Θεόδωρος Σαντάς ( τα συναισθήματα που βιώνει ένας πατέρας που έχει παιδί στην ξενιτιά )

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Θα σας μιλήσω για τα συναισθήματα που βιώνει ένας πατέρας που έχει παιδί στην ξενιτιά. Θα σας πω λοιπόν τι βίωσα εγώ για δυο χρόνια που ζούσε η κόρη μου στην Αγγλία ,γιατί από 27 Αυγούστου του 2017 επέστρεψε στη Ελλάδα.

Λένε ότι η μάνα νιώθει περισσότερο πόνο απ’ό,τι ο πατέρας που έχει παιδί στην ξενιτιά. Δεν το έχω διερευνήσει αν ισχύει αυτό ,αλλά στην περίπτωσή μας δε μας ενδιαφέρουν οι συγκρίσεις.

Γνωρίζω μόνο αυτό που έλεγαν οι παλιοί που όταν ρώτησαν τι μάνα ,ποιο παιδί αγαπάει περισσότερο εκείνη απάντησε, το άρρωστο ώσπου να γίνει καλά και το ξενιτεμένο έως ότου να επιστρέψει.

Θα μιλήσω με τη δική μου ευαισθησία για τον πόνο της ξενιτιάς που βίωνα κάθε μέρα σχεδόν με τις αλλεπάλληλες και έντονες ψυχικές μεταπτώσεις…

Θα σας μιλήσω με τον εσωτερικό μου μονόλογο, αυτόν της σιωπής που ζεις το μαρτύριό σου και δε μιλάς και τι να πεις .Στην περίοδο της κρίσης πας να πεις τον πόνο σου στον συνάνθρωπό σου και συναντάς μεγαλύτερο…γι’αυτό περνάς στη σιωπή και μόνος κωπηλατείς τη βάρκα στην τρικυμία της θάλασσας να φθάσεις στη στεριά .

Μόνο που αυτή η κωπηλασία είναι συνεχής, γιατί οι εποχές έγιναν δύσκολες κι επικίνδυνες μιας και η τρομοκρατία χτυπάει ανελέητα ανυποψίαστους κι ανήμπορους ανθρώπους που δε φταίνε σε τίποτα.

Ακούς τρομοκρατικό χτύπημα κι η αγωνία σου κορυφώνεται κι η πίεση σε πάει στο κόκκινο και το εγκεφαλικό ή το καρδιακό επεισόδιο καραδοκεί. Μέχρι να επικοινωνήσεις με το παιδί σου και να δεις ότι είναι καλά ,πάει η ψυχή σου στην Κούλουρη.

Θα μου πείτε ,τα άλλα παιδιά κι οι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν ψυχή…Βεβαίως και πονάμε και οργιζόμαστε για τέτοιου είδους επιθέσεις….και δεν αντέχεις να βλέπεις το θάνατο ούτε στην τηλεόραση.. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς ,ο πόνος για το δικό σου παιδί, δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλο .

Ζεις το μαρτύριο του Προμηθέα όπου το γεράκι των Καρπαθίων θα σου ξεσχίσει τα στήθη σου και λες μήπως είμαι εγώ ο τυχερός πατέρας να θρηνήσω το χαμό του παιδιού μου…
Πλατιά του ονείρου η γη λέει ο ποιητής, μα πιο πλατύς ο πόνος κι η αγωνία όταν ακούς να σου λένε τα παιδιά σου τα ίδια ότι στη στάση του λεωφορείου τους σε περιοχή κοντά στο Μάντζεστερ τους επιτέθηκαν με μαχαίρι ,γιατί ήταν απλώς ξένοι …Γλύτωσαν ,γιατί για καλή τους τύχη ήλθε το λεωφορείο εκείνη τη στιγμή και έτρεξαν και μπήκαν μέσα…Πρόλαβαν να σωθούν στο παραπέντε ΟΙ δράστες τους κυνήγησαν και μπήκαν κι αυτοί μες στο λεωφορείο αλλά επενέβη ο οδηγός που είπε ότι θα έπαιρνε τηλ την αστυνομία και τους κατέβασε από το λεωφορείο.

