ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Το Μαγιάτικο φεγγάρι μοσχομυρίζει
ανθόκλωνα και λάμπει γιορτινό
καθώς ψυχοπομπός σε συνοδεύει
στις ακίνητες θάλασσες της σιωπής
και στον ηδυόνειρο χρόνο της λησμονιάς.
Ο ιερέας των ήχων το θαλασσινό μαϊστράλι
θ’ ανεβαίνει τον ελαιώνα του Απέλαγου
να σου φέρνει το πλατύφυλλο κλωνάρι
του ανθρώπινου μόχθου σου
για να καίει ακοίμητο το καντήλι της θύμησης
και να σου θυμίζει την παρουσία σου
εδώ στην φιλόξενη Φιλιατρινή γη.
Αποχαιρέτησες την ασπάραχτη άνοιξη
φορτωμένη μνήμες καθώς η μέρα χαμήλωνε
τα σημάδια της κι έσβηνε το φως της
μέσα στα πέπλα που άνοιγε η κυοφορούσα νύχτα
κι άνοιγαν οι σκάλες τ’ ουρανού
για να κατεβούν οι Αρχάγγελοι με τα ιδεώδη χρώματα
της φωτιάς που αγγίζει τα μυστήρια
όμοια με την Ορφική πορεία προς τον Άδη.
Ευωδιαστή η στιγμή του στερνού σου ύπνου
προμηνούσε την αυγή με τα κελαηδήματα
κι ο ουρανός χαστούκιζε τα νέφελα
για να περάσουν ολόλαμπρες
οι αχτίδες του ήλιου στο στερνό σου ξεπροβόδισμα
προς την ελευθερία ανάμεσα στο θεό
και το πανάρχαιο χώμα που μας γέννησε.
<< Ώρες και μέρες και χρόνοι δεηθείτε >>,
Τιμαριώτης ο θάνατος διασχίζει την Αχερουσία
μεταφέροντας την πιο γλυκιά μορφή του κόσμου, τη μάνα μου-όπως τη μάνα του κάθε ανθρώπου-
για να βρει ανάπαψη και να ξαποστάσει.
Στις λεωφόρους του Πλούτωνα
ο ψυχοπομπός Ερμής οδηγεί
το άσπιλο σώμα σου
στις φεγγαρόφωτες νύχτες της αιωνιότητας
εκεί που οι ψυχές βρίσκουν αναπαμό και ξενοιασιά
κ οι ανθρώπινος πόνος λυτρώνεται
στων πνευμάτων τα πάνθεα.

<< Η ζωή και ο θάνατος οδεύουν μαζί,
Αφού ο ένας για τον άλλον υπάρχει…
Μα ο θάνατος είναι τυφλός
Με την αίσθηση της απόστασης χαμένη>>.

Και καθώς η χρυσοδάχτυλη Ηώ θα ξημερώσει
μια καινούργια ημέρα όπου η απουσία σου
θα είναι αισθητή σε όλους εμάς και της ψυχής μας
το κλάμα θα ζωγραφίζει στα πρόσωπά μας
την μοναξιά και την ορφάνια,
στις κοιλάδες και τους αναμένους βάλτους
θα παίρνουν οι αγέρηδες τα τραγούδια σου
για να τα πάνε στις βουνοκορφές του Μαίναλου
εκεί ψηλά στη ρούγα την Κολοκοτρωνέικη
όπου οι Λυβομπισιώτες με τους Πιανιώτες
συνάζονται τη μέρα τ’ Άη Γιαννιού
για το μεγάλο πανηγύρι.
Πορφυρά ροδοπέταλα αυγινής αθωότητας
στολίζουν τους κροτάφους της Άνοιξης
και το φως του πρωινού
τον αρίφνητο αίνο, του θανάτου το θρήνο
στου ρόδου τον κάλυκα.
Στην άμμο το απομεσήμερο
μικρά θαλασσινά κογχύλια μετρούν το μόχθο της ζωής.
Πίνουν νερό απ’ τη φωτιά κι από τον άνεμο
και μια γοργόνα του βυθού
σ’ ανήλιαγες σπηλιές κρύβεται
να μη τη δει ο θάνατος.
…………………………………………………………………
Οι ανασασμοί της Άνοιξης
ΜΟΣΧΟΒΟΛΟΥΝ
ολόγυρά της.
Σε λίγο, θα σημάνουν οι καμπάνες
ανέκφραστες στιγμές της θλίψης
και θα ρουμπώσουνε με τη λαλιά του κούκου
το στερνό αντίο στη ρούγα που στεριώσανε τα όνειρα
πάνω στο πλατύ περβάζι της ζωής.
……………………………………………………………
Ώρα καλή!
κάθε πρωί ας τραγουδάνε τα πουλιά
συνθέτοντας τραγούδι γιορτινό,
ας ρίχνουν ίσκιο τα θλιμμένα κυπαρίσσια
στο μνήμα σου μανούλα
κι οι νύχτες ας γεμίζουν μ’ έναστρο ουρανό.
Kostas Kapelouzos

/** * The template for displaying Comments. * * The area of the page that contains both current comments * and the comment form. The actual display of comments is * handled by a callback to bouquet_comment() which is * located in the functions.php file. * * @package Bouquet */ if ( post_password_required() ) return; ?>

3 σχόλια στο ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ

  1. ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΜΑΝΑ !!!ΤΑ ΟΛΟΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΛΟΥΖΟΣ ΜΟΥ !!!ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ !!!

  2. ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΤΙΜΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ {ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ}ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΥΡΑ, ΤΗ ΘΕΩΡΩ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ ΣΟΥΛΑ ΜΑΠΟΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.