Αρχείο | Απρίλιος 15, 2019

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ Ευλογημένη να’ σαι μητέρα που μ’ έμαθες να δίνω..

56894567_2368042753426046_1415111421028466688_n

Τέτοιες μέρες, έρχεται η μητέρα και κάθεται σιωπηλή στον καναπέ της τραπεζαρίας. Φορά το καλό της ταγιέρ, το κολιέ που της αγόρασε ο πατέρας μια πρωτοχρονιά, μα τα γοβάκια της είναι σκονισμένα σα να’ χει περπατήσει πολύ δρόμο. Κι όμως μια από τις ελάχιστες ιδιοτροπίες της ήταν η σχολαστική φροντίδα των παπουτσιών όλων μας. Μα τώρα, σα να μην είχε χρόνο για τέτοιες φροντίδες. Έχει τα χέρια ακουμπήσει στα γόνατα σε παραίτηση και το βλέμμα στο παλιό εκκρεμές που σταμάτησε στις τρεις και τέταρτο τη μέρα που έφερα στο πρόσωπό της το καθρεφτάκι και δε θάμπωσε.
-Μητέρα …, θέλω να της μιλήσω, μα μου γνέφει σιωπή φέρνοντας το δάχτυλο στη μύτη. Φορά τη βέρα της. Σιωπή.
Μια σκιά γλιστρά και κάθεται δίπλα της. Έφεξε το σκοτεινό δωμάτιο η ομορφιά του. Φορά τη στολή του καπετάνιου. Μπότες, φυσεκλίκια. Χαμογελά δαγκώνοντας, σαν πάντα, το κάτω χείλος. Απλώνει το χέρι στον ώμο κι αγκαλιάζει τη μητέρα σαν σε οικογενειακή φωτογραφία. Εκείνη σηκώνει το χέρι και πιάνει το δικό του.
Ο Γκρίσκος! Πνίγω το λυγμό και προσπαθώ να τους πλησιάσω. Απλώνει το χέρι και δε μ’ αφήνει.
Κοιτάζω απέναντι τις φωτογραφίες τους. Τα πρόσωπα λείπουν. Μένουν οι κορνίζες. Απλές, ήσυχες, αγέρωχες, δε νοιάζονται αν κοσμούν ένα πρόσωπο, ένα πίνακα ενός διάσημου ζωγράφου, ένα αδέξιο παιδικό σχέδιο ή τη φωτογραφία της αγαπημένης σου. Κι όμως πόση παγωνιά για μια φωτογραφία μακριά από την κορνίζα της, πόση ανασφάλεια!
Επιμένω να μιλήσω κι ας ξέρω πως δεν μπορούν ή δε θέλουν να με ακούσουν.
-Λοιπόν; υπάρχει ακόμα ελπίδα καπετάνιο;
Και πάλι σιωπή.
-Κι όμως, πάω να πω…
Σκέφτομαι όμως πως, απόψε, δεν έχει φεγγάρι. Δεν έχω τι να τους τρατάρω και κοντεύουν μεσάνυχτα.
Γιατί, ψυχή μου, με τους ζωντανούς, καλά τα βολεύεις. Με τους άλλους … εδώ σε θέλω.

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ

https://www.youtube.com/watch?v=FHiAtavuQt4

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Απρίλιος 15, 2019, σε Πεζά. 1 σχόλιο

ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ΧΑΡΗΣ ΟΙ ΤΟΥΛΙΠΕΣ ΤΟΥ ΣΠΙΝΟΖΑ

56904893_2368273446736310_6465513247637241856_n

«Όταν επιτέλους λάμψει το φεγγάρι
δεν θα ’χουμε ανάγκη άλλους παραδείσους,
αρχαίες μελωδίες,
άρπες, φλογερά πνευστά.

