Αρχείο | Φεβρουάριος 2018

Κώστας Καρούσος Ομιλία μου στην ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 31/1/2018 ………..Γ..Ι..Ω..Ρ..Γ..Ο..Σ…..Μ..Α..Ν..Ε..Τ..Α..Σ….

27867558_2073255126238145_8764848975127625410_n

Το κοινωνικό -αισθητικό -ερωτικό -φυσιοκρατικό στοιχείο στην ποίησή του
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, φίλες και φίλοι
σας ευχαριστώ για την παρουσία σας
Πώς εμφανίζεται στο χρόνο ο λογοτέχνης, από ποιους αξιολογείται; Πόσο γίνεται γνωστικός και χρήσιμος; Ποιος γνωρίζει και αξιολογεί την αυτοθυσιαστική προσφορά του στη ζωή, ποιος πορεύεται ή συμπορεύεται –παραγωγικώς– μαζί του;
Ο Μιχάλης Σταφυλάς στο άρθρο του «Πολιτισμός και λογοτεχνία» γράφει: Ο λογοτέχνης διαμορφώνει και προωθεί τον πολιτισμό ερμηνεύοντας το βαθύτερο νόημα των γεγονότων… Οι στόχοι της τέχνης ενυπάρχουν μέσα του, στις ιδέες του και στη φιλοσοφία του πάνω στα κοινωνικά φαινόμενα… Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία –εκλεκτοί φίλοι– αν τα κείμενά του αναγνωριστούν πως ζωντανεύουν την εποχή του΄΄.
Ο Γιώργος Μανέτας κινήθηκε για δεκαετίες πάνω σ’ ένα τρίποδο εννοιών και ιδεών: α) στον ελεύθερο χρόνο του επαγγέλματός του –ως ναυτοκός– να ενοράται και να συνταξιδεύει με την απεραντοσύνη της φύσης και των ταξιδιών του, ανά την υφήλιο, β) στη βαθύτατη αγάπη και προσήλωσή του στην αξιοσύνη, στη χρήση και στην ατελεύτητη ευρηματικότητα και πολλαπλότητα και πλαστικότητα της ελληνικής γλώσσας και γ) στη γνωριμία του και στη σύζευξη άλλων πολιτισμών με την ιστορικότητα, την έκφραση, την τεχνική απόδοση και την καταξίωση ποιητικά, πνευματικά και πολιτιστικά, με τον δικό μας, τον κοινωνικό πολιτισμό.
Ποίηση για τον Γιώργο Μανέτα είναι η όσφρηση της αλήθειας της ζωής, είναι μεράκι ψυχής, αφού περάσει τις συμπληγάδες της δυσθυμίας, και της αρνησιφιλίας αρκετών απόντων από τα λογοτεχνικά μας πράγματα. Ποίηση για τον Γιώργο Μανέτα είναι μια συνολική, ψυχική και κοινωνική, αντίσταση, όταν αυτή παίρνει σάρκα και οστά στο πολιτιστικό μας και λογοτεχνικό μας γίγνεσθαι. Πολλές φορές, εκλεκτοί φίλοι, ο λογοτέχνης βρίσκεται μπροστά σε μια ανίερη συνωμοσία σιωπής και μια προσπάθεια έμμεσης ή άμεσης υποβίβασης του έργου του. Η ποίηση για τον Γιώργο Μανέτα είναι μια μόνιμη αυτοδοκιμασία ελέγχου της γραφής του, ένα ποιητικό αυτοχαράκωμα, εγκαρτέρησης και υπομονής, μια δοκιμασμένη και υλοποιήσιμη –καθημερινά– αντικειμενικότητα της ζωής, πάντα μέσα στα ιστορικά και πνευματικά πλαίσια του ποιητικού λόγου. Γράφει στο «θέσφατον της ψυχής»:
«Στη σπείρα της κλίμακος της ζωής // δύναται να καμπυλώσει ο χρόνος
ώστε αθάνατοι // το όλον // της υπάρξεώς μας σύμπαν // εστί ποίησης».
Και στο «Κέρκυρα VIII»:
«Α, να ’χες χείλη… να σ’ τ’ αρπάξω μια, να σ’ τα φιλήσω!
Α, να ’χες μάτια… να τα δω στο φως το δειλινό.
Ρίγος με πιάνει, κι ύστερα κρατιέμαι μη δακρύσω.
Κόρη του νόστου – Κέρκυρα: Διψώ Σε! Και πεινώ».
Όταν η νοσταλγία εδώ της γενέτειρας γης γίνεται ταυτόχρονα έρωτας και σωματική και ψυχική στέρηση και απόλυτη λύτρωση, όταν η κόρη του νόστου συγκρατεί ή απογειώνει το συναίσθημα. Στο εξαίρετο ποίημά του «Της θάλασσας και της στεριάς», ποίηση εδώ γίνεται ο αρμός και ο χυμός των ιδεών του, το στιγμιαίο που μεγεθύνεται σε καθολική εικόνα ζωής, το αρμονικό πάντρεμα συναισθήματος, εικόνας και ταξιδιού. Μια κατάσταση ενόρασης, λογικής επεξεργασίας και φυγής σε μια απεραντοσύνη ποιητικής και υπαρξιακής διαπόρευσης. Ο αισθητήρας του συναισθήματος του δημιουργού που δονείται και χάνεται στην εικόνα και σ’ ένα γνωστικό και χρήσιμο –ποιητικά– δάκρυσμα ψυχής, σε μια χρονική και εικαστική ταλάντωση προσωπικών δεδομένων. Το ψυχικό ερέθισμα συγχρονίζεται με τον μύθο, τον οικτιρμό και τον αέναο χωρισμό, που ενέχει το ταξίδι, το κάθε ταξίδι, στο κλέος, στην αίγλη και στη γνώση της καθημερινότητας. Αυθεντικός ανταποκριτής της θαλάσσιας αύρας, του στοχασμού και της ευχετήριας ποιητικής του, προς τον οιονδήποτε ταξιδευτή.
Έντονα λυρικός, με κοινωνικό πρόσωπο, κάνοντας συχνά πορτραίτα ποίησης, με συνάνθρωπο αίσθημα ευθύνης, αγωνιώδους οδύνης και αφομοιωτικής γνώσης και σοφίας των ανθρωπίνων, με τις παραστατικές μετρικότητες των στίχων του, θα μας πει στη «Θαλασσοκόρη», μεταξύ των άλλων:
«Την υπνοφόρο μαυροδάφνη σου θ’ ανοίξω
που την ανάσα ξαναδίνει του πνιγμένου
και πλάι στο θρόνο του θανάτου θα τη ρίξω
τις Ερινύες να μεθώ του αδικημένου.

