Αρχείο | Απρίλιος 2, 2018

Νικηφόρος Βυζαντινός «Είσαι…» (Είς μίαν μορφήν εμπνευστικήν)

29598158_2097074577189533_2882535213428755273_n

Είσαι ζωής χαμόγελο και έρωτος στεφάνι
που μονομιάς με κάνει, να νιώθω ευτυχής
για μια στιγμή που επάτησα στης ζήσης το σεργιάνι
και που σ΄αντίκρισα θολά στον δρόμο της ζωής !

Είσαι το ξύπνημα αυγής, ανοίξεως ημέρας
είσαι ένα άνθος επί γης στον κήπο αυτού του κόσμου
είσαι αεράκι απαλό, ως με χτυπά ο αιθέρας
είσαι το φώς που εφώτισε, τα σκότη που χω εντός μου !

Νικηφόρος Βυζαντινός

‘’ ΗΓΕΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ‘’

29595386_2097071250523199_8478936923752467871_n

Φύση και θέση κυνηγός
Του Αλέξανδρου ίδιον
Πως όντως κι αλληγορικά
Σε όλη τη ζωή του
Εκτός από θηράματα
Για ‘κεινον το κυνήγι
Της δόξας και του έπαινου
Του μεγαλείου επίσης

Τη γνώση την απόλαυση
Τα απόκρυφα με πάθος
Της περιπέτειας κυνηγός
Με όραμα μεγάλο
Ηγέτης χαρισματικός
Μ’ ελληνική παιδεία
Απίστευτη στρατηγική
Μια ιδιοφυία

Ετούτη που αναλύσανε
Στο διάβα των αιώνων
Όλοι οι σπουδαίοι στρατηγοί
Πάντων λαών του κόσμου

Θαύμασαν τον Αλέξανδρο
Και όλοι ‘καναν μνεία
Στα τόσα προτερήματα
Στον Μέγα διακρίναν
Περίσσια αυτοπεποίθηση
Θρασύτητα και τόλμη
Εκρηκτικότητα αστραπής
Μαζί με τόσα ακόμη

Αποφασιστικότητα
Ανδρεία και σοφία
Κι απ’ όσα αποπνέουνε
Από την ιστορία

‘’ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟ ΜΕΓΑ ‘’

Το όραμα του Αλέξανδρου
Μεγάλο όσο ο ίδιος
Όπως τα κράτη ένωσε
Τις πόλεις των Ελλήνων
Ο βασιλιάς ο Φίλιππος
Σαν γιος που τον πατέρα
Κρυφά ανταγωνιζότανε
Ονείρονταν μια μέρα

Όλα τα έθνη τους λαούς
Τον κόσμο να ενώσει
Και μια νέα εποχή
Στη γη να ξημερώσει
Ότι εμμέσως πλην σα-φως
Σε μια συνομιλία
Με τον σοφό Λυσίμαχο
Μας λέει η ιστορία

Πως όταν ο φιλόσοφος
Του λέει τι νομίζει
Αν το κακό και τ’ άδικο
Στη γη μπορεί να εκλείψει
Ο Μέγας του αποκρίθηκε
Αν κατορθώσει κάποιος
Σαν ηγεμόνας τους λαούς
Ενώσει σε ένα κράτος

Θα πάψει η αντιπαλότητα
Οι πόλεμοι κι η βία
Κι αν είναι ‘κεινος δίκαιος
Στη γη ευδαιμονία
Ίσως αλήθεια πίστευε
Τα όσα απαντάει
Σα λύση στο Λυσίμαχο
Κι όταν Ασία πάει …

Το όραμά του το κρυφό
Τα έθνη να ενώσει
Και με παιδεία ελληνική
Τον κόσμο να μορφώσει
Αφού εκτός το στράτευμα
Επιτελείο πήρε
Με Έλληνες φιλόσοφους
Ό,τι καλό υπήρχε

Φυσιοδίφες ειδικούς
Της κάθε επιστήμης
Και φυσικά ιστορικούς
Που η Μούσα ‘’ανακρίνει’’
Σε σχέση με το όραμα
Να δει αν αληθεύει
Κι’ ο βασιλιάς Αλέξανδρος
Θαρρείς το επαληθεύει

Τα όσα κάνει απ’ αρχής
Αυτής της εκστρατείας
Σαν καταργεί τα σύνορα
Και ανεξιθρησκεία
Σέβεται όλους τους θεούς
Τιμώντας τους δεόντως
Το θεϊκό συναίσθημα
Κερδίζει των ανθρώπων

Ετούτη η συμπεριφορά
Και οι παρεμφερείς της
Γήτευσαν έθνη και λαούς
Που εκείνος κυριεύει