Απόψε ποθούμε μια ευτυχία λιγότερο πλαστή,
λουλούδια κόκκινα, κίτρινα, αληθινά
που τ’ άρωμά τους
να μπορεί κανείς να το μυρίσει,
και όταν ανατείλει το σκοτάδι.

Έλα. Άσε τις λέξεις
να λικνίζονται νωχελικά
στης φαντασίας το λιβάδι,
τα πέταλα αυτής της νύχτας
το σώμα σου μες στο δικό μου
ένα-ένα άγρια να μαδήσει».

Χάρης Βλαβιανός

Ο Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Σπούδασε Oικονομικά και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η διδακτορική του διατριβή με τίτλο, Greece1941-1949: FromResistancetoCivilWar, βραβεύτηκε από το FafaliosFoundationτης Μεγάλης. Βρετανίας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαcmillan(1992).
Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη τη συλλογή, Μετά το τέλος της ομορφιάς (2003)—υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Βραβείο «Διαβάζω»— και μια συλλογή δοκιμίων με τίτλο, Ο άλλος τόπος (1994). Έχει επίσης μεταφράσει έργα κορυφαίων συγγραφέων, όπως: WaltWhitman(Επιλογή ποιημάτων, 1986), ΕzraPound(Xιου Σέλγουιν Μώμπερλυ, 1987, Aποσπάσματα και σχεδιάσματα των Κάντος CX-CXX, 1991), WallaceStevens(Adagia, 1993), JohnAshbery(Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο, 1995), CarloGoldoni(Oι δίδυμοι της Βενετίας, 1996—έργο που ανέβασε την ίδια χρονιά το Θέατρο Τέχνης Kάρολος Κουν), WilliamBlake(Οι Γάμοι του Oυρανού και της Κόλασης, 1997 —υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης), ZbigniewHerbert(Hψυχή του κ. Cogitoκαι άλλα ποιήματα, 2001), FernandoPessoa(Ηρόστρατος: H αναζήτηση της αθανασίας, 2002, Marginalia, 2005), E.E. Cummings(33 x3x33: Ποιήματα-Δοκίμια-Αποσπάσματα, 2004). Επιμελήθηκε επίσης την έκδοση της βιογραφίας του Δάντη από τον Βοκκάκιο που κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις «Νεφέλη», προλογίζοντας τον τόμο με το δοκίμιό του: «Η Θεία Κωμωδία του Δάντη ως ποιητική αυτοβιογραφία». Την άνοιξη θα κυκλοφορήσει κι ένας τόμος δοκιμίων του, με τίτλο MinimaPoetica, τα οποία αναλύουν το έργο σημαντικών ποιητών του 20ου αιώνα και εξετάζουν βασικά ζητήματα ποιητικής, καθώς και η μετάφραση ποιημάτων του EugenioMontale(Ξένια) και του WallaceStevens(Connaisseurτου χάους και άλλα ποιήματα).
Από το BirminghamUniversityPressκυκλοφορεί στα αγγλικά η συλλογή του Adieu(1996), σε μετάφραση DavidConnolly, ενώ από τις εκδόσεις Romiosiniτης Κολωνίας, μία εκτενής επιλογή του έργου του στα γερμανικά, σε μετάφραση DadiSideriSpeck. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί επίσης στα Ιταλικά, Γαλλικά, Ολλανδικά, Πορτογαλικά, Σουηδικά, Ισπανικά, Βουλγαρικά και συμπεριληφθεί σε ανθολογίες του εξωτερικού. Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια επιλογή ποιημάτων του στα Καταλανικά σε μετάφραση JoaquimJesti. (σε δίγλωσσο τόμο μαζί με ποιήματα της Μαρίας Λαϊνά). Εξάλλου από τις εκδόσεις Hanserτης Γερμανίας ετοιμάζεται ένας τόμος ποιημάτων του, σε μετάφραση TorstenIsraelκαι πρόλογο του σημαντικού γερμανού ποιητή JoachimSartorius, καθώς επίσης και από τις εκδόσεις Crocetti, σε μετάφραση NicolaCrocetti. Σε λίγους μήνες αναμένεται να κυκλοφορήσει ένας τόμος με επιλογή του έργου του στην Ολλανδία, σε μετάφραση του γνωστού ελληνιστή HeroHokwerda. Το 1993 ίδρυσε το περιοδικό «Ποίηση», το οποίο και διευθύνει έκτοτε. Από το 1989 είναι καθηγητής Ιστορίας και Ιστορίας των Ιδεών στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας. Διδάσκει θεωρία της μετάφρασης στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (EKEMEΛ). Διευθύνει τις σελίδες της ελληνικής ποίησης στον διεθνή ποιητικό κόμβο www.poetryinternational.org. Ανήκει στην ιδρυτική ομάδα του φιλοσοφικού περιοδικού Cogito. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και διετέλεσε για χρόνια γραμματέας του PoetrySocietyτου Παν/μιου της Οξφόρδης. Πρόσφατα τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας με τον τίτλο του “Cavaliere” για τη συμβολή του στην προώθηση της ιταλικής ποίησης στην Ελλάδα.