Θα γίνω κάτοικος και σχήμα αυτής της άμμου
Σημίτης σκλάβος, στην κοιλάδα της Νιπούρ
για να ’βρω διάδημα σμαράγδι της Περγάμου
να σ’ το φορέσω στην αρχαία στοά της Ουρ.

Σμίλη προβάρω να χαράξω τον γρανίτη
βραχογραφώ την Αμορίτικη μορφή σου
και μια βραδιά στο καπηλειό του Ελαμίτη
μεθώ για πάντα με το νέκταρ της ψυχής σου».
Ο ποιητής εστιάζεται στην αισθητική έκφραση του στίχου, στην προσεγμένη ανανέωση και χρήση της γλώσσας, στην αμεσότητα που πληροί η αισθητική επικοινωνία της ποίησης και φυσικά η μορφική τελειότητα, όσο και η ωφελιμότητα του περιεχομένου. Κυριαρχεί μια συναντίληψη έκφρασης, προβληματισμού και διαρκούς αυτοθεώρησης της μορφής, της κινητικότητας του στίχου και της διατύπωσής του. Ονειροπόλος και ρεαλιστής, προσγειωμένος και ταξιδιάρικος, αισθητικός και αποκαλυπτικός, εμπειρικός και κοινωνικός. Λόγω της ταξιδιάρικης φύσης του και της συχνά και πυκνά θεώρησης «των μακρινών οριζόντων του κόσμου» και της απεικόνισής του, είναι ένας μόνιμος στοχαστής, φυσιολάτρης με γενικευμένη κοσμοαντίληψη των ανθρωπίνων, που όλες του οι προτεραιότητες, έκφρασης και καταγραφής, επενδύονται με σπουδαίο και γόνιμο λυρισμό. Αυτό το υπερήφανο στοιχείο της εκρηκτικής έκφρασης, είναι που καθορίζει και τις αξίες –ηθικές και κοινωνικές– της ποίησής του.
Η ανθρωποκεντρωμένη διάχυση αυτής της ποίησης αποκτά σταδιακά, με την εσωτερική της διαύγεια, διανθρώπινη ευρύτητα, προσφορά και απήχηση.
Ο Γιώργος Μανέτας διακρίνεται, ακόμη, για την ιδιάζουσα προσέγγιση της ζωής, μέσα από την επίμονη σπουδή της γνησιότητας λόγου και την ανάγλυφη και μετρική παραστατικότητα του εκάστοτε γεγονότος, της προσωπικής του οδοιπορίας, μιας πορείας ανταριασμένης, θαλασσοδαρμένης, απροσδόκητης και πολυσυλλεκτικής, από φορτισμένα συναισθήματα και λεκτικές, εικαστικές, μουσικές και ψυχικές αποφυλακίσεις ενόρασης, φυσιολατρίας και αισθητικής ευρωστίας. Το βίωμά του παίρνει την αρμύρα της θάλασσας και γίνεται ποιητικός αύλακας, γνήσιου στίχου, κίνησης πηγαίας και λυτρωτικής.
Ορισμένα δείγματα:
Άσπρα μαντήλια στο γιαλό που τελικά είναι γλάροι
Στο κιάλι όσο πλησιάζουνε μακραίνει κι ο γιαλός
Που καρτερείς το ανέφικτο, παρηγοριά είν’ οι φάροι
Παρηγοριά είν’ το σύντριμμα, που ψάχνει ο ναυαγός. (σελ. 56)

Ω τύχη, που εμπιστεύτηκες για ν’ αγαπώ τη φύση
για ν’ αγαπώ τα δένδρα της και τα ψηλά βουνά.
Κάθε φωλιά μικρού πουλιού στα χέρια μου έχω χτίσει.
Ό,τι δενδρί εγώ φύτεψα, μ’ αγέρα δεν κουνά. (σελ. 92, Όρκος)

