Νικηφόρου Βυζαντινού. (Απο την νέα ποιητική συλλογή ΑΣΜΑΤΑ ΝΕΚΡΙΚΑ) Κάποτε

26195714_2052327424997582_1780385299866143988_n

Αιώνες πέρασαν πολλοί απ τ΄όνειρο της ζήσης
που μοιάζει μ΄ όνειρο σκιάς που σκέπασε η λήθη
θολό, πικρό και θλιβερό είν το νερό της βρύσης
που ο χάρος κερνά τους ζωντανούς και των νεκρών τα πλήθη!

Δεν θα σ΄αγγίξει πιά κανείς
οτι έζησες λησμόνει
γονιός, αδέρφι, συγγενείς
σ΄ έχουν αφήσει μόνη.

Ολόγυρα σου τώρα πιά δεν θάλλουν μυρωμένα
τα άνθη εκείνα του αγρού, που τόσο αγαπούσες
δυό πέτρες, μιά ταφόπλακα σκεπάζουνε θλιμμένα
οτι απο σένα απέμεινε, σαν κάποτε όταν ζούσες.

Δεν θα στολίσει πιά κανείς, το όμορφο κεφάλι
και δεν θα πάρεις ποτέ πιά μεγάλους περιπάτους
Ελπίδα μόνη έμεινε, η ανάσταση και πάλι
σαν τριγυρίζεις μοναχή, θνητή στους αθανάτους !

«ΑΣΜΑΤΑ ΝΕΚΡΙΚΑ», Νικηφόρου Βυζαντινού.

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.