Αρχείο | Ιανουάριος 18, 2018

Ο ΝΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

26730979_2056500741246917_3131029477316403739_n

Ταξιδεύουμε σαν τα πουλιά
το όνειρο δεν τελειώνει
όσο την ψυχή την ταξιδεύει 
το χελιδόνι της Άνοιξης.
Μεταναστεύουμε
με τη θαλπωρή των αγαπημένων
και τον καημό της πατρίδας
στο στήθος μας
με το δάκρυ της μάνας
και το φιλί του πατέρα
με ραγισμένα ποιήματα
στο βουβό μας το κλάμα!
Γυρνάμε παντού
σαν τα αποδημητικά τα πουλιά!
Στο ασήμι της λεύκας μας
ο γιος του Λαέρτη!
Κι ο νόστος για την Ιθάκη
ένας πόνος βαθύς
για ό,τι αφήσαμε πίσω μας.
Κρατάει….. όσο και η ζωή μας!

Θεόδωρος Σαντάς,18-1-2017

Φωτογραφία : Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες, ρωμαικό ψηφιδωτό. Bardo Museum, Tunis, Tunisia. Βλ. maudandoscar.org. Πηγή: www.lifo.gr

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 18, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΑΝ ΣΕ ΦΙΛΟ ΜΑΚΡΙΝΟ C : ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

26815197_2056479877915670_4407187147199240629_n

 

Γράφοντάς σου κάτω από τη γενναιοδωρία του ήλιου
ήθελα να σου πω, μη ξεγελιέσαι ότι ο άνθρωπος
είναι ασήμαντα μικρός.
.
Η αλήθεια είναι πως περιέχει όλη τη θάλασσα
μαζί με τα νησιά της, κομμάτια τ’ ουρανού και των αστέρων.
Μη ξεγελιέσαι πως ο άνθρωπος είναι μικρός.
Μέσα του κατοικούν δαίμονες και Θεοί,
όλες οι τρικυμίες του κόσμου και μικρά διαλλείματα
γαλήνης κι αρμονίας…
.
Α ναι! Υπάρχει κι ο Έρωτας .
Αυτός δεν είναι μήτε δαίμονας μήτε Θεός.Είναι και οι δύο, με την τρικυμία του να κρύβεται πίσω απ’ τη γαλήνη.
Κραταιός, γλυκύς και άδικος σαν το θάνατο.
.
Για να σε καταλάβω και να σου γράψω αυτό το γράμμα,
έπρεπε ν’ ανέβω όλα τα σκαλοπάτια των ανέμων
ως το χάος και να ξαναγυρίσω.
Να βάλλω όλους τους ωκεανούς σου
σε μια κουταλιά νερό.
.
Έπρεπε να δω τη δικαιοσύνη να μου ζητά βοήθεια τρέμοντας
μπροστά στην πόρτα του Έρωτα.
Είσαι μια ολοζώντανη ψυχή φίλε μου
κι οι ζωντανές ψυχές πονάνε τόσο,
που κάνουν το πολύ να φαίνεται για λίγο.
Να όμως που έχουν τη δύναμη να πετάξουν
θαρρείς κι ο πόνος βγάζει τα φτερά.
.
Αν μακρινέ μου φίλε δεν πονέσει η ψυχή
θα μείνει βαλτωμένη σα να μη έκανε
καμιά διαδρομή, φεύγοντας όπως ήρθε
σαν αφηρημένη, δίχως ν’ αφήνει πίσω τίποτα
που να λογιάζεται για κάτι…
.
Ή μάλλον όχι. Αφήνει κάτι σημαντικό:
Τον πόνο που προκαλεί στις ζωντανές ψυχές
και τις κάνει να πετάξουν!
Πέτα φίλε μου και μη φοβάσαι.
Πόνεσε με πάθος, με αλήθεια, πόνεσε με δύναμη
βάζοντας τις λεπταίσθητες χορδές σου γι’ αντιζύγιασμα.
Κι εγώ ας βοηθήσω από μακριά
να είναι το ταξίδι σου όμορφα επώδυνο.
Η σκέψη μου μαζί σου
κάτω από τη γενναιοδωρία του ήλιου.

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 18, 2018, σε Πεζά. Σχολιάστε

Το παρακάτω ποίημα , τέθηκε αντι Προλόγου, στην ποιητική συλλογή μου : Ο Μιθριδατισμός του Αστερίωνα ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- HONORIS GRATIA (Τιμής Ένεκεν)

26815472_2056018091295182_1108531569300268072_n

Λευκό ρόδο εναποθέτω
Στο συναίσθημα
Λάβα να στάξει
Ιερή
Της Ποίησης
Το τέκνο.
Σε όσους έζησαν…
Σε όσους χάθηκαν…
Σε όσους θα υπάρξουν…
Honoris Gratia λοιπόν.

~Μαρία Γ. Τζανάκου~
Συλλογή: Ο Μιθριδατισμός του Αστερίωνα, Εκδ. Ν ο ώ ν Αθήνα 2016

#ποίηση #ποιητική_συλλογή #διαβάζω #ποίημα #βιβλίο #book #poetry #vivlio