Πηγή :https://www.poeticanet.gr

 

Κώστας Γεωργίου Καρούσος…. ο ταλαντούχος πρόεδρος της Ε.Ε.Λ

57421992_2371866789710309_6400938414341881856_n

ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ από καρδιάς ΟΛΟΥΣ τους εκλεκτούς συνοδοιπόρους-στην εξαιρετική Ιη Ημερίδα της Επτανησιακής Σχολής ΚΥΡΙΑΚΉ -14/4/2019 στην Ιστορική Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών [ οργανωτές- Ετ.Ε.Λ. και η Επτανησιακή Συνομοσπονδία -την πρόεδρό της-Βάσω Σαμίου και την Έφη Μαχιμάρη πρόεδρο στην ΄΄Φαιάκων Ένωση-Ιόνιος Πολιτισμός-Γράμματα και Τέχνες ].Όλως ιδιαιτέρως,τον Γιάννη Αργυροκαστρίτη, για την έμπρακτη συνεισφορά του.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ –αφιερωμένα στη ΜΝΗΜΗ και στην ΙΣΤΟΡΙΑ της Επτανησιακής Ποίησης…Εκλεκτοί φίλοι—Τα πρώτα στοιχεία.της μεγαλειώδους,αισθητικής απόλαυσης της Επτανησιακής Σχολής,ήταν και παραμένουν,η ακατάβλητη μεγαλοσύνη, η χρήση και αξιολόγηση της Ελληνικής γλώσσας,το μετρικό και ηχητικό συνακόλουθο της ευχάριστης ανάγνωσης, και βασικά οι ιδέες της ελευθερίας,,το ερωτικό -φραστικό ταμπεραμέντο των Επτανησίων,το καλοκάγαθο πνεύμα δημιουργίας,που συνοδοιπορούσε άρρηκτα με το ευρύτερα κοινωνικό στοιχείο της εποχής.Η πολιτική και οικονομική αυτονομία της Επτανήσου,συνετέλεσε αποτελεσματικά σ΄αυτό, και περισσότερο η συνεχιζόμενη αλληλοεισροή πολιτισμού, παιδείας,γνώσης εκπαίδευσης,με δάνεια λέξεων εκατέρωθεν,Ελλάδας-Ιταλίας,που ευεργέτησαν -κατά πολύ-την ανάπτυξη της ποιητικής των Επτανησίων…Αυτή η περίοδος υπήρξε -για την Ευρώπη-,ιστορικά γνωστή, με την αστικοποίηση και την φιλελευθεροποίηση της εποχής, με κοινωνικές αιχμές-την ροπή προς τον ρομαντισμό κλπ. Με πάμπολλα όμως δείγματα, εύηχης-μετρικής-μουσικής-εκφραστικής και λυρικής δόνησης των Επτανησίων, όπου διαφαίνεται το ηρωικό μέλος-το ανδρείο-το άμεσο-το εκρηκτικά συναισθηματικό-η σπάνια αλληλουχία των εικόνων και της εικαστικής απεικόνισης,ψυχικών καταστάσεων-η ομοιογένεια της γλώσσας-η αδελφοποίηση με το δημοτικό τραγούδι και η συνέχειά του,η ηχητική καλλιέπεια της λέξης-ο απλός και κατανοητός στίχος-η πλαστική φαντασία-ο αυτοσχεδιασμός και συνολικά το πλούσιο αισθητικό τους αποτέλεσμα…Η Επτανησιακή σχολή άνθισε, έναν αιώνα, όσο καμία άλλη σχολή,κάτω από ιδιότυπες σχέσεις ελευθερίας και ιστορικών γεγονότων.Το εύρος της αποτίμησης,της κληρονομιάς που άφησε,είναι ανυπολόγιστο.Συνεχίζει όμως να φωτίζει την έρευνα,την ωριμότητα της έκφρασης και τις αξιακές αρχές του πολιτισμού μας…
Κώστας Γεωργίου Καρούσος