Δεν θέλω του μέλλοντος να ’χω τη σκέπη
χωρίς κείνο τ’ άστρο που χρόνια κοιτώ
που θέλω να βλέπω κι αυτό να με βλέπει
δεν θέλω απ’ το θόλο ποτές να κρυφτώ! (σελ. 88)

Εκλεκτοί φίλοι – φίλες,
Το κοινωνικό, ερωτικό, αισθητικό και φυσιοκρατικό στοιχείο, συμπλέουν και σπονδυλώνουν –εκφραστικά– όλο το ποιητικό του γίγνεσθαι. Η ποίηση φτερώνει για τον Γιώργο Μανέτα κάθε λεπτό, κάθε μέρα και κάθε πλούσιο καθρέφτισμα της ζωής και του μέλλοντος!
Φίλτατε ποιητή Γιώργο Μανέτα και μέλος της ΕΕΛ-σου ευχόμαστε-από καρδιάς Υγεία-Δημιουργία-Αισιοδοξία-και πολλές εμπνευστικές-ποιητικές -λυρικές-μετρικές-και αισθητικές καταθέσεις και παρουσίες στο χώρο μας !!
Κώστας Καρούσος πρόεδρος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνων
δοκ/φος–κριτικός λογοτ.–εικαστικός–Αθήνα ΕΕΛ 31 / 1 / 2018

Νικόλας Αλεξανδρινός ‘’ Πως γνώρισα κι αγάπησα το Νίκο Καζαντζάκη ‘’

28055833_2074961072734217_690596554463115285_n

Θα σας πω ένα μύθο όπως έλεγαν οι αρχαίοι προγονοί μας, μια αλήθεια όπως ακριβώς τη βίωσα αν και πάνε χρόνια θυμάμαι σαν τώρα.
Ήταν πρωί ανάστασης μετά από έναν ακόμη μικροθάνατο του ύπνου, μόλις άνοιξα τα μάτια κι είδα απέναντι απ το προσκεφάλι και στου κρεβατιού τα πόδια.. εκείνη που μ’ αποκοίμισε σαν παλιά γιαγιά το βράδυ, αναμμένη εκεί ακόμη..
Όταν μια άγνωστη γνώστη εικόνα μες στο φως της, μου αιχμαλώτισε το βλέμμα, ήταν μια κι απ τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του περασμένου αιώνα κι όχι μόνο ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης.

Μόλις είχε αρχίσει στο κανάλι της βουλής ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή του και χωρίς να καταλάβω πως μήτε γιατί, με καθήλωσε. Ενώ ανήσυχη σπινθηροβόλα ματιά πάνω στην ασκητική μορφή του κι ένα απροσδιόριστο συναίσθημα, σα να με καλούσε θαρρείς να τον ακολουθήσω κι έτσι έγινε, μπήκα στην οθόνη κι έφυγα μαζί του, έγινα σκιά του απ την αρχή της δίκης του Οδύσσειας.
Έλαμπε σαν ήλιος νιος αμούστακο παιδί, όταν τον πρώτο-συνάντησα στο Ηράκλειό της τουρκοκρατούμενης Κρήτης, εκεί που ‘μαθέ τα πρώτα του γράμματα..

Θαρρώ ήταν αρχές του προηγούμενου αιώνα και λαθρεπιβάτης στο πειρατικό του χρόνου, αποφεύγοντας το αυστηρό βλέμμα του.. ‘’ Κάπτεν Μιχάλη ‘’ τον ακλούθησα στη Νάξο. Εκεί που διδάχτηκε την Ιταλική και Γαλλική γλώσσα κι ήρθε σε πρώτη επαφή με τη γαλλική λογοτεχνία, που αποδείχτηκε μοιραία όσο κι ωραία για την παγκόσμια.

Όπως και μετά την επιστροφή στο Ηράκλειο ..σφύριξε τρις το τρανό καράβι για τον Πειραιά αλλά και τα ατέρμονα πελάγη της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Ενώ αρίστευε στη νομική όπως και στο διδακτορικό του, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα ελληνικά γράμματα δημοσιεύοντας το δοκίμιο ‘’η αρρώστια του αιώνος’’

Ένα άστρο ανέτειλε, ο σπόρος που εγκυμόνησε η επαφή του με τη γαλλική λογοτεχνία στη Νάξο, έφερε τη γέννηση ενός απ τους μεγαλύτερους συγγραφείς που γνώρισε η υφήλιος.. Αρχή της βιβλικής συγγραφικής ‘περιπλάνησης, το πρώτο του βιβλίο που δεν άργησε να κυκλοφορήσει, με τίτλο ‘’ Όφις και Κρίνο’’ αφιερωμένο στη Γαλάτεια, στο πρώτο μεγάλο του ερώτα.

