Αρχείο | Απρίλιος 2019

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ Ευλογημένη να’ σαι μητέρα που μ’ έμαθες να δίνω..

56894567_2368042753426046_1415111421028466688_n

Τέτοιες μέρες, έρχεται η μητέρα και κάθεται σιωπηλή στον καναπέ της τραπεζαρίας. Φορά το καλό της ταγιέρ, το κολιέ που της αγόρασε ο πατέρας μια πρωτοχρονιά, μα τα γοβάκια της είναι σκονισμένα σα να’ χει περπατήσει πολύ δρόμο. Κι όμως μια από τις ελάχιστες ιδιοτροπίες της ήταν η σχολαστική φροντίδα των παπουτσιών όλων μας. Μα τώρα, σα να μην είχε χρόνο για τέτοιες φροντίδες. Έχει τα χέρια ακουμπήσει στα γόνατα σε παραίτηση και το βλέμμα στο παλιό εκκρεμές που σταμάτησε στις τρεις και τέταρτο τη μέρα που έφερα στο πρόσωπό της το καθρεφτάκι και δε θάμπωσε.
-Μητέρα …, θέλω να της μιλήσω, μα μου γνέφει σιωπή φέρνοντας το δάχτυλο στη μύτη. Φορά τη βέρα της. Σιωπή.
Μια σκιά γλιστρά και κάθεται δίπλα της. Έφεξε το σκοτεινό δωμάτιο η ομορφιά του. Φορά τη στολή του καπετάνιου. Μπότες, φυσεκλίκια. Χαμογελά δαγκώνοντας, σαν πάντα, το κάτω χείλος. Απλώνει το χέρι στον ώμο κι αγκαλιάζει τη μητέρα σαν σε οικογενειακή φωτογραφία. Εκείνη σηκώνει το χέρι και πιάνει το δικό του.
Ο Γκρίσκος! Πνίγω το λυγμό και προσπαθώ να τους πλησιάσω. Απλώνει το χέρι και δε μ’ αφήνει.
Κοιτάζω απέναντι τις φωτογραφίες τους. Τα πρόσωπα λείπουν. Μένουν οι κορνίζες. Απλές, ήσυχες, αγέρωχες, δε νοιάζονται αν κοσμούν ένα πρόσωπο, ένα πίνακα ενός διάσημου ζωγράφου, ένα αδέξιο παιδικό σχέδιο ή τη φωτογραφία της αγαπημένης σου. Κι όμως πόση παγωνιά για μια φωτογραφία μακριά από την κορνίζα της, πόση ανασφάλεια!
Επιμένω να μιλήσω κι ας ξέρω πως δεν μπορούν ή δε θέλουν να με ακούσουν.
-Λοιπόν; υπάρχει ακόμα ελπίδα καπετάνιο;
Και πάλι σιωπή.
-Κι όμως, πάω να πω…
Σκέφτομαι όμως πως, απόψε, δεν έχει φεγγάρι. Δεν έχω τι να τους τρατάρω και κοντεύουν μεσάνυχτα.
Γιατί, ψυχή μου, με τους ζωντανούς, καλά τα βολεύεις. Με τους άλλους … εδώ σε θέλω.

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ

https://www.youtube.com/watch?v=FHiAtavuQt4

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Απρίλιος 15, 2019, σε Πεζά. 1 σχόλιο

ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ΧΑΡΗΣ ΟΙ ΤΟΥΛΙΠΕΣ ΤΟΥ ΣΠΙΝΟΖΑ

56904893_2368273446736310_6465513247637241856_n

«Όταν επιτέλους λάμψει το φεγγάρι
δεν θα ’χουμε ανάγκη άλλους παραδείσους,
αρχαίες μελωδίες,
άρπες, φλογερά πνευστά.

Απόψε ποθούμε μια ευτυχία λιγότερο πλαστή,
λουλούδια κόκκινα, κίτρινα, αληθινά
που τ’ άρωμά τους
να μπορεί κανείς να το μυρίσει,
και όταν ανατείλει το σκοτάδι.

Έλα. Άσε τις λέξεις
να λικνίζονται νωχελικά
στης φαντασίας το λιβάδι,
τα πέταλα αυτής της νύχτας
το σώμα σου μες στο δικό μου
ένα-ένα άγρια να μαδήσει».

