ΜΗΤΕΡΑ ποίηση : Ilias Papakonstantinou

20431609_1982317838665208_503244111901809964_n

Πέτρινα σκαλοπάτια αιώνων τρώει το στόμα της μάνας,
με τα γιγάντια χέρια της σηκώνει το σπίτι συθέμελα, γυρίζει το,
πάντα αέρα να βρίσκουν τα παραθύρια.
Χαμογελούν τ’ αγριόχορτα στο σκύψιμο
κι η άμπελος ανθίζει στο πάτημα της,
τη σκέψη που φθείρει κυλά, μη σπιτώσει σ’ άλλο κήπο.
Χιλιάδες οι γεννήσεις σταρένια η ματιά ,
χωνεύει φωνές παιδιών κι άλλων παιδιών, ραπίσματα και σκέψεις.
Σύγκορμη αγναντεύει την αυγή ν’ αρπάξει ηλιαχτίδες,
να τις χαρίσει απλόχερα σε μας και σε αυτούς που λείπουν.
Σύρμα στα δάχτυλα κυλά, σφιχτοδένει λίθους,
άκρατο οίνο, μέλι και κερί, προζύμι αιώνων
γνέθοντας επιδέξια για να σκεπάσει κόσμους.
Χρώματα γεννά ο αργαλειός της, το στημόνι σαν γυρνά
μετράει τις θάλασσες που πλέκει στην ψυχή μας.
Στ’ ανοίκιαστα βλέφαρά της πώς χωράνε όλοι;
Πίσω απ’ τις κόρες των ματιών σωπαίνει το ουρλιαχτό της,
υγραίνουν και στερεύουν με μιας τα πέλαγά της
να ΄ναι ορατά μόνο απ’ αυτήν, τρίχα μη μας στενέψει.
Μέσα τους, μόνο μέσα τους αντικατοπτρίζει
το μαρμάρινο πρόσωπο της τον ήλιο,
τους ήλιους, που τρυπώνει στα δωμάτια
κι έναν μεγάλο στην αυλόπορτα ν’ αστράφτει.
Τούτη η αφή απλήρωτη θα μένει όσο ανασαίνει.
ΗΛΙΑΣ Δ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.