Αρχείο | Μάρτιος 2018

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΓΑΠΗΣ

18520011_1945571065673219_8454743811176134004_n

Μαζεύω όλες τις μελαγχολικές σκέψεις μου
και προσπαθώ να τις ξεδιαλύνω, να τις ταιριάξω
με τις νότες της γλυκιάς μελωδιάς …
https://youtu.be/rkermyl_JKw
που ξαστερώνει το νου διώχνει …τα σύννεφα
ζεσταίνει την καρδιά και κάνει τη σιωπή…
Soula Maropaki

Demetrios Aristoteles Hatzikos Painter Η Ελλάδα έρχεται από πολύ μακρυά έχει μια μακραίωνη ιστορία κι είναι κρίμα σήμερα να μας μείνει το κουφάρι της στα χέρια μας …. ( Μ´ άσπρο και γαλάζιο φως η ελπίδα για να περάσουν τα σύννεφα νάρθει η Άνοιξη ξανά )

29356983_2089243544639303_7917641776314187776_n

 

My conclusive interview about my journey in the Art of Painting,at ERT1,the first channel of the Public Greek Television,on March 4th,2018.My Exhibitions and my award ceremony in Florence with the Leonardo da Vinci International Prize was the subject of the debate.[In some days, you will be able to watch it with english subtitles].

Οι Εκθέσεις μου στο Μόντε Κάρλο,το Λούβρο,το Τορίνο και η βράβευσή μου στη Φλωρεντία,με το Διεθνές Βραβείο Λεονάρντο Ντα Βίντσι-ο Παγκόσμιος Καλλιτέχνης,ήταν στο επίκεντρο της συνέντευξής μου στην ΕΡΤ1 και την εκπομπή «Πάμε αλλιώς» με τους δημοσιογράφους Τάκη Σαράντη και Αναστασία Γιάμαλη,την Κυριακή 4 Μαρτίου 2018.

Mon interview concluante sur mon voyage dans l’Art de la Peinture, à ERT1, la première chaîne de la Télévision Publique Grecque, le 4 mars 2018. Mes Expositions et ma remise des prix à Florence avec le Prix International Leonardo da Vinci ont fait l’objet de débat.[Dans quelques jours, vous serez en mesure de regarder avec sous-titres français].

La mia intervista conclusiva sul mio viaggio nell’Art of Painting, all’ERT1, il primo canale della Public Greek Television, il 4 marzo 2018. Le mie mostre e la mia cerimonia di premiazione a Firenze con il Premio Internazionale Leonardo da Vinci sono state oggetto di discussione.[Tra pochi giorni, sarai in grado di guardarlo con i sottotitoli in italiano].

www.demetrioshatzikos.com
fb:Demetrios Aristoteles Hatzikos Painter
fb:Demetrios Hatzikos/ART
info@demetrioshatzikos.com

https://youtu.be/CL99fBQ2-gI

Η τελική μου συνέντευξη για το ταξίδι μου στην τέχνη της ζωγραφικής, στην ερτ1, το πρώτο κανάλι της δημόσιας ελληνικής τηλεόρασης, στις 4 Μαρτίου, 2018. Οι εκθέσεις μου και η τελετή απονομής μου στη Φλωρεντία με το διεθνές Βραβείο Leonardo Da Vinci ήταν Το θέμα της συζήτησης.[σε μερικές μέρες, θα μπορείς να το δεις με τους Άγγλους υπότιτλους].

Οι Εκθέσεις μου στο Μόντε Κάρλο,το Λούβρο,το Τορίνο και η βράβευσή μου στη Φλωρεντία,με το Διεθνές Βραβείο Λεονάρντο Ντα Βίντσι-ο Παγκόσμιος Καλλιτέχνης,ήταν στο επίκεντρο της συνέντευξής μου στην ΕΡΤ1 και την εκπομπή «Πάμε αλλιώς» με τους δημοσιογράφους Τάκη Σαράντη και Αναστασία Γιάμαλη,την Κυριακή 4 Μαρτίου 2018.

Η επιτυχημένη μου συνέντευξη στο ταξίδι μου στην τέχνη της ζωγραφικής, στο ert1, το πρώτο κανάλι της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης, στις 4 Μαρτίου 2018. Οι εκθέσεις μου και η τελετή απονομής μου στη Φλωρεντία με το διεθνές Βραβείο Leonardo Da Vinci έκαναν το αντικείμενο της συζήτησης .[σε λίγες μέρες θα μπορείτε να παρακολουθήσετε με τους Γάλλους υποβρύχιο].

Η τελική μου συνέντευξη για το ταξίδι μου στην τέχνη της ζωγραφικής, στο ert1, το πρώτο κανάλι της δημόσιας ελληνικής τηλεόρασης, στις 4 Μαρτίου 2018. Οι εκθέσεις μου και η τελετή απονομής μου στη Φλωρεντία με το διεθνές Βραβείο Leonardo Da Vinci αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης.[ Σε λίγες μέρες θα μπορείς να το βλέπεις με υπότιτλους στα ιταλικά].

www.demetrioshatzikos.com
fb:Demetrios Aristoteles Hatzikos Painter
fb:Demetrios Hatzikos/ART
info@demetrioshatzikos.com

https://youtu.be/CL99fBQ2-gI

Τιμή για όλους μου η βράβευση του πρώτου Έλληνα Ζωγράφου στη Φλωρεντία με το διεθνές Βραβείο Leonardo Da Vinci !
Με συγκίνηση, δέος, με εθνική υπερηφάνεια, θαυμασμό και αγάπη παρακολούθησα
τη συνέντευξή του στην ΕΡΤ1 και την εκπομπή «Πάμε αλλιώς» με τους δημοσιογράφους Τάκη Σαράντη και Αναστασία Γιάμαλη,της Κυριακής 4 Μαρτίου 2018.
Ο Μεγάλος Έλληνας Εικαστικός αλλά και Πατριώτης πάντα σε κάθε στιγμή υψώνει την φωνή του και αγωνίζεται για το δίκιο της Πατρίδας μας !
Αγαπημένε μου φίλε πάντα Άξιος πάντα επιτυχίες ! Το Αξίζεις !
Soula Maropaki

ΣΤΗΝ ΝΑΤΑΣΑ ….