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Ιστορικός-Λογοτέχνης Ο Βασίλης Γεωργιάδης προλογίζει το βιβλίο Ποίησης της Εριέττης Μπορνάν ΠΡΟΛΟΓΙΣΜΑ

57308625_2371859859711002_7935048514260697088_n

 

«Μετά το κακοδαίμονο θαλασσοδάρσιμο
η θεοφίλητη Σχερία.»
Εριέττη Μπορνάν «Οδυσσειακό»

Αυτή η Ποίηση έχει ψυχή. Έχει αίμα. Αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Η δημιουργός Εριέττη Μπορνάν, στη δεύτερη ποιητική της κατάθεση, ευψύχως κι εδώ αφηγείται. Επί της άυλης σχεδίας της πυρέσσουσας συγκίνησης, εκείνη κι ο ποιητικός της οίστρος συνεπιβάτες στην ψυχή των πραγμάτων. Είναι από τους Οδυσσείς των μεγάλων ταξιδιών, μιας άλλης αρχιτεκτονικής ενός μονολόγου ψυχής. Επιχειρεί τη μεγάλη Έξοδο σωτηρίας για το «φθάσιμον» κάνοντας αδιαμαρτύρητα το μεγάλο ταξίδι, αντέχοντας το γλυκό μαρτύριο της Πλεύσης. Την αναμένει ένα πρωινό εαρινής πανδαισίας σ’ έναν ευλίμενο σταθμό αισθημάτων και συναισθημάτων. Το «φθάσιμον» το μοιράζεται με τον αναγνώστη της, τον Ευλαβή και Επαρκή, γιατί η ζωή μας κοινή, «ένα κράμα εδώ» κατά την καβαφική βεβαιότητα. Μια ζωή για όλους μας βασανιστικά παρούσα, σπαταλημένη μέσα σ’ ένα διαρκή ψυχικό κοχλασμό. Κάθε ταξίδι και μια τραγωδία αλλά και μια Πλεύση Σωτηρίας, με την ψυχή να προπορεύεται προσπαθώντας να διατηρήσει άφθαρτη την επικράτεια του νου και άσβηστο το «αείζωον πυρ» των Ιδεών.
Η ποίηση της Εριέττης Μπορνάν, ούριος άνεμος δημιουργίας. Άριστα κατορθωμένο «ένδον σκάπτε». Στίχος της ομηρικής ιθαγένειας και της αξεπέραστης καζαντζακικής «ανδρείας ηχούς» αλλά και στίχος της εσπερινής φωνής της μελαγχολίας, της καρυωτακικής απόχρωσης. Στίχος που λειτουργεί στον αναγνώστη ως καθαρτήρια φλόγα, ανακλητική των ψυχών από τον μαγικό χρυσαυγή κόσμο των ομηρικών επών. Ως διαρκής γέννα. Αιματηρή. Επώδυνη. Αέναη φρυκτωρία διαμοίρασης του ζωοποιού φωτός της Συν-αλληλίας. Παιδαγωγός η ίδια, άριστη χειρίστρια του προφορικού και γραπτού λόγου των ελληνικών της ωραιότητος, ομηρίστρια «καλοζωισμένη τω πνεύματι» κοντά στους