Παρακολουθώ την πορεία του ασάλευτος και δια μέσω της οθόνης τον ακολουθώ παντού, στις υπαρξιακές του ανησυχίες, στο Παρίσι και στη διατριβή του για το Νίτσε.. Αλλά και στην επιστροφή του πάλι στην Αθήνα, στο θυελλώδη ερώτα του που κατέληξε σε γάμο με τη Γαλάτεια, τη γυναίκα που τον έκανε ευτυχισμένο.. όσο και δυστυχισμένο..
Εκείνη που επηρέασε τη ζωή του όσο καμία ενώ στενοχωριέμαι σαν τον βλέπω μόνο κι απόμακρο στο στέκι της δεξαμενής σε ένα τραπέζι με πολλούς γνωστούς.. Θαρρώ και διαισθάνομαι σαν άντρας το πως νοιώθει βλέποντας την ζηλευτή άνεση της Γαλάτειας και το ρόλο του Αυγέρη, πονώ μαζί του θαρρείς στην προδοσία.

Ίσως κάθε εμπόδιο για καλό εσωλογιάζω καθώς τον βλέπω να αποτραβιέται και να πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά, γράφει, δημοσιεύει, μεταφράζει μεγάλους συγγραφείς.

Είδα κι έμαθα πολλά τις ώρες που έγραφε σαν ασκητής μοναχός κι αρκετά απ όσα ψιθυρούσε στη σιωπή, σα να μου φαινόταν γνώριμα. Ενώ όταν είδα να συχνοτίζεται με τον Άγγελο Σικελιανό και να γεννιέται μια σπουδαία πνευματική φιλία έγινε κάτι αναπάντεχο…

Είδα κι ένοιωσα ένα μεγάλο κρυστάλλινο δάκρυ που ‘ξόκυλε απ τη φάτνη των ματιών να τρέχει μόνο κι έχω την εντύπωση πως άκουσα το γδούπο πάνω στέρνο, εκεί που είδα ευθύς τη στάμπα υγρασίας στο λευκό μπλουζάκι που φορούσα..
Ένα δάκρυ που χαράκωσε την ψυχή μου, κάτι σαν ζήλια και παράπονο μαζί, μιας και σαν εκκολαπτόμενος γραφολογίας, μου έλειπε τόσο.. ένας Άγγελος όπως είχε ο Καζαντζάκης..

Ένας πνευματικός φίλος που να συχνοτίζομαι πνευματικά μαζί του, γιατί να μην έχω κι εγώ κάποιον.. αναρωτήθηκα καθώς συνταξίδευα μαζί τους στο Άγιο Όρος.. Ακλουθώντας κατά πόδας, τον ασκητή του πνεύματος που άρχισα να τον νοιώθω όλο και πιο δικό μου άνθρωπο, ένοιωσα τις αγωνίες της ψυχής του, ψάχνοντας την ουσία του θείου, είδα τη θετικότητα στην ‘’αθεΐα ’’ του…

Ήμουν μαζί του όταν έγραφε το βιβλίο του ‘’ Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται ‘’ που έγινε μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία.
Είδα μαζί του το ‘’ Ζορμπά ‘’ να χορεύει συρτάκι, το θαυμασμό στα μάτια του για εκείνον και να γραφεί το βιβλίο του, αυτό που του έμελε να γίνει ταινία και παγκόσμια επιτυχία. Αυτή που εκτόξευσε τη φήμη του στα ύψη και διαφήμισε στα πέρατα του κόσμου την Ελλάδα του ‘’Ζορμπά’’ το όνομα που έγινε συνώνυμο του καλού ελληνικού φαγητού. Αλλά κι αναγνωρίσιμη ταμπέλα σε χιλιάδες χιλιάδων εστιατόρια θρέφοντας γενιές και γενιές απόδημων κι εντοπίων Ελλήνων.
Τον είδα υπουργό του Βενιζέλου αλλά κι όταν παραιτήθηκε, τα δύσκολα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής στην Αίγινα, αλλά και στα μεγάλα ταξίδια του στον κόσμο.. ‘’ όσα είδα στη Ρωσία..’’
Ήμουν μαζί του στο βαγόνι που ταξίδεψε στην Ισπανία στη γνωριμία και στην.. ‘’ Αναφορά στον Γκρέκο ‘’ και δεν άργησε να γίνει ο δικός μου Γκρέκο..
Είδα μαζί του τα βιβλία του να μεταφράζονται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου έκτος απ τη δίκη του, ένοιωσα σταγόνες της πίκρας και της οργής του, όταν προτάθηκε ξανά για νόμπελ λογοτεχνίας και τον σαμποτάρισαν κάποιοι ανάξιοι να λέγονται Έλληνες…

Ενώ θαύμασα σαν σύντροφο της ζωής του την Ελένη, το πώς και πόσο του στάθηκε στην εξορία, εκείνον και το νόστο για την πατρίδα μας, τη στάση του στις διώξεις απ την ντόπια εξουσία, στις κατάρες στις απειλές αφορισμού και θαύμασα όσο τίποτα πότε, τις απαντήσεις που έδωσε.
Ενώ μια ακατανίκητη έλξη με τραβούσε ολοένα πιο κοντά του, η συμπάθεια έγινε αγάπη στην πορεία και τον ακολούθησα ως την τελευταία του κατοικία, διάβασα ξανά και ξανά την επιγραφή του..

