Δεκέμβριος του 2016 Μια μικρή θεώρηση από τον Θεόδωρο Σαντά,για την ποιητική συλλογή «Η μεγάλη μας άγνοια»του Δημήτρη Μπουκόνη

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Διάβασα με προσοχή την ποιητική συλλογή, «Η μεγάλη μας άγνοια»του Δημήτρη Μπουκόνη.

Όλοι οι στίχοι των ποιημάτων του,έχουν ένα χρώμα από Ελλάδα και μια ευγένεια ψυχής,μια μοσχοβολιά από αγέρα «Δαμασκηνιάς της Κοζάνης» που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του ποιητή,έναν έρωτα πλημμυρισμένο με ελλήνιο φως.

Κυλάει ο στίχος του ποιητή ,σαν το γάργαρο νερό που κατεβαίνει στην πλαγιά ενός βουνού,και ηχεί το κελάρυσμά του και μαζί του ηχoύν και τα συναισθήματα του ποιητή μαζί με τις πέντε αισθήσεις του και γράφει ακατάπαυστα να αφήσει καταγεγραμμένα τα μύχια της ψυχής του , να εκθέσει όλα τα δικά του σε μας ,να νιώσουμε και να βιώσουμε ό,τι ένιωσε και βίωσε εκείνος.

Διαβάζουμε στο ομώνυμο ποίημα που έδωσε τον τίτλο στο βιβλίο.

Ποτέ δεν έπαψε στους κουρασμένους μας δρόμους

στην κουρασμένη ταξιδιωτική περιπέτεια

να υπάρχει πιστός μας φίλος

ο ήχος της πικρής μας σιωπής»

Πιστός μας φίλος λοιπόν,ως λέει ο ποιητής,ο ήχος της πικρής μας σιωπής. Αλήθεια,τι ωραίος στίχος,τι μουσική και τι ευγένεια περικλείει .Κι έρχεται κι εκείνη η πικρή μας σιωπή που στάζει το δάκρυ απ’την ολονυχτία του έρωτα και γράφει ο ποιητής ,με «θλιμμένες εικόνες και ατεμάχιστες μνήμες»

Ο Δημήτρης αισθάνεται περηφάνια για την ένθεη γλώσσα μας που μέσω αυτής μεγαλούργησε των Ελλήνων το πνεύμα κι έγινε κυρίαρχο και τρόπος ζωής,πολιτισμός σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης,η γλώσσα των επιστημών στον κόσμο ολάκερο και αυτό συνεχίζεται και επί των ημερών μας.

Στο ποίημα «Ύμνος για την Ειρήνη»(Επίκληση στην Ελαία)

ο λόγος του ποιητή είναι έμπλεος από ήχους και χρώματα,μια παλίρροια συναισθημάτων,όπου όλα μιλούν για Ελλάδα

«Εσύ ανίκητη αείφωτη ελπίδα

πάρε τα δάκρυα αυτού του κόσμου

κάτω από τα συντρίμμια των πολέμων

και κάνε τον τρόπο άφτερο

σύμβολα της ειρήνης,πάνω στο σύμβολό σου»

Ο Δημήτρης γράφει όλα τα είδη της ποίησης, τόσο σε ελεύθερο όσο και σε έμμετρο στίχο, αλλά εκεί που ξεχωρίζει και γίνεται ονειρικός,ανεπανάληπτος,είναι όταν γράφει ερωτική ποίηση,εκεί θα έλεγα δακρύζουν και της Σαπφώς τα φεγγάρια.

Στης ζωής την τύρβη ,ο Δημήτρης δε λέει πολλά,τα λόγια του είναι πράξεις,είναι συνειδητοποιημένος τρόπος ζωής.

Αρκεί ένα νεύμα του , μια διαπεραστική του ματιά να διευθετήσει τον σάλαγο των πραγμάτων κι όλα να ΄βρουν τη γαλήνη τους.

Δίνουμε λίγους στίχους ακόμα του ποιητή,να εισχωρήσουμε στα άδυτα της ψυχής του,να τον γνωρίσουμε καλά , να μπορέσουμε να αποκαλύψουμε τον εσώτερο κόσμο του,να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι».

Παίρνουμε τρεις στίχους από το ποίημα ,»Στοχασμός»

«Είχαμε πολύ την ανάγκη των λουλουδιών

το γνήσιο κι ενάρετο άρωμα

μέσα μας να κρατήσουμε»

Αυτό είναι ο Δημήτρης,ένα γνήσιο κι ενάρετο άρωμα,ένας λόγος αυθεντικός ,όπου το ναι,είναι ναι και το όχι,όχι.

Κι όπως μας λέει στο ποίημά του ,»Από σκοτάδι και φως»

«Είμαστε όλοι ζυμωμένοι

από σκοτάδι και φως,πραγματικοί »

«Τα πάντα φεύγουν σιωπηλά

και χάνονται μοιραία

στον χρόνο τον αμείλικτο

που εκείνος θα μας κρίνει»

μας λέει στον «Ύμνο στον Δάσκαλο και Μουσουργό, Δημήτρη Θέμελη»και του πλέκει έναν θαυμάσιο ύμνο .

Είναι και η μάνα ,η άδολη,η άγια μορφή της μάνας.Πώς θα μπορούσε να παραλείψει την αγαπημένη του μάνα ο ποιητής;

Μητέρα-Ανάσα Παγκόσμια

…………………………………………..

«Σαν σβήνει η πνοή,απουσία πικρή,ποιος θα βρεθεί

τον πόνο μας να γλυκάνει,να μας παρηγορήσει;

Αθάνατη μένεις,στις καρδιές μας Μητέρα»

Και όπως πάλι θα πούμε, ο έρωτας που είναι ό,τι πιο ωραίο στη ζωή μας κυριαρχεί και υμνείται από τον ποιητή,με τα ποιήματα της καρδιάς ,όπως στο ποίημα, «Θύμηση Φθινοπώρου»

«Θυμάμαι ακόμα τους λωτούς ,στα χέρια που κρατούσες

ώσπου οι δρόμοι της επιστροφής ,πορφύρυναν και δάκρυσαν

μας έδειχναν Φθινόπωρο πως τέλειωνε

κι εσύ το «σ’Αγαπώ» δεν είχες πει ακόμα»

Φίλε μου ποιητή ,ξόδευες και ξοδεύεις τις μέρες σου με όνειρο και πραγματικότητα και παραμένεις μια αλήθεια ,μια αθώα ψυχή,ένα αντιφέγγισμα του παιδιού που έψαχνε να ξεπεράσει τα όρια του χωριού του,να’βρει τη δική του Ιθάκη,που έψαχνε να βρει κατάλυμα κι ορμητήριο τη Θεσσαλονίκη κι εκεί να ανοίξει τις φτερούγες του και με την οξύνοια του πνεύματος και του νου,να μεγαλουργήσει.

«Στον γαλάζιο ορίζοντα,το υπέρλαμπρο φως κρατάς μες στις φούχτες σου και αδιαλείπτως ζωγραφίζεις και γράφεις ποιήματα να κάνεις τον κόσμο καλύτερο,αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα,την τριβή και τα προβλήματα της ζωής .

Φίλε μου ποιητή καλοτάξιδο το βιβλίο σου και θα είναι τυχεροί όσοι θα το διαβάσουν και θα πω ,τυχερός κι εγώ που το διάβασα!

Θεόδωρος Σαντάς ,Μαθηματικός,Θεσσαλονίκη,27-12-2016

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.