Πείτε μου,αν βιώνεις τέτοιες καταστάσεις ,πώς να είσαι νηφάλιος, πώς να μην περνούν χίλιες αρνητικές σκέψεις απ’το μυαλό σου;…

Όταν πρωτοπήγε η κόρη μου στην Αγγλία, ήταν την περίοδο που εφαρμόστηκαν τα capital controls(έλεγχος κεφαλαίου) και το παιδί μας δεν είχε χρήματα να πληρώσει ενοίκιο και άλλα έξοδα και να εξασφαλίσει το φαγητό του Την αγωνία εκείνη που ζήσαμε ,θεέ μου ας μην τη ξαναζήσουμε .

Ευτυχώς που με κάποιον στενό συγγενή μας που ζει στις ΗΠΑ βρήκαμε λύση.

Αναλογίζομαι πόσοι γονείς και πόσα παιδιά βίωσαν το πρόβλημα αυτό ή ανάλογο ή και μεγαλύτερο;

θα αφήσω να μιλήσει ο λόγος της Μαρίας, της τρίτης μου κόρης .

«Ηνωμένο Βασίλειο. Η γη της Επαγγελίας για πολλούς από τους σύγχρονους Έλληνες .Η διέξοδος για την κρίση και η επίλυση όλων των προβλημάτων τους.

Κάπως έτσι σκεπτόμενη , μετοίκισα στην Αγγλία έχοντας βρει μια συμπαθητική δουλίτσα ,με σχετικά καλό μισθό ή μάλλον έτσι πίστευα στην αρχή. Όταν ξεκίνησαν να έρχονται οι λογαριασμοί ,μ’ έπιασε πανικός. Κανείς δε με είχε προϊδεάσει ότι με 1200 λίρες Αγγλίας το μήνα, λόγω του κόστους ζωής ,ήταν αδύνατο να ζήσω μόνη μου.

Στο αδιέξοδο αυτό ομολογώ, στάθηκα τυχερή καθώς στο Wigan μικρή πόλη, μεταξύ του Manchester και του Liverpoul γνωριστήκαμε με τον τώρα άνδρα μου Ανδρέα Κουλαφά από τη Λάρνακα της Κύπρου και συγκατοικήσαμε.

Περνούσε ο καιρός και κάθε μέρα διεπίστωνα έντονο ρατσισμό, αδικαιολόγητο κατά τη γνώμη μου γιατί η περιοχή αυτή είχε ελάχιστους ξένους και το μορφωτικό επίπεδο των Άγγλων ήταν πολύ χαμηλό .Αυτό σημαίνει πολύ δύσκολα γίνεσαι αποδεκτός από την ντόπια κοινωνία. Άμεσο ρατσισμό δε βίωσα ,όμως ότι όλοι στο γραφείο είναι μια όμορφη παρέα είναι ψεύτική εικόνα. Σου μιλούν κατ ’ανάγκη ευγενικά ,δεν υπήρχε η ζεστασιά στη συμπεριφορά τους ,η φιλία που αναπτύσσεται με τον χρόνο, το κλίμα της Ελλάδος,όλοι απρόσιτοι με την ψυχρή τους ευγένεια ,σαν κουρδισμένα στρατιωτάκια κι ήταν για μένα ένα πρόβλημα καθημερινό που με έφθειρε διαρκώς

Τυχαία έμαθα τη διαδικασία που χρειάζεται να δουλέψει ένας εκπαιδευτικός σε σχολείο της Αγγλίας

Την ακολούθησα ακριβώς και έβγαλα το QTS (Qualified Teacher Status) «άδεια εξειδικευμένου δασκάλου» και πλέον μπορούσα να εργαστώ σε σχολείο.

