Αρχείο | Ιανουάριος 11, 2018

Σοφία Σκλείδα Sofia Skleida Συγγραφέας Autore Η δίνη της σιωπής

26229802_2053271338236524_8199292614267739942_n

Σε αγγίζω με τη συναισθηματική μέθεξη
της ερωτικής μαγείας.
Ιερά στασίδια κεντάει η μνήμη.
Η φευγαλέα ματιά σου επιβλητική
το πάθος των χειλιών σου ιεροτελεστία.
Η αύρα σου αόρατο πέπλο που διώχνει
εχθρούς
φροντίζει το ζωτικό χώρο
ισορροπεί τη θλίψη.
Και ο φαύλος κύκλος της ανήσυχης εκδοχής
επαναλαμβάνεται…

Ποιητική συλλογή Νεολογισμοί, Αμφικτυονία Ελληνισμού, Θεσσαλονίκη 2017

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 11, 2018, σε Ποίηση. 2 σχόλια

Theodoros Santas ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΣΟΥ Στον Ποιητή ,Σπύρο Ποταμίτη

13239456_1770420069854987_900470775201708654_n

Ποιητή που με σέρνεις στο όνειρο
που δε βγήκε ακόμα στο φως
ψάχνω μια αγκαλιά τριαντάφυλλα
να τα μοιράσω στα «Σημεία των Καιρών»
στην ποίηση τη δική σου.
Στους χτύπους της μέρας
ποια μαρμαρυγή αυξομειώνει άρρυθμα
τους παλμούς της ποιητικής
κι ανοίγουν διάπλατα τα παράθυρα
και εισβάλλουν οι ανυπόταχτοι άνεμοι
που ερωτεύονται την Ατθίδα
πάνω στο κύμα της Αφροδίτης
μ’ένα ποίημα της Σαπφώς;
Ποια ζωή και ποιος θάνατος
θα καταγράψει το αχολόι των ποιητών
που κύλησε η ζωή τους
πάνω στο δάκρυ της στάλας
κι έλαμψε στο εφτάχρωμο τόξο της;
«Μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη»
είπε ο ποιητής.
Κι εσύ ποιητή
-κυνηγώντας το γέλιο σου-
που κρατάς πίσω απ’το βλέμμα σου
κι αφήνω το στίχο μου, πλάι στον ίσκιο σου
για ποια ζωή των Ιονίων νήσων
θα του μιλούσες ,εσύ που «κουβαλάς
από αγκαλιά σε αγκαλιά
αλλοτινές στοργές»
και μας κάνεις στο βλέμμα σου ποίημα;
Ποιητή «των Καιρών και της Ζάκυνθου»
στο νήμα του Σαββατόβραδου
θ’ αφήσω έναν-έναν τους στίχους σου
να τους καλημερίσει η Κυριακή
τον εωθινό σου αίνο ,να ψάλλει ο ήλιος!

Θεόδωρος Σαντάς,7-4-2013

Σπύρος Ποταμίτης Η ποίηση… είμαστε όλοι μαζί! Στον Ποιητή, Θεόδωρο Σαντα .

13239456_1770420069854987_900470775201708654_n

Φλόγα σβηστή στη χόβολη μεσουράνιων ήλιων
π΄ αστράφτει για να κρυφτούν στου λόγου
το μέγα πανηγύρι ψήγματα κάλους αιώνων
κι αλλότροπα κρίνα αυγών της έκστασης…

φωνή που ταξιδεύει όπου του κόσμου η ομορφιά
υπάρχει μέσα στα στήθη των ανθρώπων
να σπείρει το φιλί του θαυμασμού στη ρωμιοσύνη
των λόγων που έχουν πατρίδα την αγάπη
και γίνεται γης ανθός αμάραντος η ποίηση…

– Πελεκητής του σκότους, Φονιάς των θρήνων –

…που είναι της πλάσης το ακροκέραμο
πάνω απ΄ τον αχό της θλίψης νύκτιων ονείρων!

Φωνή ανάστασης που δεν έσταξε αίμα…
άλλο από το δάκρυ της ευγνωμοσύνης !!!

Σπύρος Ποταμίτης 27-4-2013

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ Το ποίημα μου “ΧΏΡΟΣ ΧΩΡΊΣ ΧΡΌΝΟ” κατέλαβε την τρίτη (3) θέση στον 36ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών για το έτος 2017. Η απονομή των βραβείων θα γίνει την Κυριακή 21/01/2018 και ώρα 10:30 στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων της οδού Ακαδημίας ΧΏΡΟΣ ΧΩΡΊΣ ΧΡΌΝΟ

13895097_1807893479440979_613343695631540157_n

Εισέπραξα τα ολέθρια
επίχειρα των ονείρων μου,
τώρα ανεμόδαρτος σκάβω
κάτω απ’ την σκεπή του δέρματος
και ανασύρω τις χρωματοβολές
των γενεών του ουράνιου τόξου.

Αποχαιρετώ με ωδές μέσα απ’ τις κουρτίνες
το τελευταίο λαμπύρισμα της δύσης
χωρίς λάδι και λιβάνι
και στον ήχο της καμπάνας του εσπερινού
κόβω το κοτσάνι του καημού.

Ο ορίζοντας μου γίνεται
ένα αραχνοΰφαντο χράμι στο λιόγερμα.

Ευφορικός οίστρος με περιβάλλει, διττής υπόστασης ,
αθωότητας και ενοχής στα ξανθιά ξάγναντα
των δειλινών του φθινοπώρου .

Η μοστραρισμένη ηδονή συσκοτίζει το μέλλον
ενώ έρωτας και νόστος με Εδεμική αρμονία
συμβαδίζουν στην πόρπη της αγάπης
μέχρι την επόμενη αναπνοή των στίχων.

Με τα μάτια αγγιζόμαστε
λίγο πριν τον ουρανό κοιμίσουμε
για την έσχατη κρίση των επιλογών μας.

Κλείσε τα μάτια μου ω νύχτα
είδα την ρεκλάμα να τρεκλίζει
στα κεραμίδια της αλήθειας.

Χώρος χωρίς χρόνο,
μάταια λάξευα την υπομονή,
έμεινε ορφανή
η ποθούμενη στιγμή της γεωμετρίας.
Τουλάχιστον το φως είναι
ακόμη ριζωμένο στην ψυχή μου.

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
20/10/2017