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Ήταν τότε…
που σκληράδα της ζωης μας
έφερε κοντά, θεόσταλτο ήταν 
το μήνυμα που πήρα γεμάτο …
αγάπη την ώρα που η καρδιά σου
πονούσε …. κι ας βίωνες ότι
χειρότερο μπορεί να συμβεί
σε μια μάνα, βρήκες τη δύναμη
να συμπαραστέκεσαι στους
ανθρώπους γύρω σου ….
Δεν δίστασες ούτε στιγμή κι
άπλωσες το χέρι σου κι ας
ήξερες ότι μας χωρίζει μια
θάλασσα όμως :ήξερες μας
ενώνει ένας ουρανός ….
Κι ήλθαν στιγμές που ήξερα…
δεν υπάρχουν μαγικές λέξεις
που να μπορούν να σβήσουν
τον πόνο σου, εκείνες της ώρες
ήξερα πως στα παρήγορα λόγια
των συγγενών, φίλων δεν βρίσκεις
ανακούφιση….
Εκείνες της στιγμές επιλέγαμε
τη σιωπή ….
Θαύμασα την Αξιοπρέπεια τη
μεγαλοσύνη της ψυχής σου …!
Είσαι από τους ανθρώπους που
θέλω να έχω φίλη, αδελφή …
Αγαπημένη Νατάσα μου !
Soula Maropaki

ΟΔΟΣ ΑΓΑΠΗΣ,ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Δεν ήταν η ανέφελη νύχτα
που έστεκε ακίνητη σ’έναν φάρο μικρό
ήταν ο πόθος να μη ξημερώσει ποτέ
μην γλιστρήσει το όνειρο
και πνιγεί μες στον όρμο της Σίβηρης
εκεί που η αλισάχνη δροσίσει την ομορφιά
κι οι Νηρηίδες κρατάν τα στολίδια
να σε κάνουν βασίλισσα.
Δεν θε σε πω Αφροδίτη ή Κασσιόπη
Ανδρομέδα ή Πολυμνία
Μερόπη, Αλκυόνη ή Ταϋγέτη
Εγώ Αγάπη θα σε πω , στην οδό Αγάπης
σε μια πάροδο τούτης της πόλης
που σε συνάντησα την πρώτη φορά
και στο «Νεφέλωμα των Πλειάδων»
θα κλείσω την αγάπη μου όλη
εδώ που έμαθα τι σημαίνει να αγαπάς
ένα μυρωμένο κορίτσι του Μάη
εδώ που οι παπαρούνες ματώνουν αληθινά
και στάζουνε δάκρυα και στεναγμούς
αλλά ο έρωτας επέμενε να καρτερεί
κάθε βράδυ ακριβώς στο μέσον της νύχτας
στου Γαλέριου την Αψίδα
να σου δώσει δυο ασπροκόκκινα
τριαντάφυλλα απ’το φοιτητικό μου υστέρημα!

Θεόδωρος Σαντάς

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΤΟΥ FB. Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι, αγαπητοί μου φίλοι. Ως πρόεδρος και ιδρυτής της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που δείχνετε για τις δημοσιεύσεις στα προσωπικά μου προφίλ, στη σελίδα του FB της ΕΕΕΓΑ και στην ιστοσελίδα της ΕΕΕΓΑ, και να σας γνωρίσω τα εξής.

29196419_2087639144799743_5351673553127211008_n

Στις 15/1/2016, συμπληρωθήκαν δύο χρόνια από την ίδρυση αυτού του Πολιτιστικού φορέα, που σύμφωνα με το Καταστατικό, θέσαμε σαν αρχικό στόχο την ιστορική πληροφόρηση, ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των Ελλήνων πολιτών, των ομογενών μας και ιδιαίτερα των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Καθώς όμως , η προσπάθεια αυτή θα συνεχίζεται με εντατικότερους ρυθμούς, μεθοδεύονται ενέργειες που θα μας φέρουν σε επαφή με την ομογένεια και την διεθνή κοινότητα. Οι ξένες Επιτροπές που έχουν συσταθεί για την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ, διάφοροι φορείς και οργανώσεις άλλων χωρών, καθώς και προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας, που με ψηφίσματα, διαμαρτυρίες και καταγγελίες, πιέζουν τους υπευθύνους του Βρετανικού Μουσείου, θα πληροφορηθούν μέσα από τις δραστηριότητες πως, ενώ από άποψη της Ελληνικής πολιτείας το θέμα πήγαινε να ξεχαστεί, ο Ελληνικός λαός και κυρίως οι νέοι της Ελλάδος, δεν θα πάψουν ποτέ να διεκδικούν την κλεμμένη Πολιτιστική τους κληρονομιά.
Σήμερα που η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ αποτελεί το πιο σημαντικό αποδεικτικό στοιχείο για την ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, επιβάλλεται η προβολή και η στήριξη της δικής μας προσπάθειας.
Στην εκστρατεία διεθνοποίησης των δραστηριοτήτων της ΕΕΕΓΑ, θα συμβάλουν το ΠΑΝEΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚEΔΟΝΙΑΣ και το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ CΑRLES DARWIN της Αυστραλίας, με τα οποία έχουμε υπογράψει Σύμφωνo Συνεργασίας.
Επιβάλλεται όμως, αγαπητοί μου φίλοι, η προσπάθεια αυτή να πλαισιωθεί από έναν μεγάλο αριθμό ΦΙΛΩΝ της ΕΕΕΓΑ, ώστε να αποτελέσουμε την πιο πολυπληθή και αγωνιστική ομάδα διεθνώς, με θέμα τον πολιτισμό.
Η συμμετοχή σας ως ΦΙΛΟΙ της ΕΕΕΓΑ, με την επιβάρυνση των Δέκα ευρώ και μόνο, χωρίς καμιά άλλη υποχρέωση, θα συμβάλει στην κάλυψη των λειτουργικών μας εξόδων και στην πραγματοποίηση εκδηλώσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Μετά από πρόσκληση του CΑRLES DARWIN UNIVERSITY,και του ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ, τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου, στο πλαίσιο της Ελληνικής Πολιτιστικής Εβδομάδας στο DARWIN, που έχει ως θέμα την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ , με καλούν για να πραγματοποιήσω διαλέξεις, εκθεσεις, παρουσιάσεις, στo τοπικό Κοινοβούλιο ,στο Πανεπιστήμιο, σε σχολεία και σε δημόσιους χώρους, κατά την διάρκεια Πολιτιστικών εκδηλώσεων της Ομογένειας…
Ως ΕΕΕΓΑ δεν έχουμε, και ούτε θα ζητήσουμε κρατική επιχορήγηση . Με την δική σας μικρή στήριξη και την συμμετοχή σας ως ΦΙΛΟΙ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ, θα πραγματοποιήσουμε μεγάλο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ και ΕΘΝΙΚΟ ΕΡΓΟ, διεθνώς!