‘’ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ‘’

Ο Μέγας όταν κίνησε
Με πανστρατιά Ελλήνων
Κι αν αληθεύει το όραμα
Η εκδίκηση των Μήδων
Μοιάζει να είναι πρόσχημα
Εκείνο η ουσία
Κι ο πόθος του Αλέξανδρου
Μας γραφει η ιστορία

Σφοδρός και ανυπόμονος
Για να το πραγματώσει
Αφού τα πάντα χάρισε
Τον κόσμο να αλώσει
Ασύλληπτη θρασύτητα
Εάν σκεφτεί κανένας
Πως με εβδομήντα τάλαντα
Ξεκίνησε ο Μέγας

Όπερ σημαίνει έφταναν
Για την τροφοδοσία
Ενός μηνός στο στράτευμα
Σ αυτή την εκστρατεία
Μα ένα ακόμα ιδίωμα
Στα τόσα του Αλέξανδρου
Σαν πιθανά τα απίθανα
Νοεί στο όραμά του

Ποντάρει αυτό στα τάλαντα
Στους θησαυρούς των Μήδων
Πιστεύοντας ακράδαντα
Πως θα νικήσει εκείνους
Δείχνοντας σ’ όλους πως μπορεί
Κάνεις να πραγματώσει
Το πιο μεγάλο όνειρο
Το ρίσκο θα ευοδώσει

Το τρία-τρία-τέσσερα
Το έτος των αιώνων
Όταν η φύση άνθιζε
Στη γη των Μακεδόνων
Τα πάντα ήταν έτοιμα
Αρχίζει η εκστρατεία
Αφήνοντας στη θέση του
Στη γη Μακεδονία

Τον στατηγό αντίπατρο
Που ’χει εμπιστοσύνη
Ο βασιλιάς Αλέξανδρος
Πανέτοιμος να φύγει
Με πανστρατιά ελληνική
Πενήντα σε χιλιάδες
Έξι ακόμη οι ιππείς
Οι Έλληνες οι άντρες

Φαίνεται πως αντάμωσαν
Στη μεσο-πεδιάδα
Που τρεχαλίζουνε στη γη
Τα τέσσερα ποτάμια
Ο Άξιος κι ο Γαλλικός
Λουδίας κι Αλιάκμων
Ο τρίτος ήτανε πλωτός
Μέχρι την Πέλλα πάνω

Έφτανε εκείνον τον καιρό
Η πόλη είχε λιμάνι
Μα προφανώς πολύ μικρό
Τα πλοία για να πάρει
Είκοσι ήταν κι εκατό
Πολεμικά εκείνα
Δεκάδες βοηθητικά
Με τα επιτελεία

Απέναντι απ’ τις εκβολές
Μπρος στην αρχαία Θέρμη
Στον κόλπο τον Θερμαϊκό
Εκείνος πριν βαθέψει…
Ο στόλος και η Ελ-στρατιά
Εκεί ανταμωθήκαν
Κι αφού καταμετρήθηκαν
Το ποιοί και πόσοι ήταν

‘’ ΠΑΡΜΕΝΙΝΟΦΚΙ ΑΝΤΙΓΟΝΩΦ … ‘’

Η Μούσα τούτα ιστορεί
Που γράφει η ιστορία
Και δεν προκύπτει από καμιά
Στο κάλεσμα για Ασία
Σλάβοι δεν ήτανε μαζί
Στην πανστρατιά Ελλήνων
Κι οι γείτονες οι Σκοπιανοί
Αν κάποιον διακρίνουν

Μαζί με τον Αλέξανδρο
Έστω και έναν σλάβο
Πρόγονο ψευτομακεδνό
Να πουν το όνομά του

Παρμενινόφσκι Αντιγονώφ
Περδίκκα ή Περδίκωφ
Τίτο, Γκρουέφσκι, Ίλινωφ
Στη Μούσα ν’ απαντήσουν
Λυπάται που σαρκάζεται
Για τούτο δεν καυχιέται
Όπως οι Σλάβοι άντροπα
Που στα παιδιά τους λένε

Πως είναι μακεδνόπουλα
Διδάσκουν στα σχολεία
Και μάλιστα οι γνήσιοι
Απόγονοι εκείνα
Ότι οι αρχαίοι Έλληνες
Μυστήρια χαθήκαν
Πάλι καλά που δεν τους λεν’
Ποτέ πως δεν υπήρξαν

‘’ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΑ ΣΛΑΒΟΠΟΥΛΑ ‘’

Πως κάποιοι βάρβαροι Γραικοί
Τη χώρα των Ελλήνων
Αφού καταπατήσανε
Ύστερα τη δική τους
Τη ρήμαξαν και έσφαξαν
Τους σλαβομακεδόνες
Αυτοί οι ψευτοΈλληνες
Γκραικούς που λένε αιώνες

Που έφτανε ως τον Όλυμπο
Κι απλώνονταν στη Θράκη
Τη Βαβυλώνα ξέχασαν
Να βάλουνε στο χάρτη
Διδάσκουν τα σλαβόπουλα
Και τα παιδιά δε φταίνε
Μια κι όλα εμπιστεύονται
Εκείνα που τους λένε

Όλου του κόσμου τα παιδιά
Τους ήρωες λατρεύουν
Κι όταν τους λέν’ προπάτορες
Δυό μέγιστους πως έχουν
Το βασιλιά το Φίλιππο
Κι Αλέξανδρο το Μέγα
Τον ήρωα τον πιο γνωστό
Στην ιστορία μέσα

Ποιό θα μπορούσε αρνηθεί
Το ψεύτικο το δώρο
Να μην πιστέψει μη δεχθεί
Σαφώς δεν έχει λόγο
Και πόσο μάλλον βλέποντας
Ενόσω μεγαλώνουν
Τους ανδριάντες τους παντού
Τα ονόματα στους δρόμους

Ότι η αλήθεια είναι αλλιώς
Και ψέμα όσα ‘μάθαν
Απ’ τους δασκάλους στα σχολειά
Σαν δυό γενιές περάσαν
Μόρφωσαν μ’ ανιστόρητα
Και το λαό να πείσουν
Φρόντισαν και φώλιασαν
Το μίσος στην ψυχή τους

Φονιάς ο Παύλος ο Μελάς
Ληστής εγκληματίας
Διδάσκουνε οι δάσκαλοι
Στα σκοπιανά σχολεία

Με τούτα τις γαλούχησαν
Οι Σκοπο-κυβερνήσεις
Αλλοεθνείς κι αλλογενείς
Αυτών τις συνειδήσεις
Σα-φως δε φταιν’ οι άνθρωποι
Που αντιδρούν στα Σκόπια
Πώς να κατανοήσουνε
Ότι ήταν ψέμα όλα

Ας έχουμε υπόψη μας
Εμείς όλα ετούτα
Ας τους κατανοήσουμε
Μου ψιθυρίζει η Μούσα….

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ©

Ενα ακομα αποσπασμα απ το βιβλιο » Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ » Επεται συνεχεια …

Κώστας Καρούσος ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ–το ποίημά μου ΄΄ΑΝΑΚΡΟΥΟΝΤΑΣ΄΄ και ο πίνακάς μου– τοιχογραφία –170.120… Στο Φως Της Μεγάλης ΜΑΣ Εβδομάδας…

29695209_2097213690508955_3186184551510390356_n

Ανακρούοντας το βάθος της αιθρίας σου
πάνω στα βλέφαρα του δυόσμου
και πριν τα προλάβει το χάραμα,

ενδεδυμένος το θανάσιμο πέλαγος
και την έσχατη ποίηση της ελπίδας
με δυο στίχους γυμνούς-παντεπόπτες

στο κατάκρυμνο πεδίο του βίου σου
και στην έγχρωμη συρραφή της ψυχής σου
που στην εξώφυλλη όψη σου λάμνουν,

μαθαίνω πως ακροζυγιάζεται ο ήλιος
και πόσες φλούδες- φως τ΄ονειροτάξιδο
σκλάβωσε και ταίριαξε τ΄ανήλιο το κορμί σου !!

Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής΄΄

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

29793192_2097564707140520_3827904805727643066_n

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα
ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα.

Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου
που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου
στην πύλη του παράδεισου στο φρέαρ της αβύσσου.
Νίκου Γκάτσου

Φωτογραφία : Η ξηρανθείσα συκή

ΑΠΡΙΛΙΔΕΣ

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Έιδα απρίληδες
στο μαυρογάλαζο πέλαγος
και ξόβεργες
σαρώσαμε στο αρμένισμα.
Αβγάτισαν οι άγριες μέντες
στα ονείρατα εμπρός..
αλλά ξεστρατεμένο σύννεφο
σκέπαζε τον Αχέρωντα.
Ανεμοπαρμένα φύλλα
άνθρωποι χωμάτινοι
στάλες ίριδας
και αερικά με παρωπίδες..
τρυγούσανε λέει
αμέτρητα μάτια
ετούτες τις «νέες ελπίδες’’.
Είδα τρύπιες σκέψεις
σε αστραφτερά λιμάνια
και αντίλογος η ανάσα.

Ηλιας Παπακωνσταντινου