MIA ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

28471394_2068516423389356_6611043176465563648_n

Ενώπιον της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι πολιτικοί είναι αυτοί που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τον τρόπο με τον οποίο θα εξέλθουμε απ’ αυτήν. Είναι όμως τόσο στενά τα πλαίσια στα οποία περιορίζουν την έννοια της οικονομίας όσο και την έννοια της κρίσης ! Μια πρόταση για διέξοδο από αυτήν θα ήταν τολμηρό να διατυπωθεί, όχι όμως ανέφικτο.

Το ανήσυχο πνεύμα του στοχαστή, που δοκιμάστηκε και σφυρηλατήθηκε μέσα από πολλά δεινά, περιπλανιέται πάνω από την έρημο ή τη ζούγκλα του σημερινού κόσμου, βλέπει και εκτιμά διαφορετικά, αυτό που συμβαίνει σήμερα.
Η κρίση που βιώνουμε σήμερα και που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνικές δομές, δεν εντοπίζεται, μόνον, στο χώρο της οικονομίας, αλλά είναι ευρύτερη και αφορά τα πάντα, την πολιτική, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, τις ανθρώπινες σχέσεις, αγγίζοντας βαθύτερα, τον ψυχισμό του συγχρόνου ατόμου. Εξάλλου, με τις ευαίσθητες κεραίες τους, ποιητές και προφήτες, μεγάλοι καλλιτέχνες, επίσης, με τον τρόπο τους, την έχουν καταγράψει, προσπαθώντας να μας προϊδεάσουν.

Στο αδιέξοδο που ορθώνεται, μέσα σ’ έναν απρόσωπο και μαζικό τρόπο σκέψης, φαίνεται να έχει χαθεί η αξία και το νόημα της ζωής ή μήπως η απαξίωση αυτή είναι απλώς, δηλωτική της αποτυχίας του ίδιου του ανθρώπου να ανακαλύψει το αληθινό νόημά της;
Ο σύγχρονος άνθρωπος κινδυνεύει να εκμηδενιστεί και να εξαφανιστεί από τον απρόσωπο και μηχανιστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται, υπηρετώντας το σύστημα. Κινδυνεύει να μην ανακαλύψει τη μοναδικότητά του, αν δεν αναλάβει την ευθύνη της προσωπικής του πορείας.
Το δικαίωμά του στη χαρά και η διεκδίκηση του μέλλοντος, προϋποθέτουν την απαγκίστρωση από ενοχές και τραύματα του παρελθόντος, στο οποίο η άγνοια της σχέσης κυριάρχησε. Καθοριστική για την πορεία του είναι η αναζήτηση του σημείου επαφής με τη συνείδησή του.
Μία πρόταση γι’ αυτή την επανασύνδεση είναι να βιώνει το παρόν, την κάθε στιγμή, σαν να είναι η τελευταία.