Δοκίμασα πάλη όμως και πάλι της πικρίας τη γεύση , γιατί παρόλο που είμαι Μαθηματικός με μεταπτυχιακό και πέντε ξένες γλώσσες δεν εύρισκα μόνιμη θέση στο σχολείο. Μου το εξήγησε τον λόγο ένας Μαροκινός συνάδελφος. Δεν είχα διδακτική επάρκεια από το Ηνωμένο βασίλειο κι έτσι γι’ αυτούς ήμουν ακατάλληλη, μήπως ακολουθήσω διαφορετικό τρόπο διδαχής απ’ό,τι αυτοί .Πέρα από αυτά που εφαρμόζουν οι Άγγλοι δε δέχονται τίποτα το διαφορετικό. Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλες χώρες ,αλλά η αλαζονεία των Βρετανών είναι τόσο υπερβολική που ξεπερνά κάθε φαντασία. Εγώ εργαζόμουν ως έκτακτο προσωπικό με αποτέλεσμα τα παιδιά να μου συμπεριφέρονται με τον πιο ανάρμοστο τρόπο, γιατί ήμουν ξένη και επί πλέον δεν ήμουν μόνιμη .Είναι ανεπιθύμητος όποιος ξένος τολμάει να διδάσκει σε δικό τους σχολείο. Αλλά κι αυτά ας τα παραβλέψουμε

Εκεί ζεις για να δουλεύεις .Η μόνη σου παρηγοριά είναι μερικές μέρες διακοπών στην Ελλάδα. Μη έχοντας κοινωνικό περίγυρο κλείνεσαι στον εαυτό σου κι ενώ αρχικά μιλάς τακτικά μέσω Skype ,έστω με τα στενό οικογενειακό σου περιβάλλον και κάποιους αγαπημένους φίλους, με τον καιρό αραιώνεις. Ξεχνάς να ψάξεις οικεία άτομα, να τους ευχηθείς στις γιορτές ,να χαρείς τα έθιμά μας Γίνεσαι μια μηχανή που υπάρχει να βγάζει μόνο λεπτά.

Όταν έχεις ένα καλό εισόδημα κι έρχεσαι στην Ελλάδα και σε ρωτάνε για την ποιότητα της ζωής σου ,δεν έχεις τίποτα άλλο να παραθέσεις παρά μόνο αριθμούς. Κάποιοι σε ζηλεύουν γιατί οι μισθοί αυτοί δεν υπάρχουν στην Ελλάδα της κρίσης.

Όταν όμως ακούς όλους στην πατρίδα μας με τους πενιχρούς αυτούς μισθούς να γιορτάζουν με την παρέα τους σαν μια οικογένεια και να βρίσκουν έστω τους φθηνούς τρόπους διασκέδασης σύμφωνα με τις δικές μας ιδιαιτερότητες ,με τα δικά μας έθιμα, συγκρίνεις το πριν και το τώρα, διαπιστώνεις τι είχες και τι έχασες…Βαρύ το τίμημα αυτό για τους διαμένοντες Έλληνες στο εξωτερικό που αναζητούν μια θέση στον ήλιο.

Στη Βορειοδυτική Αγγλία ,μας αποκαλούν (bloody foreigners,αιματηροούς προφυλακτήρες ,σε ελεύθερη μετάφραση θα λέγαμε παλιοξένους) και τους απαντάς ότι ούτε εσείς είχατε το δικαίωμα να κατασφάξετε τη μισή Υφήλιο ; και σου απαντούν. Εμείς είμαστε ισχυρό Έθνος.

Είναι όλοι έτσι; Όχι προφανώς. Εξαιρέσεις είναι οι καλλιεργημένοι άνθρωποι και κυρίως οι Άγγλοι που ζουν στον Νότο όπου υπάρχει μεγάλο μεταναστευτικό στοιχείο. Ας πάμε και σ’ένα πολύ αιματηρό τρομοκρατικό χτύπημα που έγινε εκεί που ζούσε η κόρη μου που το ακούσαμε όλοι και το είδαμε στην τηλεόραση.