Δεν πιστεύω τίποτα δε φοβάμαι τίποτα είμαι Ελεύθερος.-

Όμως δεν τελειώνει εδώ αυτή η ιστορία συνεχίζεται μέχρι που έγινε το απίθανο, θαρρείς πως συνωμότησε το σύμπαν ..άκουσε το παράπονο και τον γδούπο απ το δάκρυ στο λευκό μπλουζάκι. Ίσως διάβασε και την αγάπη μου στον Καζαντζάκη κι ύστερα από δέκα μέρες ένοιωσα την αύρα του, όταν έφερε στο δρόμο της ζωής μου μια εξαίρετη σεβάσμια Κύρια, τη Μαίρη νύφη της Ελένης Καζαντζάκη..

Τον πρώτο σημαντικό πνευματικό άνθρωπο που γνώρισα σαν αυτοαποκαλούμενος νέος γραφολογίας και νοιώθω αν μη τι άλλο να της οφείλω ευγνωμοσύνη. Μου είπε πολλά και θαυμαστά από πρώτο χέρι για τον Νίκο Καζαντζάκη, μια κι έζησε κάτω απ την ίδια σκέπη με την Ελένη, για τριάντα περίπου χρόνια.
Μου χάρισε έργα του, μου επέτρεψε να αγγίξω πράγματα δικά του, να καθίσω στο γραφείο του, να πιάσω την πέννα που κρατούσε, να μυρίσω τα χειρόγραφά του..

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, μα θαρρώ ετούτα αρκετά για να καταλάβει κάποιος πως γνώρισα κι αγάπησα τον Νίκο Καζαντζάκη.-
Νικόλας Αλεξανδρινός ©

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 21, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΑΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΛΕΟΥΣ

28377466_2075557802674544_2924054179983105146_n

Αναρωτιέμαι,αν απαριθμήσω όσα με πλήγωσαν

 

πόσες μέρες μετοικεσίας θα χρειασθώ

 

να γιατρέψω το σώμα μου

 

πόσα ασημισμένα κυπαρίσσια,ν’ανακαλύψω

 

τη σποδό των κεκοιμημένων

 

που κράτησαν αδούλωτη τη φυλή;

 

Με πόσες κλεψύδρες θα είμαι σε θέση

 

να καταπραΰνω την οργή απ’ το στίχο μου

 

να μιλήσω με νηφαλιότητα για την αρπαγή

 

των Καρυάτιδων απ’ το Ερέχθειο;

 

Πατρίδα μου ,πόσους παράδεισους κέντησες

 

πόσους όρμους στο δαντελένιο σου σώμα

 

και πόσο διάχυτο φως κληροδότησες ανά τους αιώνες

 

στο ανάρρηχο πνεύμα της υφηλίου;

 

Πόσα χρώματα ανάμειξες με το λουλακί των γιαλών

 

να αποκτήσεις το γλαυκό σου το χρώμα;

 

Τούτος ο τόπος πέρασε απ΄τη φωτιά

 

κι άντεξε και το πνεύμα του τράνωσε.

 

Εφαρμόσαμε τη γεωμετρία της αρχιτεκτονικής

 

του Καλλικράτη και του Ικτίνου, τη γλυπτική του Φειδία

 

κι υψώσαμε το θαύμα του Παρθενώνα

 

με της Πεντέλης το μάρμαρο

 

Κι ήρθαν στις αλυσόδετες μέρες οι Έλγιν

 

κι ορφάνεψαν τις ζωφόρους και τις μετώπες

 

καί άδραξαν σώμα των Καρυάτιδων.

 

Θεέ μου τούτη την ώρα που η χώρα μου

 

συρρικνώνεται και τη λυμαίνονται πατήματα οθνεία επιβάλλεται να επιστέψουμε στα ιδεώδη του χθες

 

να ανασάνει η καταποντισμένη ελπίδα του Κόσμου

 

Καιρός να μας επιστραφούν ό,τι μάς υφάρπαξαν εκατοντάδες Ελγίνοι να αποκατασταθεί επιτέλους το αδιαμφισβήτητο δίκιο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς!

ΠΗΓΗ  http://hellenicpoetsbook.blogspot.gr/2014/09/blog-post_53.html?view=flipcard

_____________________________________________________________

Φυλλαράκι αδύναμο ….

14938183_1853974728166187_8640809111069162259_n

… τρεμοπαίζει η καρδιά μου
σαν φυλλαράκι αδύναμο στο
φύσημα του Μπάτη …
κι ό νους σκοτεινιάζει απ´τα
σύννεφα που τρομάζουν την
ψυχή μου …
Soula Maropaki 16/2/18

«Με πυξίδα την καρδιά»

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 16, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

Kostas Kapelouzos ΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙΑ

25398852_2041644476065877_1514774027576169416_n

Βασίλεψε, μια θάλασσα καθάρια κρουσταλλένια
Και τα γρι-γρι ετοιμάζονται για ψάρεμα να πάνε,
Οι ασετιλίνες άναψαν κι όλα παραμυθένια
Καθώς το φως τους το γλυκό τριγύρω τους σκορπάνε.

Το ψίθυρο το Φλοίσβου ακούγεται φωνούλα πρίμα
Και τα φιλιά του σβήνονται στην άμμο όπως το χάδι,
Κατάλευκο πανάκι στη βαρκούλα κι άσπρο ντύμα
Το μικρό το κυματάκι μεσ’ στης νύχτας το σκοτάδι.

