Αρχείο | Ιούλιος 2018

Είπε ο Ποιητής …

37886309_2182935105270146_2118476164732289024_n (1)

Σε λίγο οι λέξεις 
δεν θα μυρίζουν Ελλάδα
φλισκούνι και δίκταμο.
Το πεύκο δεν θα θροΐζει
τα Καλοκαίρια μας
και τα περβόλια της Παναγιάς
μια θλίψη θ’αφήνουν στον ύμνο τους….
Θεόδωρος Σαντάς

Όλγα Π. Αχειμάστου Χαμένες εστίες 26/7/18

37886230_2182916058605384_122352116340621312_n

Οιμωγή, κλαυθμός, θρήνος.
Βουβές οι ψυχές περιδιαβαίνουν
τα μαύρα κουφάρια των δέντρων,
τα άμορφα ερείπια που θυμίζουν εστίες,
τα κλειστά μονοπάτια που ορίζουν ανύπαρκτα όρια.
Εφιάλτης και Γούσιας συνόμωσαν
Όρκο καταστροφής.
Η Ειρήνη κι η Αρμονία
έλοιωσαν στην πύρινη λαίλαπα.
Διερράγη η αλυσίδα ζωής.
Άνομοι σκοποί υποβόσκουν
στη λήθη των χαμών.
Οι νεκροί πότε δεδικαίονται;;;

Όλγα Π. Αχειμάστου

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ‘’ Η ματωμένη πανσέληνος πάνω από το Μάτι ‘’

37961332_2182927671937556_1330055211548409856_n

 

Ο ήλιος έγειρε στου ορίζοντα τη δύση
Και το φεγγάρι στην ανατολή
Υπέρλαμπρο πανσέληνο κι αν δείχνει
Απόκοσμα σε λίγο θα χαθεί

Πίσω απ του κόσμου τη σκιά
Θαρρείς θλιμμένο εκείνο
Έκλειψη λέει ολική
Το αστεροσκοπείο
Είκοσι επτά παρασκευή
Του μήνα Ιουλίου
Χάνεται απ τον ουρανό
Κι απ’ τη σκιά του πίσω

Χάλκινοπόρφυρο λες βγήκε απ το καμίνι
Πως η καπνιά το έκρυψε απ την γη
Οι φλόγες απ το Μάτι και οι θρήνοι
Μαύρισαν του μάτωσαν την ψυχή

Φεγγάρι πύροχάλκινο
Σελίνι ματωμένη
Σαν των ανθρώπων την καρδιά
Στη γη την οικουμένη
Στο Μάτι όσα έγιναν
Τη νύχτα του θανάτου
Όταν οι γλώσσες της φωτιάς
Απ την Πεντέλη φτάνουν

Είδε το χάρο σαν του δράκου να γυρίζει
Τη πύρινη ρομφαία του εκεί
Να πυρπολεί με την ανάσα του τα σπίτια
Φλεγόμενους ανθρώπους στην ακτή

Είδε πολλά ανείπωτα
Το πύροκτόνο βράδυ
Και όσα ακολούθησαν
Μάτωσάν το φεγγάρι
Ψηλά στη σκέπη τούτης γης
Ακούει αχό σα θρήνο
Κλαίει του κόσμου η ψυχή
Μαζί με των ελλήνων.-

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ©

Νύχτα είκοσι επτά προς είκοσι οκτώ Ιουλίου 2018, με πολύ σεβασμό στη μνήμη των συνανθρώπων μας, σε εκείνους που χάθηκαν αδικα τη μοιραία νύχτα της 23-7-2018 .-

Βάσω Ιορδάνου Κοσμιδου Σαν αρχαία τραγωδία…

37913751_2182926151937708_6953153298870304768_n

Ματωμένο Φεγγάρι απόψε…
Ολόγιομη Πανσέληνος Θλίψης…
Πυρωμένα δάκρυα κραυγάζουν μέσα της
Και πως να την κρύψουν οι καμμένοι κορμοί δέντρων;
Και ένα γύρω τα άστρα σαν μοιρολογίστρες
σε ουράνια ορχήστρα…
Με διευθυντή τον Ύψιστο Πόνο.
Θεατής…
Ο Ανθρώπινος Πόνος να κραυγάζει.
.
.
27/7/2018
Βάσω Ιορδάνου Κοσμιδου

Κώστας Γεωργίου Καρούσος Πρόεδρος της Ε.Ε.Λ. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ–ένα ποίημά μου..΄΄Μιαν υποτείνουσα τεθλασμένη…΄΄και ένας πίνακάς μου-λαδόχρωμα.. στη ΦΟΝΙΚΉ και αποφράδα ημέρα της φωτιάς-23 / 7 / 2018.

