Αρχείο | Μάιος 13, 2018

Kostas Kapelouzos ΜΑΝΝΑ!

15622429_1875124946051165_6757613955485228381_n (1)

Μάνα! στης αγκαλιάς σου μ’ έκλεισες τ’ απάνεμο λιμάνι,
με πότισες από του κόρφου σου τη θεία πηγή, το γάλα-μάνα,
και κει φτερώθηκα και γίνηκα μίαν αυγή πουλί που ψάχνει
να βρει το δρόμο της ζωής, κι έφτασα ως τα ουράνια.

Ω, το φιλί σου μάνα μου, ιερή ανατριχίλα και παθιασμένη αγάπη,
ως την ψυχή μου έφθανε, πλημμύριζε σαν το νερό με πάθος,
κι ωσάν το γέλιο τ’ ορθρινό -να γλυκανθίσει μάνα μου η αγάπη-
να βρω το δρόμο το σωστό, να μη χαθώ σε δρόμο λάθος.

Στο φως των άστρων μ’ έλουζες, με τ’ άφραστά σου λόγια
πύργωνες μέσα, τους σκοπούς, σαν τον λυράρη, και ως πέρα…
με ταξιδεύανε και με μαγεύανε όπως τα ωραία κοπελούδια
κι ομόρφαινε η πλάση γύρω μου θεά μου, μάννα και μητέρα.

Μάνα, ένας θεός Απόλλωνας, σε προίκισε μ’ άφθαστη μελωδία,
κι έγινες η ψυχή κι η ζωγραφιά εσύ, των άφθαρτων Ελλήνων.
Της ομορφιάς τον άνεμο φύσηξες μέσα στην ψυχή μου.
Φεγγοβολή κι αστέρι, αηδόνι της χαράς, σαν τη ψυχή των Σαλαμίνων.

Μάνα, αητέ με τα πλατιά φτερά, το φως σου, φωτολάμπει.
Σαν τα ψηλά βουνά να ζεις, ν’ ανθίζεις πάντα, ω μάννα
και τ’ ανθοκλάδια σου,εμείς, μαλάματα, χαμόγελα και θάμπη,
να είμαστε μανούλα μας, να πλέκουμε για σένα τον παιάνα.

Που θα υμνεί ηρώισσα όλα τα κατορθώματά σου στους αιώνες,
και την αγάπη σου, στα πέρατα του κόσμου να τη λεν οι λαλητάδες,
τραγούδια να την κάνουνε κι όπως των αρχαίων ναών οι κολώνες
να στέκουνε αγέρωχες στο χρόνο, για να σε τραγουδούν οι ποιητάδες

Μάννα, σαν του ροδιού το χρώμα ήτανε το φιλί σου!
Θαυματουργά τα λόγια σου, σαν θείες ανατριχίλες
καθώς ξυπνούν τις μνήμες μας, κι η ευχή σου,
σαν τις μοσχοβολιές της άνοιξης,που ξεπερνούν τις χίλιες.

Της Ψάπφας τη γλυκόλαλη λες και ακώ κιθάρα
σαν τότε, που μας έλεγες, το ωραίο το παραμύθι,
κι όλο ξυπνούσε μέσα μας η παιδική λαχτάρα
σαν τον ωραίο Ήρωα οπού ξεσήκωνε τα πλήθη.
Kostas Kapelouzos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ Αφιερωμένο στη Μητέρα μου !! το ποίημά μου- Ε.ί.δ.ε.ς ; και στους φίλους-ες του fasebook– με τα φτερά τους –ανοιχτά και Αρμυρο-Θαλασσο-Βρεγμένα !!!!!!

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Είδες πώς αδειάζει το φως της η νύχτα ;
-πώς λιχνίζει κι΄αργοκυλούν τ΄αστέρια
θαμπά και μεσούρανα πάνω στα μάτια σου ;

Σ΄ένα φρύδι-πέργουλας με κανάκεψες
Σ΄ένα φρύδι-σύνορο με ταξίδεψες
σ΄ένα φρύδι-πέλαγο με ξεπλάνεψες,

Στις γή΄ι΄νες αναρριχήσεις των ματιών σου
μ΄ένα φρύδι φως, πότε μπολιάστηκες ;

Κώστας Καρούσος
Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής ΄

ΜΗΤΕΡΑ ποίηση : Ilias Papakonstantinou

20431609_1982317838665208_503244111901809964_n

Πέτρινα σκαλοπάτια αιώνων τρώει το στόμα της μάνας,
με τα γιγάντια χέρια της σηκώνει το σπίτι συθέμελα, γυρίζει το,
πάντα αέρα να βρίσκουν τα παραθύρια.
Χαμογελούν τ’ αγριόχορτα στο σκύψιμο
κι η άμπελος ανθίζει στο πάτημα της,
τη σκέψη που φθείρει κυλά, μη σπιτώσει σ’ άλλο κήπο.
Χιλιάδες οι γεννήσεις σταρένια η ματιά ,
χωνεύει φωνές παιδιών κι άλλων παιδιών, ραπίσματα και σκέψεις.
Σύγκορμη αγναντεύει την αυγή ν’ αρπάξει ηλιαχτίδες,
να τις χαρίσει απλόχερα σε μας και σε αυτούς που λείπουν.
Σύρμα στα δάχτυλα κυλά, σφιχτοδένει λίθους,
άκρατο οίνο, μέλι και κερί, προζύμι αιώνων
γνέθοντας επιδέξια για να σκεπάσει κόσμους.
Χρώματα γεννά ο αργαλειός της, το στημόνι σαν γυρνά
μετράει τις θάλασσες που πλέκει στην ψυχή μας.
Στ’ ανοίκιαστα βλέφαρά της πώς χωράνε όλοι;
Πίσω απ’ τις κόρες των ματιών σωπαίνει το ουρλιαχτό της,
υγραίνουν και στερεύουν με μιας τα πέλαγά της
να ΄ναι ορατά μόνο απ’ αυτήν, τρίχα μη μας στενέψει.
Μέσα τους, μόνο μέσα τους αντικατοπτρίζει
το μαρμάρινο πρόσωπο της τον ήλιο,
τους ήλιους, που τρυπώνει στα δωμάτια
κι έναν μεγάλο στην αυλόπορτα ν’ αστράφτει.
Τούτη η αφή απλήρωτη θα μένει όσο ανασαίνει.
ΗΛΙΑΣ Δ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΜΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕΣ…

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Μάνα ,ό,τι μου έλεγες
το έζησα στα χρόνια
με στίχο και με προσευχή
και της ζωής τ’ αηδόνια.

Ποτέ μου δε μετάνιωσα
αν μες στην αντηλιά μου
διάλεξα λόγο ταπεινό
ν’αφήνω τη λαλιά μου.

Κι όταν περίσσευε η φωτιά
και η βουή τ’ανέμου
μάνα σε αναζήτησα
σαν κιότεψα Θεέ μου!

Κι όταν στης νύχτας τη σκιά
και στο πυκνό σκοτάδι
ο τρόμος έφερνε τριγμούς
εσύ ήσουνα το χάδι!

Ω, μάνα αγάπης και δική
και «Μάνα όλου του Κόσμου»
όλη η δύναμή μου εσείς
κι όλο το φως εντός μου!

Θεόδωρος Σαντάς,11-5-2018