του ονείρου
εσύ,εγώ και οι γύρω μας όλοι
και οι απανταχού εγκλωβισμένοι της γης!
Στο ποίημα που ακολουθεί κάνω μια προσπάθεια να περάσω σε έναν άφθαρτο κόσμο ,όπου όλα λειτουργούν με αγάπη, γιατί όπως μας λέει κι ο Ελύτης
«Κι έναν πόντο πιο ψηλά να πάτε, άνθρωποι, ευχαριστώ θα σας πει ο Θεός»

Δεν είμαι η χρυσή βροχή
Δεύτερο Πανελ.βραβείο ποίησης στους ποιητικούς Δελφικούς αγώνες
τον Ιούνιο του 2010 ,από την ΠΕΛ
Δεν είμαι η χρυσή βροχή του Ολύμπιου
με παραλλαγές να μουσκεύω τα μάτια σου
η απλωσιά του πελάγου ,να σε λικνίζω βαθιά.
Δες, ένας στίχος της ποίησης είμαι
ένα ζώδιο του νερού, στο ταξίδι του ήλιου
μια στάλα από δάκρυ είμαι
ένας ενικός του εγώ μου
ένα αποκηρυγμένο ποίημα του Χειμώνα.
Δες, πλαγιάζω στην έγνοια σου
και ξυπνάω με το χτύπο σου
η ανάσα του ψίθυρου είμαι
ο καημός του ανέμου που τρίζει τις πόρτες σου
κι εσύ τον κλειδώνεις απέξω.
Μη μ ’αγνοείς .
Μην παίρνεις μαζί σου
τα κυκλάμινα που σε γέννησαν
τα χρώματα που ζωγραφίζουν
στους λειμώνες τους άγιους.
Μην παίρνεις μαζί σου τον αποκρυφισμό
απ’το το φιλί των φεγγαριών που σε φίλησαν
κι εσύ έτρεξες πίσω απ’ τον ίσκιο σου.
Δεν παίζω μαζί σου να κερδίσω
ένα στοίχημα, παρέα με φίλους
ένα ναι, όταν θα έχει βαθύνει το ρήγμα σου.
Δεν παίζω μαζί σου,γιατί έχω ξεμάθει να μιλώ
και μιλώ με τα μάτια, γιατί έχω αφήσει
τις λέξεις νεκρές και μιλώ με σιωπή.
Δες ,ακύμαντος είν’ ο ορίζοντας
ο κόσμος αφέθηκε στη γαλήνη του
κι εγώ στο μουράγιο
σου γράφω ομορφιά μου ,ποιήματα.
Έχω πια ξεχάσει το σώμα μου
δεν με προσμετράει ο χρόνος.
Θέλω να ζήσω μαζί σου, πέρα απ’το θάνατο
να υπάρχουμε οι δυο μας στο φως
τραγούδι και κύμα
σαν αυτό που σκάει στους όρμους σου
και βαθαίνει πιο πολύ
ο καημός στον Παράδεισο! Θεόδωρος Σαντάς,Ιούνιος του 2010
Τελειώνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Αμφικτιονίας ελληνισμού κο Δημήτρη Μπουκόνη , για την έκδοση των βιβλίων μου ,για την αμέριστη βοήθειά του στην οργάνωση της αποψινής εκδήλωσης .
Με το Δημήτρη , είμαστε φίλοι αδελφικοί ..
Αμφικτυονία και Μπουκόνης ,έγιναν ταυτόσημες έννοιες Αν θητεύσεις πλάι του θαυμάζεις τον αδαμάντινο χαρακτήρα του και πώς πρέπει να διοικείται μια «Μη κυβερνητική οργάνωση» όπως είναι η Αμφικτυονία Ελληνισμού με πολυποίκιλες δραστηριότητες ,όπως σας ανέφερε στον χαιρετισμό του κι ο ίδιος.
Να ευχαριστήσω τον συνάδελφο και δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου που ήρθε στη Λάρισα και μιλάμε τρία χρόνια περίπου από το τηλέφωνο και σήμερα για πρώτη φορά που βλεπόμαστε από κοντά .Να τον ευχαριστήσω επίσης και για τη φιλοξενία του στην εξαίρετη εκπομπή του, στο ραδιόφωνο που εργάζεται.
Να ευχαριστήσω την Αναστασία Χατζή που παρουσίασε άψογα το πρόγραμμα της αποψινής βραδιάς και για την υπέροχη απαγγελία της .Είναι πλέον καταξιωμένη και κλασική στο είδος αυτό. Φίλη κι αδελφή από χρόνια και θαυμάσια ποιήτρια .Η συνεργασία μας απρόσκοπτη επί πολλά έτη. Ευγενική και καλοσυνάτη επιβάλλεται με τον διάφανο λόγο της και την όλη της παρουσία.
Να ευχαριστήσω τον ηθοποιό Πόλυ Καρακασίδη που με τη θαυμάσια απόχρωση και διακυμάνσεις της φωνής του και την τέχνη της υποκριτικής ,μας έκανε να βιώσουμε τη μαγεία της ποίησης. Πόλυ, η συνεργασία μας θα συνεχιστεί ,εφόσον κι εσύ το επιθυμείς. Η ποίηση σε έχει ανάγκη ,να αναδεικνύεις τον στίχο της ,να ζούμε το όνειρο της ποιητικής.