37939388_2182916715271985_7302438632294449152_n

Πώς να διαγράψω την βεβαιότητα
της μέρας,όταν αργότερα
όλα θα έχουν φύγει ??
Ο δρόμος μέσα μου σκαρφαλώνει
με φιλοδώρημα ένα κάνιστρο αυταπάτες.
Μόνος πηγαίνω προς την αλήθεια.
Το τυχαίο έρχεται ύστερα.
Πόσο περίτεχνα βαδίζουν οι διαβάτες
στο αρχαίο μυστήριο του θανάτου
κοιτάζοντας μέσα τους !!
Σήμερα γέμισα ήλιο
σαν πορσελάνη– σαν αμφορέας
μ΄ένα κρυμμένο ράγισμα στο πλά΄ι΄.
Αργότερα είδα στο φως
μιαν υποτείνουσα τεθλασμένη
κι΄ένα κομμάτι !!

Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής ΄΄

ΣΤΗΝ ΝΑΤΑΣΑ ….

36954488_2163014820595508_6148236995505160192_n

Θέλω κάτι να γράψω…
για εσένα Νατάσα τον Άνθρωπο
την πληγωμένη Μάνα που αναζητά 
δύναμη, κουράγιο, αγάπη για την
ζωή, ατενίζοντας το στερέωμα
ψάχνοντας ένα μήνυμα σε
δυο φτερούγες αγγέλων, σε
ταξίδια νοητά
να φυσήξουν οι άνεμοι
να ξαστερώσει ο ουρανός
στην πόλη Αρχόντισσα
Κι είναι το ταξίδι του Αγγέλου Σου
ένας πόνος βαρύς, ασήκωτος
τυλιγμένος με δάκρυα, σιωπή
γεμάτο : όμως με γλυκές αναμνήσεις
βάλσαμο, αμβροσία για
την πικραμένη σου καρδια
θύμησες χαμόγελα κι η
Αγάπη της καθάρια ατόφια
να θοπεύει απαλά το πρόσωπο σου
να φωτίζει της νύχτες σου
ροδόχρωμα της ανατολής στις
ημέρες Σου …
Soula Maropaki Ηράκλειο 10/7/18

George Peter Mixalopoulos

 

 

36585171_137995060420563_3641306336207044608_n

Στο σώμα σου μια αμφίεση ερωτικής φαντασίωσης ντύνει την αθωότητα,
η εκλεπτυσμένη γυμνότητα με προκαλει να ξεδιψάσω τον εκ προμελέτης θαυμασμό.

Κοντά σου φλέγονται οι δισταγμοί,
παρανάλωμα της ακόρεστης λαίλαπας των φιλιών.

Φωλιάζουν στο κορμί σου όλες οι ανθρώπινες μου αδυναμίες,
μέσα στο βλέμμα σου επωάζουν οι στερημένες αγκαλιές των ορφανεμένων χαδιών.

Κινούμαι στον ίλιγγο ευαίσθητων συλλαβών,
ασπίδα διάπυρη το κορμί σου,
με προστατεύει από τις επι-σκέψεις των απρόκλητων κεραυνών έλλειψης της νύχτας.

Εύθραυστα συναθροίσματα σιωπής και στιλβωμένες φράσεις θαυματουργά γεννούν την κλίμακα της έκφρασης.

Στον στρόβιλο των ξελογιασμένων μου παθών,
είσαι μια απέραντη χώρα τρυφερότητας,
προσπερνώντας τα σύνορα του εαυτού μου με υπερπροσπάθεια, στρατοπεδεύω στις αχανείς εκτάσεις του Λεκανοπεδίου της στοργής.

Με ροζ αρώματα του Δάσους σε ραίνω,
δραπέτης των φυλλωμάτων της θλίψης πού στάζουν δροσοσταλίδες εγκατάλειψης .

Συλλέκτης της γύρης των πόθων,
κηφήνας κι εργάτης στο βελούδινο άγγιγμα σου,
ανασαίνω την οσμή σου.

Παφλάζουν τα ζεστά μας χάδια,
μαγνητικό πεδίο έλξης των σωμάτων η δόνηση των χειλιών.

Ελευθερώνομαι απο το βαρος της αξόδευτης πίστης,
αιωρούμαι στα σύννεφα της απέραντης γαλήνης των ξεχωριστών μας στιγμών,
απογειώνομαι με ταχύτητα μες σ ένα Σύμπαν υπέρτατης ηδονής.