23/05/2017Λίγο μετά το τέλος της συναυλίας της Αριάνα Γκράντε

Εικόνες φρίκης στο Μάντσεστερ: Θύματα παιδιά – Η βόμβα είχε καρφιά«Στους 22 οι νεκροί, 59 οι τραυματίες – Η έκρηξη σημειώθηκε στο φουαγιέ του Manchester Arena Πέρασα στιγμές μεγάλης αγωνίας ,μην ήταν εκεί η κόρη μου κι ο άντρας της. Ευτυχώς ,γιατί και χρόνο δεν είχαν να πάνε ούτε τους περίσσευαν οι λίρες. Και να σκεφθείτε ότι ο εγκέφαλος της τρομοκρατίας έμεινε σε απόσταση 50 μέτρων από το σπίτι τους και όπως ακούσατε βρήκε μεγάλο τρομοκρατικό υλικό η Αστυνομία που θα το χρησιμοποιούσαν τα μέλη της οργάνωσης σε επιθέσεις στο μέλλον.

Καταλαβαίνετε την αγωνία μου.Και συνεχίζοντας τα λόγια της κόρης μου .

«Σκεφθήκαμε να μετακομίσουμε νότια, αλλά ένα συγκεκριμένο περιστατικό μάς έκανε να αλλάξουμε γνώμη .Ασήμαντο για κάποιους ίσως, σημαντικό για μας. Η γιαγιά μιας από τις καλύτερες φίλες μου ,πέθανε αλλά επειδή δεν είχε δικαίωμα για επιπλέον άδεια δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην κηδεία της πολυαγαπημένης γιαγιάς της.

Παρόλο που με τον άντρα της συγκεντρώνουν πολύ μεγάλους εισόδημα από μισθούς η πικρία της ήταν πολύ μεγάλη και θα μείνει για πάντα στα μύχια της ψυχής της .Έκλαιγε το κορίτσι απαρηγόρητα!

Αναλογισθήκαμε λοιπόν ,αξίζει να χάνουμε στιγμές από τα αγαπημένα μας πρόσωπα για έναν πιο ακριβό υπολογιστή, ένα αυτοκίνητο ενδεχομένως και άλλα και αγαθά και να χάσουμε το χαμόγελο κι ν’αρχίσουμε κι εμείς τον αλκοολισμό να καλύψουμε την ανία μας ή να ξεχάσουμε τα προβλήματα ;

Πολλές τέτοιες εμπειρίες μπορεί να σε οδηγήσουν σε βαριά κατάθλιψη κι είναι αυτό συνηθισμένο φαινόμενο σε πολλούς μετανάστες που δεν μπορούν να εγκλιματιστούν στις άλλες πατρίδες

Επιστρέψαμε και ας μην έχουμε την εργασιακή ανέλιξη.

Θα παλέψουμε όπως όλοι που μένουν εδώ ακόμα κι αν δυσκολέψουν περισσότερο τα πράγματα στη χώρα μου που το απευχόμαστε. Αρκεί που είμαστε όλοι μαζί στην οικογένεια.

Η Ελλάδα είναι η μάνα μας και τώρα υποφέρει Γενναίο είναι όσοι μένουν και αγωνίζονται επιβιώσουν εδώ.. Μαζί λοιπόν με τους γονείς μας, τ’αδέλφια μας ,τους αγαπημένους μας ,ποτέ χώρια….»

θα πω κι εγώ σαν γονιός ότι καμιά Εδέμ της ξενιτιάς τελικά δεν αναπληρώνει αυτά που τέρπουν κι αγαλλιάζουν την ψυχή σου κι ερωτεύεσαι και πονάς και δακρύζεις και γελάς, σαν άνθρωπος ζωντανός με όλα τα πάθη σου και τις αδυναμίες .Νομίζω κάθε Έλληνας κουβαλάει έναν Ζορμπά μέσα του ,την αθάνατη κι αδάμαστη ελληνική ψυχή,της γενναιοψυχίας ,της ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Οι Εφιάλτες πάντα θα υπάρχουν κι αυτοί για να επαληθεύεται ότι σε κάθε κανόνα της ζωής και της επιστήμης υπάρχουν και οι εξαιρέσεις .