ΕΓΓΡΑΦΗ ως ΦΙΛΟΙ της ΕΕΕΓΑ, Δέκα ευρώ χωρίς άλλη επιβάρυνση.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ www.facebook.com/eeegacropolis
ΈΚΤΑΚΤΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ– ΧΟΡΗΓΙΕΣ… κατά δύναμιν και κατά βούλησιν.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ. Για Εγγραφή Τακτικών Μελών www.eeegacropolis.gr
Στο μενού ΕΓΓΡΑΦΗ

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Ο πρόεδρος και ιδρυτής της ΕΕΕΓΑ. Ο δικός σας φίλος
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΦΥΛΑΚΤΟΣ

Επικοινωνία:
Φυλακτός Ευάγγελος Τηλ: 2394052160 Fax: 2394052242 Κιν: 6972 552236
Email: info@eeegacropolis.gr

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

15338811_1870648389832154_6703091094658680884_n

Τούτος ο Μάρτης μάτια μου δε φέρνει χελιδόνια
δε φέρνει αέρι δροσερό, βροχούλα να μιλάει,
να λέει λόγια του έρωτα, τραγούδια της αγάπης.
Λίβας φυσάει απ’ το Νοτιά καυτός και πυρωμένος
κι η θάλασσα λυσσομανά τα κάτεργα να πνίξει.
Κι ένα παιδί, μικρό παιδί, μονάχο του πηγαίνει,
μονάχο του κι αδάκρυτο κι ο ήλιος το ρωτάει:
Παιδάκι πούθε έρχεσαι κι ευρέθης μοναχό σου,
κι ουδέ μανούλα σε κρατεί απ’ το λιγνό το χέρι,
να μη χαθείς στα δύσβατα και στους μεγάλους δρόμους,
κι ουδέ πατέρας βρίσκεται να στέρξει στο πλευρό σου,
να σε γλυτώσει απ’ του φονιά και του ληστή το βρόχι;
Και το παιδί δε μίλησε κι ο ήλιος εθυμήθη.
Σα χτες ανέτειλεν αλλού στα γκρεμισμένα σπίτια,
στην ερημιά, στο χαλασμό, στην τρέλα, στην ορφάνια,
κι είδε φωτιά και σίδερο κορμιά να καταλυούνε
κι είδε τον έμπορο φονιά το διάφορο να παίρνει
να το μετρά με το χαμό με πίκρες να το θρέφει.
Σκύβει ο ήλιος και φιλεί το έρημο παιδάκι
μαζεύει τις ακτίνες του κι ευθύς τις βασιλεύει.
Κι ως πότε τούτη η Άνοιξη να μη λαλεί τ’ αηδόνι;
κι ως πότε ο κούκος, μάνα μου, δεν έρχεται, δε λέει
τραγούδι της Ανάστασης, να βγει ο λαός στο δρόμο,
να πάρει στα χεράκια του ψωμάκι ζυμωμένο
σε φούρνο που τον άναψε του δίκιου η παραμάνα
να βγω κι εγώ στα τρίστρατα……

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ

Κώστας Καρούσος 27 Φεβρουαρίου 2016 · Αθήνα, Attica · ΘΑΥΡΗΣ ??—σονέτο–αφιερωμένο στη γύμνια της εποχής

28276615_2068148926796458_4971009458662921397_n

Ερούφαε Πραξιτέλη δυόσμο η γη
της χάρης του μαρμάρου τη λευκότη
κι είχε αναζήσει δώθε η ωραιότη
όσο ποτέ με θεία προσταγή.

Ως μάρμαρο σ΄ερμήμευε τρανή
θεόπρεπην ιδέα να δεις τη νιότη,
αναδυομένη η τέχνη σου θεότη
πως ήθελες και νάχε ηλιοφανεί !

Την ακονίσημην οπλίσου σμίλη
κι έλ΄απ΄τον Άδη,ως ήσουνα τρανός,
την γήινη ξέθαρα περνώντας πύλη,

θαυρής καλοεμφανίσημη γραμμή
ακρίβειας πρότυπης, τ΄ωραίο καθώς
η τέχνη σου μαντεύει στον Ερμή ??