Απόψε η βραδιά στου Ποσειδώνα τα παλάτια
Είναι ’να χάρμα κι ο ψαράς από χαρά μεθάει
Καθώς ρίχνει τα δίχτυα του στης θάλασσας τα πλάτια
Κι ο Μπάτης σιγανά του γλυκοτραγουδάει.

Στης Αγίας Κυριακής το μόλο σιγοτραγουδάνε
Κορίτσια και αγόρια τη νύχτα τούτη την ονειρεμένη
Με μια κιθάρα, κάνουν χιλιάδες όνειρα και πάνε
ταξίδια μακρινά με την καρδιά τους την ερωτευμένη.

Kostas Kapelouzos

Στο λυκόφως των θεών

27657434_859899527523780_7582668893072283447_n

Δίσεκτα χρόνια, ζωή στο λυκόφως των θεών,
μουράγιο στα σύννεφα.
Ο χειμώνας μακρύς, οι Κυριακές παγωμένες.
Ο άνεμος χιονιάς, λευκή ανθοδέσμη στις παλάμες,
νερό που λιώνει.
Η Άνοιξη, μακριά που είναι…
Πώς θα περάσουν οι χαρές απέναντι
με θλιμμένα περιστέρια;
Πώς θα φτάσουν μηνύματα αγάπης στις καρδιές
χωρίς λουλούδια;
Kαημένη Άνοιξη, κρυμμένη μέσα μας Χειμώνα ζεις.
Ακόμα ελπίζεις να γεννήσεις χελιδόνια στις ψυχές;

« Σκέψεις θραύσματα»
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική

ΛΑΜΠΕΙΣ

ec92eab4c26a8e4a80672475acfc0366--woman-art-d-art

Πόσους ήλιους κρύβουν
τα μελένια σου μάτια
και πόσα χρώματα της αυγής 
να μπορώ να σε λέω γιασεμί
και αγιόκλημα;
Κι αν όλα τα λουλούδια
έχουν την αθωότητα των παιδιών
και μια καλημέρα στα χείλη τους
ποιο λουλούδι δικό σου
δεν θα κουβαλούσε την καλοσύνη σου;
Κι αν εγώ δεν πιστέψω
όσα διαβάζω στα μάτια σου
κι αν εγώ δεν μιλήσω
με τους υάκινθους της ψυχής
ποιος θα με πίστευε
όταν όλα σου είναι θαλερά
κι αναστάσιμα;
Κι αύριο πάλι
θα νικήσεις τον χρόνο
μ’ένα χαμόγελο αληθινό
και θα συνεχίζεις να λάμπεις
γλυκιά Νηρηίδα της γης
και θα είσαι ένα ποίημα
αστραφτερό, με το τραγούδι
της Άνοιξης και τον έρωτα
των Καλοκαιριών!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 6, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ Σ΄ ΑΓΑΠΗΣΑ

27654757_2067270676836590_4405774816024299778_n

Κυπαρισσία Λάρισα Πάργα Καστοριά
Ελλάδα που σ΄αγάπησα με όλα τα χωριά ,
για δες πως τώρα άλλαξε σύννεφα ο καιρός
και οι βροχές εσβήσανε το άγιο σου το φως .

Κι εγώ το δάκρυ έσταξα στην ιερή σου γη
Ελλάδα που σε πόθησα βαθιά μες στην ψυχή.
Μεγάλυνε το βλέμμα σου ν΄ αστράψει η ματιά
κι απ΄ των βωμών τα έγκατα ν΄ ανάψει η φωτιά .

Κομοτηνή Αγόριανη Πάτρα Φιλιατρά
Ελλάδα που σ΄ αγκάλιασα με όλα τα βουνά ,
για δες πως τώρα λύγισαν τα δέντρα τα ψηλά
και οι σκιές σκεπάσανε την Άχραντη θωριά .

Κι εγώ στα χέρια κράτησα το χρέος της ζωής
Ελλάδα που σε γνώρισα μια νύχτα με κερί .
Μεγάλυνε το όνειρο ν΄ ανοίξουμε πανιά
κι απ΄των Θεών τα Άρρητα να ΄ρθει η Λευτεριά !…

Νίκος Δημογκότσης

Μαρία Ταπακτσόγλου Μπούλη – Ποιήτρια Ο ΦΑΡΟΣ

15338811_1870648389832154_6703091094658680884_n

Φάρος στο βράχο πάνω ριζωμένος,
αλμυρισμένος από θαλασσινούς ανέμους,
μοναχικός, παντέρημος και ξεχασμένος,
στα πέλαγα φουρτούνες αγναντεύει.
Γαλήνης φως ξεχύνεται ένα γύρω,
μέσα από σάλαγο και βρυχηθμό κυμάτων,
που αγριεμένα την ακροβραχιά χτυπάνε,
σπρωγμένα από άνεμο Βοριά.
Και κει μακριά, όσο το μάτι φτάνει,
τρικάταρτο σκαρί παγιδευμένο,
αναζητά τη ρότα του να βρει,
από το λαμπρό φως του Φάρου οδηγημένο.
Γλυκιά που είναι η προσμονή
για ένα απάνεμο λιμάνι,
να γαληνέψει του ναύτη τη ψυχή.
Τύχη που έχει όποιος συναντήσει
ένα μοναχικό Φάρο στη Ζωή.
Που με το φως του θα τον οδηγήσει,
τη ρότα του τη μαγική να βρει!