Θα τελειώσω μ’ ένα απόσπασμα από ένα ποίημα με τίτλο Ο ΞΕΝΟΣ

που είναι βιωματικό και καταγράφει αυτά που έζησε και ένιωσε ο αείμνηστος Αντνάν Καραζόλι, ένας θαυμάσιος Σύριος ποιητής, πατέρας του Γιάννη Καραζόλι ,του οδοντίατρου που είναι ποιητής και μέλος της ΕΛΒΕ και της Αμφικτιονίας Ελληνισμού!

Αντνάν Καραζόλι

Άσπρισαν τα μαλλιά μου/και δεν ενηλικιώθηκα .

Στη δύση της ζωής μου/δεν κατενόησα ακόμα

το σύνθημα και το παρασύνθημα!

……………………………………..

Πέρασα τη ζωή μου απαρατήρητος

συνυπάρχοντας με αλλότριους .

Τη μισή ζωή μου /την ξόδεψαν τσαρλατάνοι

και την άλλη μισή /την έκλεψαν έμποροι!

Τώρα ,στο τέλος της ζωής μου

αναρωτιέμαι αν ήμουν τελικά

το άνθος ή η πεταλούδα;

Aν έπαιζα το ρόλο του ανθρώπου που ζει ή του ανάπηρου που τον ζουν;

*«Το όνομα Μάντσεστερ προέρχεται από το αρχαίο Ρωμαϊκό όνομα Μαμούκιο (Mamucium) **αναφέρεται και ως Μαγκούνιο (Mancunium), όνομα ενός οχυρού τους στη Βρετανία, και έχει, ως όνομα, κελτικές ρίζες. Σε παλαιότερα ελληνικά κείμενα , του 19ου ή των αρχών του 20ού αιώνα , απαντάται με την ονομασία Μαγχεστρία αλλά και Μαγκεστρία.

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν κελτικά φύλα (Βρίγαντες), ενώ τον 1ο αιώνα μ.Χ. οι Ρωμαίοι ίδρυσαν το προαναφερθέν οχυρό. Στις αρχές του 14ου αιώνα απόκτησε τον τίτλο της κωμόπολης (town), ενώ ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε τα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης, όπου η πόλη ήταν βιομηχανικό κέντρο της παραγωγής βαμβακερών υφασμάτων. Λίγο αργότερα το Μάντσεστερ έγινε παγκοσμίως το μεγαλύτερο κέντρο εμπορίου βαμβακιού. Το 1853 απέκτησε το καθεστώς της πόλης (city).Το Μάντσεστερ έγινε διεθνώς γνωστό λόγω του ποδοσφαίρου, καθώς είναι η έδρα των ομάδων Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μάντσεστερ Σίτι, αλλά και της μουσικής σκηνής του. Διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο και Πανεπιστήμια. Βρίσκεται κοντά στην πόλη (και μεγάλο λιμάνι)του Λίβερπουλ.»**το (Μ μαμούκι)το γυναικείο κάλυμμα τού προσώπου, τής κεφαλής 2. προσωπίδα.[ΕΤΥΜΟΛ. < τουρκ. mamuk «προσωπίδα»].

Τουλάχιστον 22 άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους είναι παιδιά, σκοτώθηκαν το βράδυ της Δευτέρας όταν βομβιστής αυτοκτονίας ανατινάχτηκε στο φουαγιέ του σταδίου Manchester Arena, ελάχιστα λεπτά αφότου είχε ολοκληρωθεί η συναυλία της Αριάνα Γκράντε και ο χώρος ήταν γεμάτος νέους, παιδιά και εφήβους. Σύμφωνα με τον τελευταίο απολογισμό, 59 είναι οι τραυματίες, σε μια τραγική τρομοκρατική

επίθεση που ξύπνησε μνήμες από το τρομοκρατικό χτύπημα στο μετρό του Λονδίνου το 2005.»

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.