Το σονέττο ΄΄ΘΑΥΡΗΣ΄΄γράφτηκε στον Αστακό Αιτωλ/νίας
το 1972 !!!!! π.ό.σ.ο ..ε.π.ί.κ.α.ι.ρ.ο..ε.ί.ν.α.ι..σ.ή.μ.ε.ρ.α !!!

Ομιλία μου στην ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 10/2/2018 ………Μ.α.ρ.ί.α.. Τ.α.π.α.κ.τ.σ.ό.γ.λ.ο.υ–Μ.π.ο.ύ.λ.η «Νοσταλγοί της Εδέμ» και «Ιχνηλασίες ονείρων» Εκδ. Εχέδωρος, Θεσ/νίκη 2016 και Θεσ/νίκη 2017

29244294_2087635108133480_4675198641885937664_n

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, φίλες και φίλοι,
σας ευχαριστώ για την παρουσία σας.
Γράφει η ποιήτρια στο ποίημά της «Ικεσία» (σελ.21):
«Χάνομαι στα μονοπάτια τα λησμονημένα
σε μέρη αχαρτογράφητα και μυστικά.
Δάκρυα καυτά στα μάτια μου αναβλύζουν,
είναι η πίκρα της ψυχής μου που ξεχειλά».
Άμεσα η δημιουργός καθορίζει την προσωπική της πορεία σε μια ποιητική και ανθρώπινη Ικεσία, με πρωταρχικό στόχο την ανάδειξη των δικών της προτεραιοτήτων, στα κοινωνικά μας πράγματα. Η ποίησή της δημιουργεί ένα φωτεινό ορόσημο ψυχικής ανάτασης, αμεσότητας, πηγαιότητας και στοχαστικής –ιδιαίτερα– επάρκειας, που συγκινεί ο ρυθμός, η αναζήτηση, το βίωμα και το αισθαντικό στοιχείο του στίχου, που συχνά-πυκνά πλησιάζει και αξιολογεί μια προσωπικότητα, δομημένη και εκφρασμένη στην πολλαπλότητα της ευαισθησίας του κοινωνικού της χώρου.
Το θεματικό της στοιχείο, που κυριαρχεί στο έργο της, ως θεμέλιος λίθος της συνολικής της δημιουργίας, είναι το υφέρπον υπαρξιακό, που συντονίζεται με τα κοινωνικά πράγματα, και χαρτογραφεί άλλοτε με θρησκευτικότητα, άλλοτε με προσευχητική, ενορατική, ψυχική διαστολή, άλλοτε κυνηγώντας, στις διαπροσωπικές της σχέσεις, την ανθρώπινη χαρτογράφηση του ατόμου, σ’ ένα παζλ αγωνίας, ενδιαφέροντος, ερωτικής ανησυχίας ή εσωτερικής γαλήνης, αποβλέποντας «στη συλλογική μνήμη του κόσμου».
Ο εκλεκτός Αλέκος Δαφνομήλης επισημαίνει: «Οι στίχοι της χαρακτηρίζονται από την εμβρίθεια του στοχασμού και τη θερμότητα του ανησυχούντος ατόμου και μαζί με τον σωστό χειρισμό της γλώσσας, που είναι απαλλαγμένη από ρητορισμούς και φέρνει την προσωπική της σφραγίδα, χωρίς δουλικές μιμήσεις, μας προσφέρει στίχους καλοδουλεμένους δομικά, ρυθμικά και μετρικά, αφήνοντας την ψυχή να ενοράται».
Στο ποίημα που ακολουθεί αυτοβιογραφείται, σε μια μοναδική –για κάθε δημιουργό– στιγμή ζωής, που γεύτηκε (στην ιχνηλασία του ονείρου και στις μυστικές απογειώσεις της ψυχής της), αυτές τις κρύφιες παρορμήσεις, αντιστάσεις, δισταγμούς, σιωπές, και προορισμός, ο «αμείλικτος και γήινος χρόνος» να μας καθορίζει και να μας εμπεριέχει. Γράφει:
Ιχνηλάτης των κρυφών μου ονείρων

Τομή κάθετη
στα μυστικά περάσματα του είναι μου.
Εγγραφή σε μαγική κασέτα
των υπογείων ρευμάτων που με παρασύρουν
έξω από κάθε ταυτότητα.
Κομμάτι ελάχιστο
στη συμπαντική ολότητα.
Φτερό που ανεμοδέρνει
στου βιορυθμού μου το γοργό ρυθμό.
Φτερό που με παρασέρνει
σ’ αβύσσου βάθη να χαθώ.
Δος μου ένα παγκόσμιο όνομα,
αγέννητο στους γήινους χρόνους
και πάψε πια να με καλείς Μαρία.
Προσπαθώ ν’ αντισταθώ
στις φωνές τις εσωτερικές,
τις διαισθητικές μου παρορμήσεις.
Γιατί θα τρέξω να σε βρω,
μέσα σε χρόνους περασμένους
θ’ αφήσω να παρασυρθώ.
Ιχνηλάτης των κρυφών μου ονείρων.

Προσωπικά εκτιμώ, ότι ανοίγει νέους δίαυλους προσωπικής και δημιουργικής επάρκειας στο λογοτεχνικό μας χώρο, με σφρίγος και σθένος ψυχής.
Μεστωμένη ποίηση, με τα θέλγητρα της ζωής, που ενσαρκώθηκαν πλέον, στο γόνιμο έδαφος της επικοινωνίας και της οικογένειας, με άμεσο και κατανυκτικό τρόπο έκφρασης και αποτύπωσης ψυχικών και συναισθηματικών καταστάσεων, που βιώθηκαν και ανέτειλαν με ποιητικές και μηνυματοφόρες νότες. Η νοσταλγία πέρασε από στενωπούς και διόδους αποκρυστάλλωσης και ωριμασμένης εμπειρίας. Ο στίχος αποκτά οντότητα, περιεκτικότητα, συμπερασματικό στοχασμό, ειλικρινή και στοργική κατάθεση ψυχής. Η στοργή, η ελπίδα, η ευχή, το ξεπροβόδισμα, αποκτούν νόημα και περιεχόμενο, μέσω της ανθρώπινης παρουσίας. Οι αλήθειες της ζωής είναι τα συχνά ερωτήματα της καθημερινότητας που καλείσαι ν’ απαντήσεις και να διερευνήσεις με την ηθελημένη σου πρακτική –πλέον– στη ζωή. Π.χ. σελ. 47 «Νοσταλγοί της Εδέμ»: «…άνοιξαν βαθιά εντός μου // κανάλια φωτεινά σε κόσμους μυστικούς. // Τότε είδα τη γη να πάλλεται // σε φως λευκό λουσμένη». Αυτή η σχέση της ανάτασης και της φανερωμένης αγάπης, γαλουχεί και οδηγεί στην προσωπική θυσία, στη λύτρωση και στην ώριμη και απέραντη πλημμυρίδα της ελεύθερης έκφρασης.
Αυτή την εσωτερικότητα, διανθισμένη με πλούσιο λυρισμό, με τακτές απογειώσεις καρδιάς και ψυχής, ακολουθεί και στο 2ο βιβλίο της «Ιχνηλάτες Ονείρων». Σε μια σημαδιακή καμπή της ζωής της, –γράφει η ποιήτρια Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη– αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή και να προχωρήσει στην έκδοση των ποιημάτων της. Εθελόντρια στη ζωή, με υπευθυνότητα έναντι στην καθημερινότητα, αφιερώνει και τις δυο συλλογές στα παιδιά της και στα παιδιά όλου του κόσμου.
Η Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη ακολουθεί πιστά το δρόμο των αναστοχασμών και της συχνής επαναφοράς της στην παιδική αθωότητα, στους πρωτόγνωρους χτύπους της καρδιάς του νέου, όταν ανθίζουν οι παιδικές ψυχές στο μυστηριακό κάλεσμα της φύσης, όταν πρωτοεκφέρονται οι μεθυστικές λέξεις της καρδιάς και η φύση αγκαλιάζει –ως άλλη μάνα στοργική– το θείο μεγάλωμα μιας νέας προσωπικότητας. Γράφει (σελ. 61):
«Ηρινα… του δειλινού βλεφάρισμα // μυσταγωγίας κάλεσμα
Ηρινα, μηνύματα πουλιών // που κελαηδούν τον ερχομό της Άνοιξης
Ελαφίνα αλαφροπάτητη… αμβροσία και νέκταρ θεϊκό».
Και μέσα από το παιδικό, ποιητικό ξάφνασμα της ζωής, η ποιήτρια αυτο-γεννιέται, σαν παιδί, σε μια μόνιμη αναπαράσταση ρόλων, παγιδευμένη αισιόδοξα και διστακτική ή διακριτικά εξομολογητική, θα μας πει στην «Επώαση» (σελ. 34):
«Το κέλυφος μου κρύβει τον ορίζοντα…
Ορμάει η εικόνα του έξω κόσμου… μέσα στο λευκό μου κέλυφος
…αφουγκράζομαι // τις εσωτερικές φωνές μου // Ακρόαση χωρίς παράσιτα,
επαφή χωρίς διαχωριστικό… κουρνιάζω στη σιωπή //
γλιστρώντας μέσα σε όνειρα»
Ο συγγραφέας Γιώργος Πολυράκης, στον πρόλογο του βιβλίου υπογραμμίζει: «Είχα την αίσθηση ότι με κάθε ποίημα, η ποιήτρια ξεγύμνωνε την ψυχή της. Είχα την αίσθηση πως μέσα από κάθε ποίημα έβλεπα τη ζωή της από την αρχή ως το τώρα… Μιαν αλήθεια για τη ζωή που δεν λιγοστεύει το διάστημα και δεν αργοπορεί το χρόνο.΄΄ Προσωπικά εκτιμώ, ότι μ’ αυτό το απαλό και ψυχικό – ποιητικό θρόισμα, υψώνεται σιωπηλά, ως δημιουργός, σ’ ένα κόσμο χωρίς όρια, σύνορα και διαχωρισμούς, απόλυτα πιστή στις ενορατικές της συνιστώσες, με την αυθορμησία της ζωής που εμπεριέχει το βίωμα, και κάθε «πρωτόγνωρο σκίρτημα στον κόσμο της αλήθειας».
Έτσι μπορεί, ως άτομο που κινείται, ζει, ταξιδεύει, οραματίζεται –αισθητοποιώντας το καθημερινό γεγονός– να μας πει:
«Πέταξε και νιώσε // την απόλυτη ελευθερία να υπάρχεις
μέσα στη συμπαντική ολότητα… Ζήσε την ύστατη στιγμή,
την Αλήθεια σου, τη μόνη Αλήθεια!»
Και στο ποίημά της «Μαγική προσευχή», ολοκληρώνει αυτή την παιδική μέθεξη της ψυχής, γράφοντας:
«Πρωτόφαντες αχτίνες χρυσωμένες
στεφανώνουν τις αλυσίδες των ανθρώπων
που προχωρούν με βιάση στα καινούργια μονοπάτια,
που οδηγούν στο ίδιο κέντρο // αυτό που όλους μας ενώνει!»
Η ποιήτρια, γεμάτη συγχώρεση, κατανόηση, επιείκεια , οδεύει με ειρηνική λαμπερότητα τα γήινα και ισορροπεί στο καθημερινό καθρέφτισμα της ζωής, άλλοτε με λυγμό και άλλοτε με χαμόγελο, όλη τη ζωτική περιπλάνηση της ζωής.
Ο πρώην υπουργός Πάνος Μποκοβός, της γράφει: «Σας ενδιαφέρει ο άνθρωπος, ο εσωτερικός του κόσμος, το περιβάλλον, η οικουμενικότητα, τα παγκόσμια προβλήματα, το παρόν και το μέλλον του μεμονωμένου ατόμου».
Η Ζήτα Καλογιάννη, μέλος της Ε.Ε.Λ. γράφει: «Στίχοι που κυλούν τραγουδώντας σαν ρυάκι γάργαρης βρυσομάνας, που προτρέπει να το απολαύσεις χωρίς χορτασμό».
Και ο πολύ γνωστός και αγαπητός μας Μιχάλης Σταφυλάς: «τα μύχια της ψυχής της μετουσιώθηκαν σε ποίηση… μ’ ένα γνήσιο πνευματικό προσανατολισμό… όπως βγαίνουν από τα πλούσια αποθέματα ενός γνήσιου ταλέντου. Η μεταγραφή των ψυχικών διαθέσεων συνυφασμένων με μια αυτάρκεια σκέψης είναι τα χαρακτηριστικά της ποιότητας».
Όλο το ποιητικό της γίγνεσθαι οδοιπορεί, με τις εξαίρετες εικαστικές δημιουργίες (πίνακες, λάδι, ακουαρέλες, ακρυλικά) και παντρεύεται μοναδικά με τις τετραχρωμίες των πινάκων και ο ποιητικός της λόγος!
Εκλεκτοί φίλοι, φίλες λογοτέχνες
Το ιδιότυπο της σημερινής παρουσίασης έγκειται στον ποιητικό λόγο, που βγήκε στο φως μεταχρονικά, αφού τον διαπέρασε πολλές φορές το οικουμενικό στοιχείο της φύσης, της ενόρασης και των ανθρωπίνων.
Η ποιήτρια βρίσκεται συχνά-πυκνά σ’ ένα ποιητικό διάλογο, δοκιμασμένης οδοιπορίας, ξορκίζοντας φόβους κι ανασφάλειες, ανοίγοντας με συνέπεια και ειλικρίνεια τα δικά της φτερά στη ζωή. Η έκφραση, ο λυρισμός, το στοιχείο της ενόρασης, της υπαρξιακής της υπόστασης, η μορφή της αγάπης, το ζωντάνεμα της μικρότητάς μας, η απαντοχή και το κάλεσμα της λεύτερης χαράς που φέρνει η γνώση της ζωής, η προσευχόμενη ψυχή και η λαχτάρα της αλήθειας που καλείσαι να φέρεις στη ζωή, με τόλμη στο βίωμα, στη μνήμη και στ’ όνειρο, κάνει την ποίηση της Μαρίας Ταπακτσόγλου-Μπούλη, μια πολύ ζωντανή ιχνηλασία και αναγνωριστική πλοήγηση στα δρώμενα της ζωής.
Ας κλείσουμε με τους ελπιδοφόρους στίχους της:
«Μίλησέ μου για τις κρυφές σκέψεις σου
Νιώσε το ενεργειακό μου πεδίο // να ενώνεται με το δικό σου
Βγες γυμνή μόνο με την ψυχή σου // στο σύθαμπο του δειλινού.
Άνοιξε τα κρυμμένα σου φτερά // και πέτα!»
Ευχόμαστε -από καρδιάς-στη Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη-υγεία-δημιουργία-χαρά
και αισιοδοξία στη ζωή-και κάθε καλό στο ποιητικό της έργο!!!!
Σας ευχαριστώ
Κώστας Καρούσος πρόεδρος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών
δοκ/φος–κριτ.λογ.εικαστικός Αθήνα–Ε.Ε.Λ.

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΚΑΛΛΟΣ

ec92eab4c26a8e4a80672475acfc0366-woman-art-d-art

Πώς να μη δακρύσω για σένα γυναίκα
όταν όλες οι γωνιές του παράδεισου
μιλάνε με δέος για εσένα; 
Κι αν στην αρχαιότητα σε είπαν
Αφροδίτη,Λαΐδα, Αθηνά ή Ελένη
και τώρα Δήμητρα, Μαρία ή Μέλανη
τι σημασία έχει;
Το όνομα το βαραίνει το άστρο του
την ομορφιά η ποιητική του Θεού
την αγάπη το φως της ψυχής
και τον έρωτα η αστραπή των ματιών.
Κι έχει ο Μάρτης ακόμα οκτώ
κι ούτε μια ασπροκόκκινη κλωστή
δεν βάλαμε στο δεξί μας το χέρι
μη μας κάψει ο ήλιος !
Φοβάμαι μην σαν τον Οδυσσέα
μια Κίρκη μ’αιχμαλωτίσει
και με περιμένει η Πηνελόπη
εκεί που οι παρθένες τραγούδησαν
τον ύμνο του υμέναιου
κι υποσχεθήκαμε ενώπιον
θεού και ανθρώπων
αιώνια πίστη!
Theodoros Santas

MIA ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

28471394_2068516423389356_6611043176465563648_n

Ενώπιον της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι πολιτικοί είναι αυτοί που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τον τρόπο με τον οποίο θα εξέλθουμε απ’ αυτήν. Είναι όμως τόσο στενά τα πλαίσια στα οποία περιορίζουν την έννοια της οικονομίας όσο και την έννοια της κρίσης ! Μια πρόταση για διέξοδο από αυτήν θα ήταν τολμηρό να διατυπωθεί, όχι όμως ανέφικτο.

Το ανήσυχο πνεύμα του στοχαστή, που δοκιμάστηκε και σφυρηλατήθηκε μέσα από πολλά δεινά, περιπλανιέται πάνω από την έρημο ή τη ζούγκλα του σημερινού κόσμου, βλέπει και εκτιμά διαφορετικά, αυτό που συμβαίνει σήμερα.
Η κρίση που βιώνουμε σήμερα και που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνικές δομές, δεν εντοπίζεται, μόνον, στο χώρο της οικονομίας, αλλά είναι ευρύτερη και αφορά τα πάντα, την πολιτική, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, τις ανθρώπινες σχέσεις, αγγίζοντας βαθύτερα, τον ψυχισμό του συγχρόνου ατόμου. Εξάλλου, με τις ευαίσθητες κεραίες τους, ποιητές και προφήτες, μεγάλοι καλλιτέχνες, επίσης, με τον τρόπο τους, την έχουν καταγράψει, προσπαθώντας να μας προϊδεάσουν.

Στο αδιέξοδο που ορθώνεται, μέσα σ’ έναν απρόσωπο και μαζικό τρόπο σκέψης, φαίνεται να έχει χαθεί η αξία και το νόημα της ζωής ή μήπως η απαξίωση αυτή είναι απλώς, δηλωτική της αποτυχίας του ίδιου του ανθρώπου να ανακαλύψει το αληθινό νόημά της;
Ο σύγχρονος άνθρωπος κινδυνεύει να εκμηδενιστεί και να εξαφανιστεί από τον απρόσωπο και μηχανιστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται, υπηρετώντας το σύστημα. Κινδυνεύει να μην ανακαλύψει τη μοναδικότητά του, αν δεν αναλάβει την ευθύνη της προσωπικής του πορείας.
Το δικαίωμά του στη χαρά και η διεκδίκηση του μέλλοντος, προϋποθέτουν την απαγκίστρωση από ενοχές και τραύματα του παρελθόντος, στο οποίο η άγνοια της σχέσης κυριάρχησε. Καθοριστική για την πορεία του είναι η αναζήτηση του σημείου επαφής με τη συνείδησή του.
Μία πρόταση γι’ αυτή την επανασύνδεση είναι να βιώνει το παρόν, την κάθε στιγμή, σαν να είναι η τελευταία.

Συνήθως, συντηρεί μύθους, καλλιεργεί προσδοκίες ή ανατρέχει σε κάποια βιώματα του παρελθόντος, προκειμένου να βιώσει τη ζωή πιο ανεκτά, γεγονός που συνιστά μια φυγή από τη συνειδητή κι υπεύθυνη επαφή με το παρόν.
Η ζωή επιτάσσει έναν συνεχή επαναπροσδιορισμό.
Οι συνθήκες (οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές κλπ.) που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει, θα τον φέρουν ανέτοιμο ενώπιον της πραγματικότητας, η οποία θα δυσχεραίνει από κάθε άποψη.
Στα λάθη του παρελθόντος προστίθενται τα λάθη του παρόντος, με αναπόδραστες τις συνέπειές τους. Οι αντιστάσεις είναι μειωμένες, οι πληροφορίες οι οποίες κατακλύζουν τη διάνοιά του, τον αποσυνδέουν από τον Νου. Ενεργειακά και βιολογικά είναι αποδυναμωμένος.
Τώρα, στα ακραία αυτά σημεία της κρίσης, ο μόνος δρόμος που ανοίγει μία προοπτική στο μέλλον, είναι ο δρόμος της προσωπικής ευθύνης που θα στοχεύει σε μια ουσιαστική αλλαγή. Η εγρήγορση επιβάλει την αντικειμενική ματιά προς τα έσω.
Εάν το πνεύμα της οικονομίας σ’ όλους τους τομείς είναι βασική προϋπόθεση της ορθής αντιμετώπισης της ζωής, τότε ο καθένας είναι υπεύθυνος ως προς το πώς διαχειρίζεται το χρόνο, τα αγαθά της φύσης, τα τάλαντά του, τα χαρίσματά του κλπ. Το μέτρο έχει πρωτεύουσα σημασία και καθίσταται αναγκαίο για την υπεύθυνη συμμετοχή στα δρώμενα. Η κατάκτησή του είναι προϋπόθεση ισορροπίας του ανθρώπου. Στη συνειδητή βίωση του παρόντος ενυπάρχει και η προοπτική του μέλλοντος καθώς η αποφυγή λαθών και παραλήψεων στο παρόντα χρόνο είναι αναγκαία για την οργάνωση και οικοδόμηση του μέλλοντος.
Η εγρήγορση είναι καθοριστική και μεγίστης σημασίας για τη συνειδητή βίωση του παρόντος. Προλαμβάνει την πτώση σ’ ένα ηθικό λάθος, επομένως αποτρέπει τον άνθρωπο από το να ενοχοποιηθεί, τον εντάσσει στο πνεύμα της δικαιοσύνης, τον ενεργοποιεί ως μονάδα ευθύνης μέσα στη ζώσα πραγματικότητα κι ακόμα δεν αφήνει τη μνήμη να υποστεί τη θανατηφόρα ύπνωση.
Η μνήμη είναι σχετική με τη συνείδηση. Η εγρήγορση ενεργοποιεί αυτή τη σχέση που διαδραματίζεται αέναα και συνιστά το γίγνεσθαι. Έτσι, το παρόν βιώνεται ως γεγονός που αξιώνει την ηθική συμμετοχή.

Η αναζήτηση και έκφραση της μοναδικότητας προϋποθέτει έναν προσωπικό τρόπο σκέπτεσθαι, αποσπασμένο από το πνεύμα των πολλών. Η απόσπαση από το κατεστημένο, η οποία γίνεται συντελεστής αυτογνωσίας, οπωσδήποτε απαιτεί τον εσωτερικό βίο.