Μαρία Ταπακτσόγλου Μπούλη

‘’ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ …ΚΙ ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΣΤΗ ΜΗΤΡΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ‘’

27332548_1813365308713802_555481060323444124_n

Ο Φίλλιπος ο δεύτερος
Ο γεννηθείς στη Πέλλα
Που έκανε πρωτεύουσα
Εκείνου ο πατέρας
Λέν’ οι αρχαίοι ιστορικοί
Π’ αλήθειες μεταφέρουν
Όπως τα’ αγέρι ψίθυρους
Σ’ αφουγκραστές που στέκουν

Επαληθεύοντας πολλές
Στη γη οι αρχαιολόγοι
Λες της αλήθειας σκαπανείς
Αναζητώντας γνώση
Μας λένε τά ευρήματα
Την εποχή εκείνη
Λιμάνι η Πέλλα ήτανε
Κι απ’ όλ’ αυτά προκύπτει

Μια πόλη με οργάνωσή
Με δρόμους λεωφόρους
Και δόμηση τετράγωνη
Με αγορά για όλους
Τα σπίτια της υπέροχα
Ακρόπολη παλάτια
Με κτίρια διοίκησης
Και άρδευσής κανάλια…

Ετούτα λέει η μούσα μου
Οι γείτονες να δούνε
Μια τέτοια πόλη αν έχουνε
Να έρθουν να μας πούνε
Κι αναρωτιέται εύλογα
Εάν γνώριζαν αλήθεια
Ετούτα κι όσα’ ακολουθούν
Τα Σκόπια θα γέμιζαν

Αγάλματα κι ονόματα
Τους δρόμους τις πλατείες
Κι αν γράφουν κάποιο οι Βεδδες τους
Οι Σλάβοκύβερνήτες
Εάν τα είδαν πουθενά
Πριν το λαό πλανέψουν
Την εθνική συνείδηση
Αντί να καταστρέφουν

Προπαγανδίζοντας πολλές
Γενιές με λέγε-λέγε
Με χάρτες ανιστόρητους
Που εκτός από τις έχθρες
Το τραγικότερο θαρρώ
Κατάφεραν στο τέλος
Με ιστορικά ‘’μορφώματα’’
Το σλάβικο το γένος

Το είναι το συλλογικό
Με τον καιρό αλλάξαν
Τα ιστορικά παράλογα
Που χρόνια του διδάξαν
Ενός λαού που τελικά
Δε φταίει στο κάτω-κάτω
Ζητώντας κάπου να πιαστεί
Στην ανασφάλεια του

Τον έπεισαν και πίστεψε
Το αληθινό του γένος
Είναι το Μακεδονικό
Τελεία παύλα τέλος
Τον Μακεδόνα Αλέξανδρο
Προπάτορα πως έχουν
Που οι Έλληνες του έκλεψαν
Τη χώρα τους κατέχουν…

‘’ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΣΤΗ ΜΗΤΡΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ‘’

Ίσως εκείνοι αγνοούν
Στη μήτρα ιστορίας
Οι σλάβοι δεν υπήρχανε
Επί Μακεδονίας
Πολλούς αιώνες πιο μετά
Επίσημα τον έκτο
Και μάλιστα μετά Χριστού
Για όσους δεν το ξέρουν

Στη μήτρα την ιστορική
Σαν Άντες Σκλαβηνίες
Επί Ιουστινιανου
Σ’ αυτού τις ιστορίες
Ο ιστορικός Προκόπιος
Από την Καισάρεια
Κι ο Ιορδάνης Αλανός
Αυτών την ιστορία

Μας περιγράφουν τις φυλές
Των Άντων Σκλαβηνίων
Από τον κάτω Δούναβη
Τα όρη Καρπαθίων
Θα τρίζανε τα κόκκαλα
Εκείνων των προγονών
Αν έβλεπαν τα αγάλματα
Στη χώρα των γειτόνων

Πόσο εκείνους άτιμούν
Καθώς τιμούν προγόνους
Αλλογενείς κι όχι αυτούς
Όπως αρμόζει σ όλους….

‘’ ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ‘’

Όσο γι ‘ αν ήταν Έλληνας
Ο Φίλιππος η Σλαβος
Ιστορικά είναι άτοπο
Κι ωφέλιμο να μάθουν
Η ιστορία των λαών
Για εκειόν και Μακεδόνες
Μα και των Ολυμπιακών
Μας λένε στους αγώνες

Οπού μονάχα έλληνες
Αν ήτανε το γένος
Είχανε το δικαίωμα
Σ’ αυτούς να λάβουν μέρος
Κι ο Μακεδόνας βασιλιάς
Σαν τέτοιος συμμετείχε
Και όχι μία τρις φορές
Την πρώτη θέση πήρε

Την ίδια ο Μέγαλεξανδρος
Κι απέδειξε όπως όλοι
Ότι είναι απ’ τους Έλληνες
Κι οι Μακεδόνες γόνοι
Όταν το αμφισβήτησαν
Κάποιοι αντίπαλοί του
Τολμήσανε σα βάρβαρο
Με δόλο να αποκλείσουν