Συνήθως, συντηρεί μύθους, καλλιεργεί προσδοκίες ή ανατρέχει σε κάποια βιώματα του παρελθόντος, προκειμένου να βιώσει τη ζωή πιο ανεκτά, γεγονός που συνιστά μια φυγή από τη συνειδητή κι υπεύθυνη επαφή με το παρόν.
Η ζωή επιτάσσει έναν συνεχή επαναπροσδιορισμό.
Οι συνθήκες (οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές κλπ.) που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει, θα τον φέρουν ανέτοιμο ενώπιον της πραγματικότητας, η οποία θα δυσχεραίνει από κάθε άποψη.
Στα λάθη του παρελθόντος προστίθενται τα λάθη του παρόντος, με αναπόδραστες τις συνέπειές τους. Οι αντιστάσεις είναι μειωμένες, οι πληροφορίες οι οποίες κατακλύζουν τη διάνοιά του, τον αποσυνδέουν από τον Νου. Ενεργειακά και βιολογικά είναι αποδυναμωμένος.
Τώρα, στα ακραία αυτά σημεία της κρίσης, ο μόνος δρόμος που ανοίγει μία προοπτική στο μέλλον, είναι ο δρόμος της προσωπικής ευθύνης που θα στοχεύει σε μια ουσιαστική αλλαγή. Η εγρήγορση επιβάλει την αντικειμενική ματιά προς τα έσω.
Εάν το πνεύμα της οικονομίας σ’ όλους τους τομείς είναι βασική προϋπόθεση της ορθής αντιμετώπισης της ζωής, τότε ο καθένας είναι υπεύθυνος ως προς το πώς διαχειρίζεται το χρόνο, τα αγαθά της φύσης, τα τάλαντά του, τα χαρίσματά του κλπ. Το μέτρο έχει πρωτεύουσα σημασία και καθίσταται αναγκαίο για την υπεύθυνη συμμετοχή στα δρώμενα. Η κατάκτησή του είναι προϋπόθεση ισορροπίας του ανθρώπου. Στη συνειδητή βίωση του παρόντος ενυπάρχει και η προοπτική του μέλλοντος καθώς η αποφυγή λαθών και παραλήψεων στο παρόντα χρόνο είναι αναγκαία για την οργάνωση και οικοδόμηση του μέλλοντος.
Η εγρήγορση είναι καθοριστική και μεγίστης σημασίας για τη συνειδητή βίωση του παρόντος. Προλαμβάνει την πτώση σ’ ένα ηθικό λάθος, επομένως αποτρέπει τον άνθρωπο από το να ενοχοποιηθεί, τον εντάσσει στο πνεύμα της δικαιοσύνης, τον ενεργοποιεί ως μονάδα ευθύνης μέσα στη ζώσα πραγματικότητα κι ακόμα δεν αφήνει τη μνήμη να υποστεί τη θανατηφόρα ύπνωση.
Η μνήμη είναι σχετική με τη συνείδηση. Η εγρήγορση ενεργοποιεί αυτή τη σχέση που διαδραματίζεται αέναα και συνιστά το γίγνεσθαι. Έτσι, το παρόν βιώνεται ως γεγονός που αξιώνει την ηθική συμμετοχή.

Η αναζήτηση και έκφραση της μοναδικότητας προϋποθέτει έναν προσωπικό τρόπο σκέπτεσθαι, αποσπασμένο από το πνεύμα των πολλών. Η απόσπαση από το κατεστημένο, η οποία γίνεται συντελεστής αυτογνωσίας, οπωσδήποτε απαιτεί τον εσωτερικό βίο.

Η συνειδητή βίωση του παρόντος εισάγει στην πραγματικότητα της Σχέσης που αποκαλύπτει την ιερότητα της ζωής, όμως προϋποθέτει την αποκαθαρμένη από ενοχές ύπαρξη.
Η άσκηση της αρετής στον καθημέρα βίο, η μαθητεία στην λεπτομέρεια εξασφαλίζουν την ισορροπία και την γαλήνη, χωρίς την οποία δεν μπορεί να συγκροτηθεί η ζωή.
Καθώς το ελάχιστο είναι σχετικό με το πανμέγιστο, η μαθητεία στη λεπτομέρεια, δεν είναι υπερβολή ότι μυεί τον άνθρωπο στην αρμονία του σύμπαντος.
Ο εσωτερικός εαυτός με τις δυνατότητές του βρίσκεται, ακόμα, σε λανθάνουσα μορφή. Η αναζήτηση αυτού του εσωτερικού δυναμικού, καλείται να θέσει σε λειτουργία το νόμο της αλληλεπίδρασης που διέπει τη Σχέση με τον άλλον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον.

Η εξάρτηση έρχεται σ’ αντίθεση με την πραγματικότητα της σχέσης, περιορίζεται μέσα στην στενή αναγκαιότητα και καταργεί την προσωπική έκφραση. Καταπνίγει αυτό που συνιστά τον καθένα ως ιδιαιτερότητα, αυτός ο θανάσιμος εναγκαλισμός.