Κακριδήδες (Ιωάννη, Φάνη και Ελένη) στα χρόνια της δόξας τους, αστροβατεί πάνω και στον τελευταίο κόκκο της ποίησής της, στοχαζόμενη πάνω στο ζητούμενο Μέγα, στο ανθρωπίνως αδύνατο, στο ανθρωπίνως δυνατό. Ποίηση ως ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα ζωής. Λόγος εν μέθη Υμνητικός της Αγάπης. Ευχαριστήριος του Έρωτα με κοχλάζουσα διονυσιακή φύση. Σε αποδράσεις ηδονής. Σε χεροπιάσματα απελπισμένου αλλά και θάλλοντα αισθησιασμού. Καταλυτικός (αυτο)σαρκασμός. Πόνος απουσίας. Ευδία παρουσίας. Ο «αντρακλάς» καζαντζακικός τω τρόπω στίχος, σε πτήση άλμπατρος, χυμένο μολύβι στο χαρτί, για να αντρειωθεί το συναίσθημα ως μπρούτζινα μπράτσα Εφηβαίου Έρωτα. Πολιορκεί το θέμα της αμυνόμενη στα κάτεργα της αυτοκριτικής μ’ ένα διαρκή αντιστικτικό συνειδησιακό μονόλογο-διάλογο, για να ακουστεί το άρρητο και να φανεί το άδηλο, με εύστοχη μεταφορά στο έσω σπίτι της ενδημούσας απαισιοδοξίας-αισιοδοξίας, στα δικά της «έγκατα» της καθημερινής της αυτοβύθισης, στα ακατέργαστα ιζήματα των προσωπικών της βιωμάτων. Έμμορφη ποίηση που σκέφτεται και ιδεοφορεί. Της ρήξης. Του ακαριαίου λόγου και της σύντομης φράσης, όπου το ρήμα συχνά εξυπονοείται.Με θαρρετή αναζήτηση σε ύφος, πνεύμα και γλώσσα της αυθεντικότητας που, εν πολλοίς, επιτυγχάνεται. Η γλώσσα πλούσια, ζεστό σώμα με γητειές που συνεπαίρνουν, εξυψώνουν, με γλυκιά εμμονή σε γλωσσολογικές αναζητήσεις, διόλου εξεζητημένες αλλά και με μια ιδιάζουσα χρήση λέξεων. Ως γλωσσ-αλγός δημιουργός επαναπατρίζει εκείνες τις παραμελημένες λέξεις του «σπερματικού λόγου» Ύφος, Γλώσσα και η εμφορούμενη θαυμαστή Ιδέα, ως πρωταγωνιστικά Υποκείμενα, θάλλουν στη Συλλογή.

Η Εριέττη Μπορνάν της σεμνότητας αυτοβούλως δείχνει να τοποθετεί εαυτήν στους «άδοξους» ποιητές που δεν επαιτούν την (αργυρώνητη) δόξα, αρκούμενοι στο να βλέπουν τους στίχους τους με ζυγισμένο ενθουσιασμό και αριστοκρατική φυσικότητα, ορθωμένα στήθη και απλωμένα σαρκωμένα πανιά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Ιστορικός-Λογοτέχνης