Με συνοδεύεις διακριτικά με την φλογερή σου έξαψη,
καθώς στα πολύχρωμα της φαντασίωσης πέταλα αφήνω,
ένα ροζ κίνητρο να ξεβάφει στις ανοιξιάτικες νύχτες,
μες από δυνατές συγκινήσεις μίας ακατανίκητης νοσταλγίας για όσα δεν έζησα.

ΡΟΜΠΕΝ
ΨΥΧΏΝ

 

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ‘’ ΜΕ ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΑ ΓΑΜΟ-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ’’

36846183_2161515154078808_5125450023554777088_n

 

Η κλίνη της βασίλισσας στο πλοίο της αγάπης
Μικρός ναός του ερώτα …με ιερό του μοιάζει
Λιβάνια μυροβλυζουν σε ξύλα που καπνίζουν
Θεραπαινίδες όμορφες φροντίζουν και σερβίρουν

Όταν η ώρα έφτασε
Μετά από το δείπνο
Πίνοντας νέκταρ θεϊκό
Στου ερώτα το πλοίο
Εκείνη κι ο Αντώνιος
Μιλώντας δίχως παύση
Και φάνηκε απ την αρχή
Το χνώτο τους ταιριάζει

Είδαν και έπιανε πολλά και με τα μάτια όσα
Θα ήταν ξεδιάντροπα αν έλεγαν τα λόγια
Όταν εκείνη αγκάλισε και πήγαν προς την κλίνη
Οπού συνέβη το γνωστό μοιραία θα προκύψει

Τη νύχτα που ο έρωτας
τους ένωσε σα μοίρα
Με τα αόρατα δεσμά
Σα γάμο-λειτουργία
Ο ιερέας έρωτας
Σα βέρες τα κορμιά τους
Τα έμπλεκε τα σταύρωνε
Στο πρώτ’ αντάμωμά τους

Τους ένωσε με ηδονές κι όπως εκείνος ξέρει
Ψυχή τε σώματι εραστές τη σχέση τους γονεύει
Το πάθος πόθο γέννησε κι ανάγκη η συνήθεια
Τα βράδια που ακολούθησαν την πρώτη τους τη νύχτα…

Που αγκαλιασμένους το πρωί
τους ξύπνησε με χάδια
Της έδινε ο Αντώνιος
χουζούρια η Κλεοπάτρα….

‘’ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΠΟΘΟ ΓΕΝΝΗΣΕ …ΚΑΙ Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ‘’

Μέρες και νύχτες πέρασαν
Έκτος τον έρωτά τους
Εκείνος τη βασίλισσα
Το είδωλο του πάθους
Ήθελε κι ήτανε μαζί
Ώρες πολλές περνούσαν
Εκείνη κι ο Αντώνιος
Και σοβαρά μιλούσαν

Ενώ αρχίσαν εκδρομές στη γη της Κιλικίας
Επισκέφτηκαν την Ισσό που έγραψε ιστορία
Ο βασιλιάς Αλέξανδρος κι η πανστρατιά ελλήνων
Στον τόπο που συντρίψανε τους Μηδους του Δαρείου

Η Κλεοπάτρα γνώριζε
Καλά την ιστορία
Και τη δίκη της φυσικά
Τη γενεαλογία
Πως ήταν δέκατη γενιά
Εκείνη Πτολεμαίο
Ίδια γραμμή το αίμα της
Του έλληνα του μέγα

Είπε κι ευθύς εξήγησε σαν είδε το Ρωμαίο
Να την κοιτάζει έκπληκτος και έκθαμβος στο τέλος
Όταν του εξήγησέ το πως η έγχορδη φωνή της
Σαν το ρυάκι δροσερή σε δάσος κελαρύζει

Ο Πτολεμαίος ο λαγός
Κι ο Αλέξανδρος ο μέγας
Το βασιλιά το φίλιππα
Κι οι δυό είχαν πατέρα
Αδέρφια ετεροθαλή
Με ότι αυτό σημαίνει
Τη δυναστεία απ την αρχή
Των Πτολεμαίων λέει

Και φτάνοντας στη χάρη της χαμογελά με χάρη
Κοιτώντας το ρωμαίο της εκείνον που θαυμάζει
Το θεϊκό της χάρισμα τα όσα αφηγείται
Να ζωντανεύουν στο μυαλό η Κλεοπάτρα είχε…

Με κάθε λεπτομέρεια
Τα οποία γεγονότα
Να περιγραφεί με σειρά
Εικόνα με εικόνα
Στον υποθάλαμο του νου
Η μια μετά την άλλη
Όπως εκείνες στην Ισσό
Στο Πίναρο ποτάμι

