Γιώργος Ν. Μανέτας Από τη ποιητική συλλογή : Ποιήματα «Της στεριάς» … 1990 – 1996) Παρακαλώ σε

23621577_2027982744098717_6782591220047556724_n

Ο τόπος που γεννήθηκα, που ‘ν’ της καρδιάς μου, τόπος,
είχε πολύσχημα βουνά με δέντρα και με ρούγες.
Είχε πλατάνια, ν’ αφεθείς μες στης σιωπής τ΄ απόσκιο.
Είχε πηγάδια δροσερά, να πιεις και να μεθύσεις.

Άξιες κοπέλες, είχε. Γιους. Βουνίσια παλληκάρια,
ώρια, πανώρια ως τα βουνά του Ολύμπου και της Όσσας.
Άμα τη φούχτα κλείνανε, ραγίζαν το λιθάρι,
λυγίζαν τ’ αγριοπούρναρο, στο πάτημα τ’ αντρίκιο.

Τώρα, ζητώντας μου η ψυχή, με στέλνει πάλι πίσω
μα δεν η ρούγα πια γνωστή και το βουνό, δεν θέλει!
Όσες φορές προσπάθησα χωρίς για να τον φτάσω,
τόσες εκείνη μου η καρδιά, μου μίκραινε το χτύπο.

Παρακαλώ σε, – που θα βρεις τον τόπο τον χαμένο,
μεμιάς να πέσεις καταγής, το χώμα να φιλήσεις.
Μόνο μην πρόσκαιρα σκεφτείς στα βιαστικά να κάτσεις:
Αν ξαπλωθείς στ’ απόσκιο του, πίσω πια δεν γυρίζεις…

Ο όρκος

Ω, τύχη, που εμπιστεύτηκες για ν’ αγαπώ τη φύση,
για ν’ αγαπώ τα δέντρα της και τα ψηλά βουνά.
Κάθε φωλιά μικρού πουλιού στα χέρια μου έχω χτίσει.
Ό,τι δεντρί εγώ φύτεψα, μ’ αγέρα δεν κουνά.

Ίσκιος δεν άγνωρος σ’ εμέ κι ούτε σκοτάδι ξένο,
κι ούτε ποτάμι δροσερό χωρίς να το λουστώ.
Σαν δω σπασμένο το κλαρί το φτάνω και το δένω.
Εγώ, με τ’ άγρια τα θεριά μπορώ ν’ αγκαλιαστώ.

Ούτ’ ένα σύννεφο τεφρό, που δεν γνωρίζει εμένα.
Όρκο σου κάνω, της βροχής σταγόνα μη γευτώ,
αν όλ’ αυτά που μολογώ, είν’ άγνωστα σε μένα.
Να ζώσω βράχο το κορμί, και πέρα να ριχτώ.

Μόνο τα κίτρινα πενθώ για δεν μπορώ να γιάνω.
Για δεν μπορώ του λιθαριού που ράγισε κορμί.
Ό,τι μπορούν τα χέρια μου, τ’ αγγίζω και το φτιάνω.
Μόνο τ’ ανθρώπου δεν μπορώ να γιάνω την ορμή

Χώρος και τόπος υποθετικός

Έτος 2412

Απόψε, ντύθηκα καλά.
Είχε κόσμο, βλέπεις.
Άνθρωποι του πνεύματος
ντυμένοι με κοστούμια λέξεων,
ποιημάτων φορέματα,
πανταλόνια διηγημάτων
και ό,τι η συντεχνία
του χώρου και τόπου,
προέτρεπε και επέτρεπε.

Πολυεπίπεδες οι σκέψεις και απόψεις:
Με προσεγγίσεις και καταξιώσεις απονεμητικού χαρακτήρα,
με αμφισβητήσεις και εξομολογήσεις συνωμοτικού τύπου
πότε συναινετικές και πότε καταγγελτικές,
με προβλέψεις ακριβείας της μελλοντολογικής τέχνης
παραληρηματικού χαρακτήρα, κάτω του μετρίου…

Είχα χάσει επεισόδια.
Δεν είχαν καμία, μα καμία σχέση
με την εποχή μου…

Δεν άνηκα!
Φόρεσα το λεξικό μου ταγιέρ και αποχώρησα.

Ήταν όλοι, εκεί…
Μόνον οι Άνθρωποι, έλειπαν…

Από τη ποιητική συλλογή : Ποιήματα «Της στεριάς» … 1990 – 1996)

©Γιώργος Μανέτας

Πηγή : http://gmanetas.blogspot.gr/

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.