Ένας λόγος που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν προωθείται στην αυτογνωσία, είναι ότι έχει υποστεί την αντίληψη του υλιστικού ευδαιμονισμού που θεωρεί δυστυχία κάθε δυσκολία, ενώ παράλληλα έχει αναγάγει σε υπέρτατο αγαθό την ευδαιμονία των αισθήσεων. Η αντίληψη αυτή καλλιεργεί την εξάρτηση από τις υλικές ανάγκες και επιθυμίες και οδηγεί σε μια υποβάθμιση. Η αλήθεια είναι ότι το αντίθετο συμβαίνει, δηλαδή μέσω των δυσκολιών και των αντιξοοτήτων προάγεται στη Γνώση. Οι δυσκολίες και ανατροπές είναι εκείνες που θα αναγάγουν πλέον την ύπαρξη του ανθρώπου στη Γνώση του Εαυτού. Εκπαιδεύεται μέσω των δοκιμασιών ώστε να υπερβεί τα όρια και να μεταβεί από την έγκλειστη ατομικότητά του, που τον περιορίζει, σ’ ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας.

Η ΑΥΤΟκριτική στάση του ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του ενέχει την ελπίδα της εξόδου από την κρίση, εάν, βεβαίως, την εκλάβει ως μία πρόκληση για αναθεώρηση. Διαφορετικά, από τη θέση του θύματος καλλιεργεί την αυτολύπηση, που τον οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη κρίση καθώς αποποιείται ή μεταθέτει τις ευθύνες του.

Η ζωή που έχει τη σοφία της προοιωνίζει την πορεία προς το Απόλυτο. Μ’ αυτό το σκεπτικό η πορεία του κάθε ανθρώπου θα είναι ανάλογη με την αξιολόγηση που έχει κάνει για να φθάσει κάποτε ενώπιον της Αλήθειας. Για να φθάσει στη συνείδηση θα έρθει προηγουμένως ενώπιον της άγνοιας, η οποία λειτούργησε αρνητικά ως προς τη Σχέση.
Η μνήμη θα συνδράμει ώστε να τον φέρει στην επίγνωση αυτή και τότε θα δει καθαρά όλη την προϋπάρχουσα πορεία και θα αναρωτηθεί : «αυτό που έκανα γιατί το έκανα, αυτό που σκέφτηκα γιατί το σκέφτηκα κι ακόμα αυτό που δεν έκανα, γιατί δεν το έκανα;»
Από την αποκαθαρμένη ύπαρξή του, θα παραλάβει τη μοναδικότητά του, δίνοντας, πλέον, στον Εαυτό την προοπτική να εκφραστεί σε σχέση με τον άλλον και με το όλον.

Η ψυχή ως χώρος ευαισθησίας λειτουργεί συναινετικά, αν δεν κατακτήσει ο άνθρωπος αυτό το επίπεδο είναι αδιανόητη η επικοινωνία, ακόμη και η συνύπαρξη. Η μεταφυσική ιδιότητα της ψυχής είναι απόλυτα σχετική με την επίγνωση μιας ορθής συμπεριφοράς του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος.

Η απουσία του άλλου που σηματοδότησε τον μονόδρομο της ατομικότητας μ’ όλες τις συνέπειες συνετέλεσε στην μεσολάβηση του επουσιώδους κι ακόμα στη συσσώρευση ενοχών.
Η σκέψη ευθύνεται για την απόκλιση του ανθρώπου από την Αλήθεια. Εάν, η σκέψη , δεν συνδεθεί με την πηγή του Ζώντος Λόγου είναι επόμενο να είναι δεκτική των αποβλήτων που κυκλοφορούν. Η ζωή ως ροή αδιάλειπτη αποκαλύπτεται μέσα στην πραγματικότητα της Σχέσης.
Η Συνείδηση δεκτική στην αντίληψη της Αλήθειας (Α-λήθη) παρουσιάζει το αδιάλειπτο που πληρεί το κενό. Ο Εαυτός γνωρίζει και γνωρίζεται, εισχωρεί στο επέκεινα και βεβαιώνει για τη συνέχεια της Ζωής.
Αλκμήνη Κογγίδου
Ποιήτρια-Δοκιμιογράφος
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ Ο θεσσαλός, τεύχος 26 Σεπτέμβριος-Oκτώβριος-Νοέμβριος 2009

ΕΙΚΟΝΑ: ελαιογραφία Χρύσας Σιώτη

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.