57168420_2371859899710998_6263113029777358848_n

Ποια είναι η Εριέττη Μπορνάν

-ΕΡΙΕΤΤΗ ΜΠΟΡΝΑΝ-

57072647_2371859883044333_4711533386605264896_n

Γεννήθηκα στις 7 Φεβρουαρίου 1957 σε μια πατησιώτικη γειτονιά της Αθήνας, όπου ζω μέχρι σήμερα. Πήγα σχολείο στο Αρσάκειο. Τον Δεκέμβριο του 1980 αποφοίτησα από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οικογενειακές υποχρεώσεις με κράτησαν στην Αθήνα της παραπαιδείας για 7 χρόνια. Το 1987 και για 11 χρόνια είχα την τύχη, την τιμή και τη χαρά να συνεργαστώ με την Ελένη Ι. Κακριδή για την έκδοση της Διδασκαλίας των Ομηρικών Επών (βιβλίο του καθηγητή, ΟΕΔΒ), για δημοσιεύσεις στα φιλολογικά περιοδικά «Φιλόλογος», «Διάλογος» (Σχετικά με τον Όμηρο: Από τη μορφή στο περιεχόμενο, από το δημιούργημα στον δημιουργό) και «Θαλλώ» (Τα Σικελικά του Θουκυδίδη VI, 6-26 και 30-32, 1994 – Ομήρου Ιλιάδα Σ 243-315, Δ 1-165 και Ομήρου Οδύσσεια μ 265-465, 1996 – Η έννοια της «αιδούς» στον Όμηρο, 1997 – Φως και σκοτάδι στην Ιλιάδα του Ομήρου, 1998, για διαλέξεις της στο Πνευματικό Κέντρο της Ελευσίνας, για εισηγήσεις της στα συνέδρια του Κέντρου Οδυσσειακών Σπουδών στην Ιθάκη, καθώς και για τις εκπαιδευτικού περιεχομένου ομιλίες της στη ραδιοφωνική εκπομπή της Γιολάντας Τερέντσιο. Από το 1998 εργάζομαι στην ιδιωτική εκπαίδευση διδάσκοντας και διαπαιδαγωγώντας παιδιά και γονείς. Το 2011 άρχισα την συγγραφική διαδρομή με μία σπονδυλωτή νουβέλα (Οι πεταλούδες ζουν μόνο 365 μέρες) που δεν έχει δημοσιευτεί και συνέχισα με ποίηση, που θεωρώ ότι συμπυκνώνει τη σκέψη και ταιριάζει στην βραχυλογία μου. Το 2013 το ποίημα «Μια ημέρα της Δημιουργίας» διακρίθηκε από την Κριτική Επιτροπή της Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό. Το 2014 για τη συλλογή «Κλειδωμένος Ουρανός» έλαβα Β’ βραβείο μικρής ερωτικής συλλογής στον πανελλήνιο διαγωνισμό Σικελιανά του Πολιτιστικού Συλλόγου «Το Καφενείο των Ιδεών». Οι συλλογές μου δεν έχουν βρει ακόμα «σπίτι», ενώ δύο ποιήματα (Άρρητος Λόγος – Ανάλυση) δημοσιεύτηκαν στη Νέα Εστία (Τόμος 177ος, τεύχος 1867, Δεκέμβριος 2015) και το λογοτεχνικό περιοδικό Μανδραγόρας επέλεξε τέσσερα ποιήματα για δημοσίευση (Το παράπονο- Δρόμοι από μετάξι – Το πον πον – Της Χαρούλας). Η ιστοσελίδα είναι καταχωρημένη με το ψευδώνυμό μου (Εριέττη Μπορνάν) και με αυτό το ψευδώνυμο δημοσιεύονται και τα ποιήματά μου, που είναι κυρίως βιωματικά και καρπός μιας ατέρμονης ενδοσκόπησης.

Πηγές : https://www.edionysos.gr/o-vasilis-georgiadis-prologizei-t…/
https://eriettibornand.wixsite.com/eriettibornand/omirika