Να ευχαριστήσω την κόρη μου Δήμητρα που είναι λογοτέχνης ,εκπαιδευτικός θεατρολόγος και είναι βαθύς γνώστης του αντικειμένου αυτού .Με την πολύχρονη πείρα της στον εκπαιδευτικό χώρο ,τη διαύγεια του λόγου της και τη χάρη με την οποία την προίκισε ο Θεός ,ξέρει να θέλγει και να γοητεύει το ακροατήριο.
Να ευχαριστήσω τον συνάδελφο Γιώργο Μπουρμπουτέλη που απήγγειλε θαυμάσια το ποίημα ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ και να πω ότι με συγκινεί η αγάπη και η φιλία του .Φίλος και αδερφός από το τρίτο Λύκειο Χαριλάου Θεσσαλονίκης,ζήσαμε μαζί χαρές και λύπες και γίναμε ένα. Γιώργο και πάλι σε ευχαριστώ.
Να ευχαριστήσω τη γυναίκα μου ,για τη διαχρονική πολυποίκιλη βοήθειά της στο έργο μου και για την ιδιαιτέρως εντυπωσιακή της απαγγελία,στο ποίημα Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ .Να ευχαριστήσω επίσης τις κόρες μου και τους γαμπρούς μου που με βοηθούν τα μέγιστα στην οργάνωση και στην ελαχιστοποίηση παραλείψεων που συμβαίνουν συνήθως σε κάθε οργάνωση.
Άφησα στο τέλος να ευχαριστήσω τους τρεις ομιλητές που μίλησαν για το έργο μου που είναι οι πλέον βασικοί συντελεστές της επιτυχίας της αποψινής μας εκδήλωσης Κι αρχίζω τις ευχαριστίες με τη σειρά πού μίλησαν
Ευχαριστώ την κορυφή της φιλοσοφίας ,τον μέγιστο των μεγίστων, τον Καθηγητή του ΑΠΘ Σωκράτη Δεληβογιατζή που είναι ο πρύτανης της φιλοσοφίας που μας μαγεύει ο λόγος του κι είναι ένα δέος για μυημένους και αμύητους στη φιλοσοφία και σε ταξιδεύει σε πρωτόγνωρα μονοπάτια σε χώρους ιδεατούς με Ηράκλειτο και Σωκράτη με Πλάτωνα και Αριστοτέλη με Επίκουρο και Δημόκριτο και με σύγχρονους φιλοσόφους.
Ας πάω στη Λαμπρινή την Κοτσίδου που μίλησε σαν πλημμυρίδα της ποίησης με τον καταιγισμό των συναισθημάτων και το φως της φιλίας και της αγάπης της .Με την Λαμπρινή συνυπήρξαμε επί χρόνια στην ΕΛΒΕ ,που ήταν χρόνια Γενική Γραμματέας επί Προεδρίας του αείμνηστου Δημ Κύρου και για λίγο καρό μαζί που διετέλεσα κι εγώ Πρόεδρος της ΕΛΒΕ και προσφέραμε αξιόλογο και πρωτοποριακό έργο για τα χρόνια εκείνα. Ποιήτρια ,ζωγράφος ,καθηγήτρια Αγγλικής και πάντα λάμπουσα.
Τρίτος ομιλητής ,ο Κώστας ο Νίγδελης ,ο χαρισματικός και ο πολυτάλαντος ο περισπούδαστος ,διανόηση του πνεύματος που συνέγραψε πάνω από 70 βιβλία ιστορικά ,λογοτεχνικά ,λαογραφικά, και ένα βιβλίο ποίησης ,ο προσφάτως βραβευθείς με δύο βραβεία από την Ακαδημία Αθηνών,που έχει παρουσιάσει αμέτρητους λογοτέχνες και ποιητές ,ο άριστος των αρίστων. Εξάλλου το διαπιστώσατε για μια ακόμα φορά απόψε.
Ο Κώστας ,ο Σωκράτης και ο Δημήτρης είχαν έρθει στην παρουσίαση των ίδιων βιβλίων μου στη Λαμία,που έγινε στο Εργατικό Κέντρο Φθιώτιδας,στις 18-11-2018 . Τους ευχαριστώ διπλά γι’ αυτό .
Όπως θα διαπιστώσατε κι εσείς ,αγαπητοί προσκεκλημένοι η ποίηση είναι ένα ασφαλές μέσο να κάνεις πολλούς και εκλεκτούς φίλους .
Τελειώνοντας να ευχαριστήσω όσους παρευρίσκονται απόψε εδώ, φίλους ,φίλους των φίλων, συγγενείς ,συναδέλφους δικούς μου και της γυναίκας μου , τους άλλοτε μαθητές μου ,λογοτέχνες και ποιητές ,τον πρώην Διευθυντή μου ,κο Παραθυρά Ιωάννη , πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς,την κυρία Φαχαντίδου Άννα που διετέλεσε Πρόεδρος της ΕΛΒΕ .Τέλος να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Ομοσπανδίας των Δυτικομακεδονικών Σωματείων,κο Γ. Τζούλη για την παραχώρηση της όμορφης και λειτουργικής αυτής αίθουσας να πραγματοποιήσουμε την εκδήλωσή μας. Ζητώ συγγνώμη, αν παρέλειψα να ευχαριστήσω κάποιους

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.