Που εκβάλει στη μεσόγειο προς της Ταρσού τη όχθη
Εκεί οπού καθόντουσαν μιλώντας ώρα μόνοι
Τα όσα έγιναν εκεί και από πρώτο χέρι
η Κλεοπάτρα γνώριζε σαν άκουσε να λέει

Ο Αντώνιος που λάτρευε
Το πνεύμα της το λόγο
Αν θέλει εκείνη να του πει
Της ζήτησε με τρόπο
Τα όσα γίναν στην Ισσό
Τη φοβερή τη μάχη
Αν κι ήξερε πολλά για αυτή
Το μέγα στρατηλάτη

Από παιδί τον θαύμαζε ποθεί να μάθει κι αλλά
Κι η απόγονός του σίγουρα θα ξέρει η Κλεοπάτρα
Που άρχισε να ιστορεί ενώ μια πέτρα ρίχνει
Μες στο ρηχό τον ποταμό όπως πλατειάζει η δύνη

Τα ομόκεντρά τα κύματα
Καθώς γλύκα απλώνουν
Αιχμαλωτίζουν τη ματιά
Εκείνη τον Αντώνιο….

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ © 7-7-2018

Έπεται συνέχεια… μια σειρά από ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα απ’ το βιβλίο.. »

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ »

Ένα ακόμη κυριακάτικο σεντόνι, το τέταρτο από την ιστορία της Κλεοπάτρας,

https://www.youtube.com/watch?v=Y6EhRwn4zkc

Η Κλεοπάτρα στην πρώτη της συνάντηση με τον Καίσαρα, πίνακας του Ζαν Λεόν Ζερόμ (1866).

ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΤΖΑΚΑΡΑΝΤΕΣ

36925725_2161493944080929_9002079056723705856_n

Δε θα μιλήσω για χρόνια που πέρασα
στη σιωπή.
Για το τώρα θα μιλήσω
για τις «Πέτρες της Πάφου»
που γέννησαν τις Θεές
κι ομόρφυνε ο κόσμος
για «Κόλπους του Ακρωτηρίου» θα μιλήσω
που αναδύουν κορίτσια βαθυγάλαζων ήχων
για ποιήματα που γράφουν δυο μαύρα μάτια
που λίγνεψαν στην «Κοιλάδα του Θάνατου»
μα άντεξαν τη φωτιά!
Πάνω στις φλέβες των ευκαλύπτων
αφήνουμε χλωρό τον καημό
μα αύριο όλα θα περάσουν
στη μετωνυμία των άστρων!
Για το τώρα θα μιλήσω λοιπόν
για τη «δροσιά της αυγής»
που ερωτεύονται οι ποιητές
κι αφήνουν το στεναγμό των ηλιοτρόπιων
στις ανεμώνες των «Κάστρων»
για ένα κορίτσι που πήγε νύχτα στις Πλάτρες
να καταγράψει το τραγούδι των αηδονιών
κι άφησε την ομορφιά των κυκλάμινων
στα ημερολόγια με τις ανθισμένες
τζακαράντες του «ποιητή»

Θεόδωρος Σαντάς,Λευκωσία,12-1-2014

ΕΝΑΣ ΡΟΔΙΝΟΣ ΗΛΙΟΣ Στον Πασχάλη Σταύρου Καζακίδη

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Κάποιοι είπαν
ότι ήταν ένα φεγγάρι ολόγιομο
κι άλλοι ένας ρόδινος ήλιος
που κουβαλάει στα μαλλιά του
την Άνοιξη•
κι είπα κι εγώ, να της Λητώς
ο Απόλλωνας
που στεριώνει με τέσσερις στήλες
στης θάλασσας το βυθό
τα πλεούμενο της Ορτυγίας νησί
το φτωχό και το άγονο
το χωρίς αμπέλια και δέντρα
Δήλο να τ’ ονομάσει!
Να και το άρμα του
το σέρνουν οι εφτά ολόλευκοι κύκνοι
να τον παν στις «Όχθες του Ωκεανού».
Κι εκεί που ξεχάστηκα
στην ονειροφαντασία του μύθου
κι είδα στα μάτια του
το απείκασμα του πατέρα
δυο σκέψεις να’ χουν γίνει
η συνισταμένη του Όλου
με θάμπωσε και πάλι το αιώνιο
κάλλος !
Ω, τόση ομορφιά χυμένη επάνω του
μόνο με επέμβαση ουράνια
θα μπορούσε να γίνει .
Τόσο έρωτα, μόνο οι θεοί
θα μπορούσαν να απλώσουν!
Και τώρα ας σωπάσω
ν’ αποτυπώσω με στίχους
το θαύμα του!
Αύριο, με υάκινθους
θα συνεχίσω τον ύμνο του!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,