Η συνειδητή βίωση του παρόντος εισάγει στην πραγματικότητα της Σχέσης που αποκαλύπτει την ιερότητα της ζωής, όμως προϋποθέτει την αποκαθαρμένη από ενοχές ύπαρξη.
Η άσκηση της αρετής στον καθημέρα βίο, η μαθητεία στην λεπτομέρεια εξασφαλίζουν την ισορροπία και την γαλήνη, χωρίς την οποία δεν μπορεί να συγκροτηθεί η ζωή.
Καθώς το ελάχιστο είναι σχετικό με το πανμέγιστο, η μαθητεία στη λεπτομέρεια, δεν είναι υπερβολή ότι μυεί τον άνθρωπο στην αρμονία του σύμπαντος.
Ο εσωτερικός εαυτός με τις δυνατότητές του βρίσκεται, ακόμα, σε λανθάνουσα μορφή. Η αναζήτηση αυτού του εσωτερικού δυναμικού, καλείται να θέσει σε λειτουργία το νόμο της αλληλεπίδρασης που διέπει τη Σχέση με τον άλλον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον.

Η εξάρτηση έρχεται σ’ αντίθεση με την πραγματικότητα της σχέσης, περιορίζεται μέσα στην στενή αναγκαιότητα και καταργεί την προσωπική έκφραση. Καταπνίγει αυτό που συνιστά τον καθένα ως ιδιαιτερότητα, αυτός ο θανάσιμος εναγκαλισμός.

Ένας λόγος που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν προωθείται στην αυτογνωσία, είναι ότι έχει υποστεί την αντίληψη του υλιστικού ευδαιμονισμού που θεωρεί δυστυχία κάθε δυσκολία, ενώ παράλληλα έχει αναγάγει σε υπέρτατο αγαθό την ευδαιμονία των αισθήσεων. Η αντίληψη αυτή καλλιεργεί την εξάρτηση από τις υλικές ανάγκες και επιθυμίες και οδηγεί σε μια υποβάθμιση. Η αλήθεια είναι ότι το αντίθετο συμβαίνει, δηλαδή μέσω των δυσκολιών και των αντιξοοτήτων προάγεται στη Γνώση. Οι δυσκολίες και ανατροπές είναι εκείνες που θα αναγάγουν πλέον την ύπαρξη του ανθρώπου στη Γνώση του Εαυτού. Εκπαιδεύεται μέσω των δοκιμασιών ώστε να υπερβεί τα όρια και να μεταβεί από την έγκλειστη ατομικότητά του, που τον περιορίζει, σ’ ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας.

Η ΑΥΤΟκριτική στάση του ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του ενέχει την ελπίδα της εξόδου από την κρίση, εάν, βεβαίως, την εκλάβει ως μία πρόκληση για αναθεώρηση. Διαφορετικά, από τη θέση του θύματος καλλιεργεί την αυτολύπηση, που τον οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη κρίση καθώς αποποιείται ή μεταθέτει τις ευθύνες του.

Η ζωή που έχει τη σοφία της προοιωνίζει την πορεία προς το Απόλυτο. Μ’ αυτό το σκεπτικό η πορεία του κάθε ανθρώπου θα είναι ανάλογη με την αξιολόγηση που έχει κάνει για να φθάσει κάποτε ενώπιον της Αλήθειας. Για να φθάσει στη συνείδηση θα έρθει προηγουμένως ενώπιον της άγνοιας, η οποία λειτούργησε αρνητικά ως προς τη Σχέση.
Η μνήμη θα συνδράμει ώστε να τον φέρει στην επίγνωση αυτή και τότε θα δει καθαρά όλη την προϋπάρχουσα πορεία και θα αναρωτηθεί : «αυτό που έκανα γιατί το έκανα, αυτό που σκέφτηκα γιατί το σκέφτηκα κι ακόμα αυτό που δεν έκανα, γιατί δεν το έκανα;»
Από την αποκαθαρμένη ύπαρξή του, θα παραλάβει τη μοναδικότητά του, δίνοντας, πλέον, στον Εαυτό την προοπτική να εκφραστεί σε σχέση με τον άλλον και με το όλον.

Η ψυχή ως χώρος ευαισθησίας λειτουργεί συναινετικά, αν δεν κατακτήσει ο άνθρωπος αυτό το επίπεδο είναι αδιανόητη η επικοινωνία, ακόμη και η συνύπαρξη. Η μεταφυσική ιδιότητα της ψυχής είναι απόλυτα σχετική με την επίγνωση μιας ορθής συμπεριφοράς του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος.

Η απουσία του άλλου που σηματοδότησε τον μονόδρομο της ατομικότητας μ’ όλες τις συνέπειες συνετέλεσε στην μεσολάβηση του επουσιώδους κι ακόμα στη συσσώρευση ενοχών.
Η σκέψη ευθύνεται για την απόκλιση του ανθρώπου από την Αλήθεια. Εάν, η σκέψη , δεν συνδεθεί με την πηγή του Ζώντος Λόγου είναι επόμενο να είναι δεκτική των αποβλήτων που κυκλοφορούν. Η ζωή ως ροή αδιάλειπτη αποκαλύπτεται μέσα στην πραγματικότητα της Σχέσης.
Η Συνείδηση δεκτική στην αντίληψη της Αλήθειας (Α-λήθη) παρουσιάζει το αδιάλειπτο που πληρεί το κενό. Ο Εαυτός γνωρίζει και γνωρίζεται, εισχωρεί στο επέκεινα και βεβαιώνει για τη συνέχεια της Ζωής.
Αλκμήνη Κογγίδου
Ποιήτρια-Δοκιμιογράφος
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ Ο θεσσαλός, τεύχος 26 Σεπτέμβριος-Oκτώβριος-Νοέμβριος 2009

ΕΙΚΟΝΑ: ελαιογραφία Χρύσας Σιώτη