Χάρης Βλαβιανός

Ο Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Σπούδασε Oικονομικά και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η διδακτορική του διατριβή με τίτλο, Greece1941-1949: FromResistancetoCivilWar, βραβεύτηκε από το FafaliosFoundationτης Μεγάλης. Βρετανίας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαcmillan(1992).
Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη τη συλλογή, Μετά το τέλος της ομορφιάς (2003)—υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Βραβείο «Διαβάζω»— και μια συλλογή δοκιμίων με τίτλο, Ο άλλος τόπος (1994). Έχει επίσης μεταφράσει έργα κορυφαίων συγγραφέων, όπως: WaltWhitman(Επιλογή ποιημάτων, 1986), ΕzraPound(Xιου Σέλγουιν Μώμπερλυ, 1987, Aποσπάσματα και σχεδιάσματα των Κάντος CX-CXX, 1991), WallaceStevens(Adagia, 1993), JohnAshbery(Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο, 1995), CarloGoldoni(Oι δίδυμοι της Βενετίας, 1996—έργο που ανέβασε την ίδια χρονιά το Θέατρο Τέχνης Kάρολος Κουν), WilliamBlake(Οι Γάμοι του Oυρανού και της Κόλασης, 1997 —υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης), ZbigniewHerbert(Hψυχή του κ. Cogitoκαι άλλα ποιήματα, 2001), FernandoPessoa(Ηρόστρατος: H αναζήτηση της αθανασίας, 2002, Marginalia, 2005), E.E. Cummings(33 x3x33: Ποιήματα-Δοκίμια-Αποσπάσματα, 2004). Επιμελήθηκε επίσης την έκδοση της βιογραφίας του Δάντη από τον Βοκκάκιο που κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις «Νεφέλη», προλογίζοντας τον τόμο με το δοκίμιό του: «Η Θεία Κωμωδία του Δάντη ως ποιητική αυτοβιογραφία». Την άνοιξη θα κυκλοφορήσει κι ένας τόμος δοκιμίων του, με τίτλο MinimaPoetica, τα οποία αναλύουν το έργο σημαντικών ποιητών του 20ου αιώνα και εξετάζουν βασικά ζητήματα ποιητικής, καθώς και η μετάφραση ποιημάτων του EugenioMontale(Ξένια) και του WallaceStevens(Connaisseurτου χάους και άλλα ποιήματα).
Από το BirminghamUniversityPressκυκλοφορεί στα αγγλικά η συλλογή του Adieu(1996), σε μετάφραση DavidConnolly, ενώ από τις εκδόσεις Romiosiniτης Κολωνίας, μία εκτενής επιλογή του έργου του στα γερμανικά, σε μετάφραση DadiSideriSpeck. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί επίσης στα Ιταλικά, Γαλλικά, Ολλανδικά, Πορτογαλικά, Σουηδικά, Ισπανικά, Βουλγαρικά και συμπεριληφθεί σε ανθολογίες του εξωτερικού. Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια επιλογή ποιημάτων του στα Καταλανικά σε μετάφραση JoaquimJesti. (σε δίγλωσσο τόμο μαζί με ποιήματα της Μαρίας Λαϊνά). Εξάλλου από τις εκδόσεις Hanserτης Γερμανίας ετοιμάζεται ένας τόμος ποιημάτων του, σε μετάφραση TorstenIsraelκαι πρόλογο του σημαντικού γερμανού ποιητή JoachimSartorius, καθώς επίσης και από τις εκδόσεις Crocetti, σε μετάφραση NicolaCrocetti. Σε λίγους μήνες αναμένεται να κυκλοφορήσει ένας τόμος με επιλογή του έργου του στην Ολλανδία, σε μετάφραση του γνωστού ελληνιστή HeroHokwerda. Το 1993 ίδρυσε το περιοδικό «Ποίηση», το οποίο και διευθύνει έκτοτε. Από το 1989 είναι καθηγητής Ιστορίας και Ιστορίας των Ιδεών στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας. Διδάσκει θεωρία της μετάφρασης στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (EKEMEΛ). Διευθύνει τις σελίδες της ελληνικής ποίησης στον διεθνή ποιητικό κόμβο www.poetryinternational.org. Ανήκει στην ιδρυτική ομάδα του φιλοσοφικού περιοδικού Cogito. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και διετέλεσε για χρόνια γραμματέας του PoetrySocietyτου Παν/μιου της Οξφόρδης. Πρόσφατα τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας με τον τίτλο του “Cavaliere” για τη συμβολή του στην προώθηση της ιταλικής ποίησης στην Ελλάδα.

Πηγή :https://www.poeticanet.gr

 

Κώστας Γεωργίου Καρούσος…. ο ταλαντούχος πρόεδρος της Ε.Ε.Λ

57421992_2371866789710309_6400938414341881856_n

ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ από καρδιάς ΟΛΟΥΣ τους εκλεκτούς συνοδοιπόρους-στην εξαιρετική Ιη Ημερίδα της Επτανησιακής Σχολής ΚΥΡΙΑΚΉ -14/4/2019 στην Ιστορική Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών [ οργανωτές- Ετ.Ε.Λ. και η Επτανησιακή Συνομοσπονδία -την πρόεδρό της-Βάσω Σαμίου και την Έφη Μαχιμάρη πρόεδρο στην ΄΄Φαιάκων Ένωση-Ιόνιος Πολιτισμός-Γράμματα και Τέχνες ].Όλως ιδιαιτέρως,τον Γιάννη Αργυροκαστρίτη, για την έμπρακτη συνεισφορά του.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ –αφιερωμένα στη ΜΝΗΜΗ και στην ΙΣΤΟΡΙΑ της Επτανησιακής Ποίησης…Εκλεκτοί φίλοι—Τα πρώτα στοιχεία.της μεγαλειώδους,αισθητικής απόλαυσης της Επτανησιακής Σχολής,ήταν και παραμένουν,η ακατάβλητη μεγαλοσύνη, η χρήση και αξιολόγηση της Ελληνικής γλώσσας,το μετρικό και ηχητικό συνακόλουθο της ευχάριστης ανάγνωσης, και βασικά οι ιδέες της ελευθερίας,,το ερωτικό -φραστικό ταμπεραμέντο των Επτανησίων,το καλοκάγαθο πνεύμα δημιουργίας,που συνοδοιπορούσε άρρηκτα με το ευρύτερα κοινωνικό στοιχείο της εποχής.Η πολιτική και οικονομική αυτονομία της Επτανήσου,συνετέλεσε αποτελεσματικά σ΄αυτό, και περισσότερο η συνεχιζόμενη αλληλοεισροή πολιτισμού, παιδείας,γνώσης εκπαίδευσης,με δάνεια λέξεων εκατέρωθεν,Ελλάδας-Ιταλίας,που ευεργέτησαν -κατά πολύ-την ανάπτυξη της ποιητικής των Επτανησίων…Αυτή η περίοδος υπήρξε -για την Ευρώπη-,ιστορικά γνωστή, με την αστικοποίηση και την φιλελευθεροποίηση της εποχής, με κοινωνικές αιχμές-την ροπή προς τον ρομαντισμό κλπ. Με πάμπολλα όμως δείγματα, εύηχης-μετρικής-μουσικής-εκφραστικής και λυρικής δόνησης των Επτανησίων, όπου διαφαίνεται το ηρωικό μέλος-το ανδρείο-το άμεσο-το εκρηκτικά συναισθηματικό-η σπάνια αλληλουχία των εικόνων και της εικαστικής απεικόνισης,ψυχικών καταστάσεων-η ομοιογένεια της γλώσσας-η αδελφοποίηση με το δημοτικό τραγούδι και η συνέχειά του,η ηχητική καλλιέπεια της λέξης-ο απλός και κατανοητός στίχος-η πλαστική φαντασία-ο αυτοσχεδιασμός και συνολικά το πλούσιο αισθητικό τους αποτέλεσμα…Η Επτανησιακή σχολή άνθισε, έναν αιώνα, όσο καμία άλλη σχολή,κάτω από ιδιότυπες σχέσεις ελευθερίας και ιστορικών γεγονότων.Το εύρος της αποτίμησης,της κληρονομιάς που άφησε,είναι ανυπολόγιστο.Συνεχίζει όμως να φωτίζει την έρευνα,την ωριμότητα της έκφρασης και τις αξιακές αρχές του πολιτισμού μας…
Κώστας Γεωργίου Καρούσος

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Ιστορικός-Λογοτέχνης Ο Βασίλης Γεωργιάδης προλογίζει το βιβλίο Ποίησης της Εριέττης Μπορνάν ΠΡΟΛΟΓΙΣΜΑ

57308625_2371859859711002_7935048514260697088_n

 

«Μετά το κακοδαίμονο θαλασσοδάρσιμο
η θεοφίλητη Σχερία.»
Εριέττη Μπορνάν «Οδυσσειακό»

Αυτή η Ποίηση έχει ψυχή. Έχει αίμα. Αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Η δημιουργός Εριέττη Μπορνάν, στη δεύτερη ποιητική της κατάθεση, ευψύχως κι εδώ αφηγείται. Επί της άυλης σχεδίας της πυρέσσουσας συγκίνησης, εκείνη κι ο ποιητικός της οίστρος συνεπιβάτες στην ψυχή των πραγμάτων. Είναι από τους Οδυσσείς των μεγάλων ταξιδιών, μιας άλλης αρχιτεκτονικής ενός μονολόγου ψυχής. Επιχειρεί τη μεγάλη Έξοδο σωτηρίας για το «φθάσιμον» κάνοντας αδιαμαρτύρητα το μεγάλο ταξίδι, αντέχοντας το γλυκό μαρτύριο της Πλεύσης. Την αναμένει ένα πρωινό εαρινής πανδαισίας σ’ έναν ευλίμενο σταθμό αισθημάτων και συναισθημάτων. Το «φθάσιμον» το μοιράζεται με τον αναγνώστη της, τον Ευλαβή και Επαρκή, γιατί η ζωή μας κοινή, «ένα κράμα εδώ» κατά την καβαφική βεβαιότητα. Μια ζωή για όλους μας βασανιστικά παρούσα, σπαταλημένη μέσα σ’ ένα διαρκή ψυχικό κοχλασμό. Κάθε ταξίδι και μια τραγωδία αλλά και μια Πλεύση Σωτηρίας, με την ψυχή να προπορεύεται προσπαθώντας να διατηρήσει άφθαρτη την επικράτεια του νου και άσβηστο το «αείζωον πυρ» των Ιδεών.
Η ποίηση της Εριέττης Μπορνάν, ούριος άνεμος δημιουργίας. Άριστα κατορθωμένο «ένδον σκάπτε». Στίχος της ομηρικής ιθαγένειας και της αξεπέραστης καζαντζακικής «ανδρείας ηχούς» αλλά και στίχος της εσπερινής φωνής της μελαγχολίας, της καρυωτακικής απόχρωσης. Στίχος που λειτουργεί στον αναγνώστη ως καθαρτήρια φλόγα, ανακλητική των ψυχών από τον μαγικό χρυσαυγή κόσμο των ομηρικών επών. Ως διαρκής γέννα. Αιματηρή. Επώδυνη. Αέναη φρυκτωρία διαμοίρασης του ζωοποιού φωτός της Συν-αλληλίας. Παιδαγωγός η ίδια, άριστη χειρίστρια του προφορικού και γραπτού λόγου των ελληνικών της ωραιότητος, ομηρίστρια «καλοζωισμένη τω πνεύματι» κοντά στους Κακριδήδες (Ιωάννη, Φάνη και Ελένη) στα χρόνια της δόξας τους, αστροβατεί πάνω και στον τελευταίο κόκκο της ποίησής της, στοχαζόμενη πάνω στο ζητούμενο Μέγα, στο ανθρωπίνως αδύνατο, στο ανθρωπίνως δυνατό. Ποίηση ως ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα ζωής. Λόγος εν μέθη Υμνητικός της Αγάπης. Ευχαριστήριος του Έρωτα με κοχλάζουσα διονυσιακή φύση. Σε αποδράσεις ηδονής. Σε χεροπιάσματα απελπισμένου αλλά και θάλλοντα αισθησιασμού. Καταλυτικός (αυτο)σαρκασμός. Πόνος απουσίας. Ευδία παρουσίας. Ο «αντρακλάς» καζαντζακικός τω τρόπω στίχος, σε πτήση άλμπατρος, χυμένο μολύβι στο χαρτί, για να αντρειωθεί το συναίσθημα ως μπρούτζινα μπράτσα Εφηβαίου Έρωτα. Πολιορκεί το θέμα της αμυνόμενη στα κάτεργα της αυτοκριτικής μ’ ένα διαρκή αντιστικτικό συνειδησιακό μονόλογο-διάλογο, για να ακουστεί το άρρητο και να φανεί το άδηλο, με εύστοχη μεταφορά στο έσω σπίτι της ενδημούσας απαισιοδοξίας-αισιοδοξίας, στα δικά της «έγκατα» της καθημερινής της αυτοβύθισης, στα ακατέργαστα ιζήματα των προσωπικών της βιωμάτων. Έμμορφη ποίηση που σκέφτεται και ιδεοφορεί. Της ρήξης. Του ακαριαίου λόγου και της σύντομης φράσης, όπου το ρήμα συχνά εξυπονοείται.Με θαρρετή αναζήτηση σε ύφος, πνεύμα και γλώσσα της αυθεντικότητας που, εν πολλοίς, επιτυγχάνεται. Η γλώσσα πλούσια, ζεστό σώμα με γητειές που συνεπαίρνουν, εξυψώνουν, με γλυκιά εμμονή σε γλωσσολογικές αναζητήσεις, διόλου εξεζητημένες αλλά και με μια ιδιάζουσα χρήση λέξεων. Ως γλωσσ-αλγός δημιουργός επαναπατρίζει εκείνες τις παραμελημένες λέξεις του «σπερματικού λόγου» Ύφος, Γλώσσα και η εμφορούμενη θαυμαστή Ιδέα, ως πρωταγωνιστικά Υποκείμενα, θάλλουν στη Συλλογή.

Η Εριέττη Μπορνάν της σεμνότητας αυτοβούλως δείχνει να τοποθετεί εαυτήν στους «άδοξους» ποιητές που δεν επαιτούν την (αργυρώνητη) δόξα, αρκούμενοι στο να βλέπουν τους στίχους τους με ζυγισμένο ενθουσιασμό και αριστοκρατική φυσικότητα, ορθωμένα στήθη και απλωμένα σαρκωμένα πανιά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Ιστορικός-Λογοτέχνης

57168420_2371859899710998_6263113029777358848_n

Ποια είναι η Εριέττη Μπορνάν

-ΕΡΙΕΤΤΗ ΜΠΟΡΝΑΝ-

57072647_2371859883044333_4711533386605264896_n

Γεννήθηκα στις 7 Φεβρουαρίου 1957 σε μια πατησιώτικη γειτονιά της Αθήνας, όπου ζω μέχρι σήμερα. Πήγα σχολείο στο Αρσάκειο. Τον Δεκέμβριο του 1980 αποφοίτησα από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οικογενειακές υποχρεώσεις με κράτησαν στην Αθήνα της παραπαιδείας για 7 χρόνια. Το 1987 και για 11 χρόνια είχα την τύχη, την τιμή και τη χαρά να συνεργαστώ με την Ελένη Ι. Κακριδή για την έκδοση της Διδασκαλίας των Ομηρικών Επών (βιβλίο του καθηγητή, ΟΕΔΒ), για δημοσιεύσεις στα φιλολογικά περιοδικά «Φιλόλογος», «Διάλογος» (Σχετικά με τον Όμηρο: Από τη μορφή στο περιεχόμενο, από το δημιούργημα στον δημιουργό) και «Θαλλώ» (Τα Σικελικά του Θουκυδίδη VI, 6-26 και 30-32, 1994 – Ομήρου Ιλιάδα Σ 243-315, Δ 1-165 και Ομήρου Οδύσσεια μ 265-465, 1996 – Η έννοια της «αιδούς» στον Όμηρο, 1997 – Φως και σκοτάδι στην Ιλιάδα του Ομήρου, 1998, για διαλέξεις της στο Πνευματικό Κέντρο της Ελευσίνας, για εισηγήσεις της στα συνέδρια του Κέντρου Οδυσσειακών Σπουδών στην Ιθάκη, καθώς και για τις εκπαιδευτικού περιεχομένου ομιλίες της στη ραδιοφωνική εκπομπή της Γιολάντας Τερέντσιο. Από το 1998 εργάζομαι στην ιδιωτική εκπαίδευση διδάσκοντας και διαπαιδαγωγώντας παιδιά και γονείς. Το 2011 άρχισα την συγγραφική διαδρομή με μία σπονδυλωτή νουβέλα (Οι πεταλούδες ζουν μόνο 365 μέρες) που δεν έχει δημοσιευτεί και συνέχισα με ποίηση, που θεωρώ ότι συμπυκνώνει τη σκέψη και ταιριάζει στην βραχυλογία μου. Το 2013 το ποίημα «Μια ημέρα της Δημιουργίας» διακρίθηκε από την Κριτική Επιτροπή της Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό. Το 2014 για τη συλλογή «Κλειδωμένος Ουρανός» έλαβα Β’ βραβείο μικρής ερωτικής συλλογής στον πανελλήνιο διαγωνισμό Σικελιανά του Πολιτιστικού Συλλόγου «Το Καφενείο των Ιδεών». Οι συλλογές μου δεν έχουν βρει ακόμα «σπίτι», ενώ δύο ποιήματα (Άρρητος Λόγος – Ανάλυση) δημοσιεύτηκαν στη Νέα Εστία (Τόμος 177ος, τεύχος 1867, Δεκέμβριος 2015) και το λογοτεχνικό περιοδικό Μανδραγόρας επέλεξε τέσσερα ποιήματα για δημοσίευση (Το παράπονο- Δρόμοι από μετάξι – Το πον πον – Της Χαρούλας). Η ιστοσελίδα είναι καταχωρημένη με το ψευδώνυμό μου (Εριέττη Μπορνάν) και με αυτό το ψευδώνυμο δημοσιεύονται και τα ποιήματά μου, που είναι κυρίως βιωματικά και καρπός μιας ατέρμονης ενδοσκόπησης.

Πηγές : https://www.edionysos.gr/o-vasilis-georgiadis-prologizei-t…/
https://eriettibornand.wixsite.com/eriettibornand/omirika

Demetrios Aristoteles Hatzikos ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ ΣΤΟ ΑΤΕΛΙΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΡΥΖΩΝΑ

56196570_2361776714052650_4666506091935301632_n

Τον μισό χρόνο καλλιεργεί εντατικά 1.100 στρέμματα με ρύζι στον κάμπο της Χαλάστρας και άλλα 150 Μα βαμβάκι και τον άλλο μισό συμμετέχει με τα έργα του σε εκθέσεις στο Μόντε Κάρλο, το Παρίσι,τη Φλωρεντία, δίπλα σε << ιερά τέρατα >> της ζωγραφικής. Βάσει των αποδόσεων των χωραφιών του, συγκαταλέγεται στην << ελίτ >> των ορυζοπαραγωγών της χώρας και είναι ο μόνος Έλληνας που έχει τιμηθεί με το βραβείο τέχνης << Λεονάρτο Ντα Βίντσι >>ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΛΙΑΜΗ

55782423_2361776780719310_6768421111882317824_n

Πίσω από αυτήν την προσωπικότητα << δύο σε ένα >> βρίσκεται ο Δημήτρης Χατζίκος, ένας 52χρονος, αναμφίβολα, ξεχωριστός άνθρωπος από την Χαλάστρα Θεσσαλονίκης . Τον συναντήσαμε στο χώρο που φυλάσσει τους πίνακες του σε ένα διάλειμμα του εξαντλητικού ωραρίου του ( σ. σ. κυμαίνεται από 12 έως 19 ώρες την ημέρα ) εργασιών προετοιμασίας των χωραφιών του, ενόψει της επικείμενης σποράς του ρυζιού . Μια μεγάλη σάλα στο σπίτι του, όπου η μυρωδιά του λαδιού και των χρωμάτων απλωνόταν κυριαρχικά σε κάθε γωνία, κάτω από το βλέμμα γυμνών μοντέλων, πορτρέτων και άλλων έργων , με θεματολογία ιστορική, μυθολογική και θρησκευτική, όλα με ανθρωποκεντρική προσέγγιση .
<<Η πρώτη του ζωγραφιά απεικονίζε την Κοίμηση της Θεοτόκου, με βυζαντινή τεχνοτροπία, πάνω σε χαρτί και ξυλομπογιές. Δυστυχώς δεν το κράτησα αυτό έργο Δεν μπορούσα να φανταστώ τότε ότι θα μπορούσε κάποτε να έχει συναισθηματική αξία για εμένα >>, τόνισε ο κ. Χατζίκος,σημειώνοντας πως ανακάλυψε την κλίση του στην ζωγραφική όταν ήταν περίπου έξι ετών, χωρίς , να μπορεί να εξηγήσει ακόμα και σημερα τι ήταν αυτό που <<ξεκλείδωσε >> το ταλέντο του .
Έκτοτε η ζωγραφική έγινε η αγαπημένη του συνήθεια, με τους αγρότες γονείς του, τον κύριο Αριστοτέλη και την κυρία Αγαθή, να στέκονται απέναντι στην νέα δραστηριότητα του Δημήτρη με ευαρέσκεια κι ως ένα νεανικό παιχνίδι, δίχως να τον αποτρέπουν, αλλά ούτε να τον ενθαρρύνουν. Περίπου την ίδια χρονική περίοδο ο κ. Αριστοτέλης Χατζίκος άρχισε να παίρνει μαζί του στα χωράφια τον Δημήτρη , με σκοπό να του δώσει μια πρόγευση από το γεωργικό επάγγελμα .<< Από τα προσχολικά χρόνια συνέβαινε αυτό κι ομολογώ πως τότε δυσφορούσα >>,αναφέρει , προσθέτοντας ότι σταδιακά αυτό άλλαξε και από την ηλικία των 10-11 ετών, τα καλοκαίρια, βοηθούσε ενεργά σε εργασίες όπως το ξερίζωμα της μουχρίτσας, που τότε γινόταν με το χέρι.
Για αρκετά χρόνια το βάρος της προσοχής του Δημήτρη έπεφτε στη ζωγραφική, την οποία φρόντιζε να εξελίσσει κυρίως παρατηρώντας μιας και δεν σπούδασε ποτέ το αντικείμενο, την τεχνοτροπία ζωγράφων τους οποίους θαύμαζε όπως οι Γύζης, Βολανάκης, Βερμίερ, αλλά και ο << Ελ Γκρέκο >> τον οποίο συγκρίνει καλλιτεχνικά με τον Μιχάηλ Άγγελο .
Ταυτόχρονα επιτυγχάνει το 1985 να εισέλθει στο Πανεπιστήμια και ξενινά να σπουδάζει οικονομικά στο Αριστοτέλειο, με κατεύθυνση στη Γενική Οικονομική Θεωρία και Πολιτική, ενώ αμέσως μετά κάνει και Αγροτική Οικονομία στην Πάτρα . <<Η επιστήμη των Οικονομικών πάντοτε μου άρεσε, αλλά ποτέ δεν την ερωτεύτηκα οπότε δεν την εξάσκησα >> εξομολογείται αφοπλιστικά και σημειώνει πως μετά την αποφοίτηση του << ψάχτηκε >> να ασχοληθεί με τα κοινά . Στις δημοτικές εκλογές του 1990, μάλιστα, σε ηλικία μόλις 23 ετών, τότε, έσπασε το ρεκόρ του νεότερου δημοτικού συμβούλου της χώρας, ενώ στη συνέχεια ήρθαν και προτάσεις για την κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά τελικά με παρότρυνση και του τότε προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Γ. Βασίλειου, με τον οποίο είχε γνωριστεί αποτραβήχτηκε, κρίνοντας πως << ήταν ένα σπορ που δεν μου ταίριαζε, ούτε κι εγώ του ταίριαζα>>

55924156_2361776757385979_8842716099091890176_n

55892372_2361776817385973_1952555389039935488_n

Η διεθνής καταξίωση

<< Ήταν το 2003 όταν ένα πορτρέτο που είχα κάνει δώρο γενεθλίων σε ένα Γάλλο φίλο μου , εκείνος αποφάσισε, εν αγνοία μου , να το θέσει στην κρίση ένος διαγωνισμού του Δήμου του Παρισιού και κέρδισε το δεύτερο βραβείο . Με κάλεσαν να το παραλάβω και από τότε προέκυψαν δυο σταθερές συνεργασίες μέσα από τις οποίες πουλάω τα έργα μου , ορισμένα εκ τον οποίων στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη >>, σημείωσε ο κ. Χατζίκος .
Η διεθνής καταξίωση ωστόσο ήρθε λίγα χρόνια αργότερα με την πρώτη του έκθεση τον Ιούλιο του 2015 στο Μόντε Καρλο, ως καλεσμένος από τη Μόνα Γιουσέφ. <<Την παραμονή της μετάβασης μου στην έκθεση ήμουν σε ψεκασμούς στα ρύζια και με την επιστροφή μου λιπάνσεις >> μας λέει ο κ. Χατζίκος .

Στο Μόντε Κάρλο όπως διηγείται ο κ. Χατζίκος δέχθηκε πρόταση για να έκθεση επτά έργα του στο Λούβρο, τον Οκτώβριο του 2015 δίπλα σε καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο ενώ το 2017 βραβεύτηκε από το υπουργείο Πολιτισμού της Ιταλίας με το διεθνές βραβείο << Λεονάρντο Ντα Βίντσι για το έργο του με το σύμβολο του μαρτυρίου του Ιησού .

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΤΖΙΚΟΣ μιλάει γαλλικά,αγγλικά και ιταλικά ενώ έχει κάνει έξι χρόνια μαθήματα πιάνου και δυο χρόνια κλασικό τραγούδι στο ωδείο της Χαλαστρας .

Οι προτάσεις που δέχεται ο Δημήτρης Χατζίκος για συμμετοχές του σε διεθνείς εκθέσει είναι πάρα πολλές , ενώ κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις προτάσεις από ιδιώτες που του έχουν παραγγείλει έργα κυρίως πορτρέτα .

56407464_2361776884052633_6706790744956338176_n

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΠΟΡΑ ΩΣ 19 ΩΡΕΣ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ

ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΟΣ 100% είναι αυτό το διάστημα ο κ. Χατζίκος στην προετοιμασία των χωραφιών που διατηρεί μαζί με τον πατέρα του στον οποίο , όπως παραδέχεται, οφείλει την αγάπη του στον πρωτογενή τομέα . <<Η καλλιέργεια τα τελευταία 8 χρόνια έχει διπλασιαστεί . Έχουμε λίγο περισσότερα από 1.200 στρέμματα, από αυτά τα μισά είναι ιδιόκτητα και τα αλλά ενοικιαζόμενα >>, αναφέρει και προσθέτει << ο πατέρας μου παραμένει ενεργός , έχοντας το ρόλο του διευθυντή της ορχήστρας , ενώ εγώ είμαι εκτελεστικός με τις δικές μου πρωτοβουλίες και επιλογές >>.
Βασική καλλιέργεια είναι το λευκό ρύζι <<Ronaldo>>. Το όργωμα, το φρεζάρισμα, το ισοπέδωμα, ο ψεκασμός κι η λίπανση είναι οι εργασίες με τις οποίες γεμίζει από 12 έως 19 ώρες την ημέρα, ο Δημήτρης Χατζίκος κατά το μισό του έτους ασχολείται με την γεωργία, στην οποία έχει επενδύσει αρκετά μεγάλα ποσά για τον κατάλληλο εξοπλισμό. Ο ίδιος έχει εγκαταστήσει αυτόματο πιλότο στα τρακτέρ του, ώστε << να είμαι αφοσιωμένος στο πως γίνεται η εκάστοτε εργασια και όχι να οδηγώ >>, ενώ διαθέτει λίπασματοδιανομέα αλλα και ψεκαστικό ακρίβειας . Στα σχέδια του την επόμενη χρόνια, είναι η αγορά δυο νέων παρελκομένων, που αποτελούν ο,τι πιο σύγχρονο στον τομέα τους , προκειμένου να μεγιστοποιήσει και τις αποδόσεις του οι οποίες ήδη ως << στήσιμο >> ξεπερνούν τα 1.150 κιλά το στρέμμα .

55813597_2361776834052638_3542639160617598976_n

ΗΘΕΛΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΤΟ ΤΡΑΚΤΕΡ ΜΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΥΡΟ , ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ
ΩΣ ΓΝΗΣΙΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ, ο Δημήτρης Χατζίκος έχει και τις εκκεντρικότητες του, όπως μάρτυρα το << θηριώδες >> τρακτέρ των 265 ίππων με το οποίο πραγματοποιεί τις βαριές εργασίες στο χωράφι . Πρόκειται για ένα Fendt που απέκτησε τον Οκτώβριο του 2013 και απαίτησε από την κατασκευάστρια εταιρεία, πληρώνοντας βέβαια το ανάλογο κόστος, να του το στείλουν σε μαύρο αντί για πράσινο χρώμα . << Ήθελα να είναι μαύρο το τρακτέρ. Το δίχως άλλο είναι μια εκκεντρικότητα μου και το ίδιο συμβαίνει και με τα παρελκόμενα , τα οποία στο βαθμό που είναι στο χέρι μου, προσαρμόζονται και αυτά στις αποχρώσεις του μαύρου και του κόκκινου . Είναι θέμα αισθητικής αρμονίας και προσωπικού γούστου >>, εξομολογήθηκε στο Αγρόκτημα ο Δημήτρης Χατζίκος .

Πηγη : «TEXNH KAI ΠΑΘΟΣ». Συνέντευξη Demetrios Aristoteles Hatzikos στην εφημερίδα Agrenda και το ένθετο περιοδικό Aγρόκτημα,που δημοσιεύτηκε το Σάββατο 30 Μαρτίου.

 56158290_2361780450718943_1619525772391743488_n