Τον Μέγα που πολέμησε
Το γένος των βάρβαρων
Και των ελλήνων δόξασε
Όσο κανένας άλλος
Σα-φως σαν τέτοιος φέρθηκε
Στην προσβολή εκείνων
Ότι δεν είναι βάρβαρος
Σαν γόνος των ελλήνων

Απόγονός του Ηρακλή
Από τους αργειαδες
Κι ο Φίλλιπος πατέρας του
Σε τρις Ολυμπιάδες
Απέδειξε περίτρανα
Σαν κλήθηκε εκείνος
Των Μακεδόνων η φυλή
Πως είναι απ’ των ελλήνων

Μπρος στους ελλανόδικές του
Και των αιώνων όλων
Στην ιστορία των λαών
Αλλά και των αγώνων

‘’ ΤΙ ΑΠΕΔΕΙΞΑΝ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ‘’

Αν μακεδόνες έλληνες
Απέδειξαν στη πράξη
Δύο μεγάλοι βασιλείς
Η ιστορία γραφεί
Πως είναι φύλο ελληνικό
Το γένος Μακεδόνων
Όταν κριθήκανε για αυτό
Εν όψη των αγώνων

Περήφανος ως Έλληνας
Και ολυμπιονίκης
Τους αντίπαλούς του δρομείς
Στο νήμα τους κερδίζει
Πρωτεύοντας επάξια
Το δάφνινο στεφάνι
Ο Μακεδόνας Έλληνας
Στο θεϊκό κεφάλι

Η ιστορία ήταν παρών
Κι αεί μάρτυς αιώνων
Που οι μακεδόνες βασιλείς
Σε κείνη και σε όλους
Απέδειξαν επίσημα
Και όχι μια τετράκις
Ο Φίλιππος κι ο Αλέξανδρος
Ο μέγας στρατηλάτης

Πολλές φορές κι αυθόρμητα
Το έδειξαν σε όλους
Περήφανοι ως έλληνες
Για αυτό θαρρείς και μόνο
Όπερ σημαίνει λογικά
Και η Μακεδονία
Αν μη τι άλλο ελληνική
Όπως εκείνοι ήταν

‘’ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ‘’

Ο Μακεδόνας βασιλιάς
Ο Φίλιππος ο βήτα
Απ’ όσα αποπνέουνε
Από την ιστορία
Τους Μηδους είχε στο μυαλό
Και στην ψυχή του μίσος
Για όσα εκείνοι έκαναν
Σε βάρος των ελλήνων

Που οι Μακεδόνες βίωσαν
Στο διάβα τους επάνω
Τη γη τους λεηλάτησαν
Με τις ορδές βάρβαρων
Τους Μήδους να εκδικηθεί
Ποθούσε η ψυχή του
Που είχε σχέδιο τρανό
Και ήθελε μαζί του

Όλους τους έλληνες αυτό
Για να το πραγματώσει
Και με το ίδιο νόμισμα
Τους Μήδους να πληρώσει
Το υψηλό του γόητρο
Σαν ολυμπιονίκης
Δύο χρόνια μόλις πέρασαν
Από την τρίτη νίκη

Ήταν αιώνας τέταρτος
Τρία σαράντα έξι
Όταν πρωτόπροσπάθησε
Εκειός να καταφέρει
Με τρόπο διπλωματικό
Τους έλληνες να πείσει
Να ενωθούν μια δύναμη
Τους Μήδους να συντρίψει

Τα ελληνικά βασίλεια
Στην αμφικτιονία
Γνωστή σε όλους σαν Δελφών
Μπαίνει η Μακεδονία
Το πιο ισχυρό βασίλειο
Την εποχή εκείνη
Δύναμη σταθερότητας
Στους έλληνες σα δίνει

‘’ Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΙ Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΑΔΑ ‘’

Ο ιερός ο πόλεμος
Ο τρίτος σαν τελειώνει
Το τρία-τρία και οκτώ
Με βία τους ενώνει
Η ιστορία λέει πως
Στη μάχη Χείρωνίας
Στο γιο του τον Αλέξανδρο
Δίνει την ηγεσία

Του μακεδονικού στρατού
Που κέρδισε τη μάχη
Δέκα Μόλις οκτώ χρόνων
Η ιστορία γραφεί
Το άστρο του Αλεξάνδρου
Ανάβει αυτή τη μέρα
Κι ο Φίλιππος ο δεύτερος
Του Μέγα ο πατέρας

Σε όλα δικαιώνεται
Εκείνος οργανώνει
Συνέδριο στην Κόρινθο
Που όταν τελειώνει
Πολιτικά τους έλληνες
Τους βρίσκει ενωμένους
Και μόνο οι Λακεδαίμωνες
Επέλεξαν απ’ έξω

Η πρώτη Ελλάδα γεγονός
Του Μέγα ο πατέρας
Τα πάντα ήταν έτοιμα
Καρτέραε τη μέρα
Κι….

Έπεται συνέχεια…

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ © 4/2/2018

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο με τίτλο…

‘’ Η ιστορία της Μακεδονίας κι αύτη είναι μια ‘’’

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 5, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο