Αρχείο | Ιανουάριος 9, 2018

ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΩΝ ΑΛΚΥΟΝΙΔΩΝ

13902699_1805181639712163_4203749740373643362_n

Αγάπη των τριαντάφυλλων
όλα σου έχουν ένα ρόδινο χρώμα
σαν το ρόδι που βάφει το άσπρο 
τραπεζομάντηλο
κι ο ουρανός μια πορφύρα που στάζει
στη θάλασσα.
Των κυμάτων ακούω το ρόχθο
στον Κάβο που συντρίβονται οι Μήδοι.
και σένα που γράφεις ποιήματα
με τη γαλήνη της νύχτας.
Αγάπη που σε περιθάλπει το φως
στον δικό σου παράδεισο
ξόδεψα την υπομονή και την εγκαρτέρηση
και στο κύμα που καταπίνει τον στεναγμό
και τα δάκρυα των ανθρώπων!
Σκέψου πόσοι πριν από μας
δεν άντεξαν στη νοτιά της ομίχλης
και πέρασας στο απέλπιδο.
Ποιος κατέχει την απόλυτη αλήθεια.
Οι θεωρίες αλλάζουν υποδομές
οι έννοιες οι πρωταρχικές τα αξιώματα
οι συμβολισμοί,η ακατάληπτη γλώσσα
και τότε ένας Καρτέσιος ή ένας Λάιμπνιτς
ή ένας Νίτσε φιλοσοφεί και περνάει
στο επέκεινα να καταλήξει
σε αδιέξοδο ή στη δίνη της τρέλας!

Θεόδωρος Σαντάς,5-1-2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 9, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ Ταξίδι στο σώμα της αγάπης

26196044_2012866302073846_6274868187023615320_n

Να ταξιδεύω
πάνω στο σώμα σου,
μέσα στο αίμα σου
να ταξιδεύω!
Στο πρόσωπό σου
ν’ απειροχάνομαι
και να πλανιέμαι
και μες στα μάτια σου
να τυρανιέμαι.

Βαθύ, βαθύτερο κι από την άβυσσο
το αχ της αγάπης
κι είν’ ομορφότερο κι απ’ τον Παράδεισο
το αχ της αγάπης
που στέκει πάνω
από τον έρωτα κι από το θάνατο
κι από του χάους το μένος.

Η αγάπη είναι ο Θεός
στο φως αχτινισμένος.
Κι είναι δικό μου όλο το φως
σαν σε φιλώ.

Γιώργης Δρυμωνιάτης
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Σαν λιακάδα βροχής

26195930_10208263929714870_4758507802215109238_n

Στο σπίτι που μεγάλωσα,
δεν έπαψαν ν’ ανθίζουν τα ρόδα.
Χρόνια τώρα,
με ποιητική διάθεση αγκαλιάζουν
τα κλειστά παραθυρόφυλλα.
Το σπίτι που μεγάλωσα,
έβαλε σύρτες στα όνειρα
και φραγή στις επισκέψεις.
Καταφύγιο χελιδονιών οι εποχές του.
Το σπίτι που δεν ξέχασα,
με ψάχνει στον ύπνο μου
με σκεπάζει τις νύχτες
και με φωνάζει με τ’ όνομά μου.
Του κρύβομαι με βρίσκει,
του γνέφω κι ανοίγει τα φώτα.
Κι αν έφυγα,
το κουβαλώ μαζί μου.
Εκείνο, συνεχίζει να με φωνάζει.
Γλυκά, τρυφερά, σαν λιακάδα βροχής.
Πάντα με τ’ όνομά μου.
Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού

4/1/2018

Νικηφόρου Βυζαντινού. (Απο την νέα ποιητική συλλογή ΑΣΜΑΤΑ ΝΕΚΡΙΚΑ) Κάποτε

26195714_2052327424997582_1780385299866143988_n

Αιώνες πέρασαν πολλοί απ τ΄όνειρο της ζήσης
που μοιάζει μ΄ όνειρο σκιάς που σκέπασε η λήθη
θολό, πικρό και θλιβερό είν το νερό της βρύσης
που ο χάρος κερνά τους ζωντανούς και των νεκρών τα πλήθη!

Δεν θα σ΄αγγίξει πιά κανείς
οτι έζησες λησμόνει
γονιός, αδέρφι, συγγενείς
σ΄ έχουν αφήσει μόνη.

Ολόγυρα σου τώρα πιά δεν θάλλουν μυρωμένα
τα άνθη εκείνα του αγρού, που τόσο αγαπούσες
δυό πέτρες, μιά ταφόπλακα σκεπάζουνε θλιμμένα
οτι απο σένα απέμεινε, σαν κάποτε όταν ζούσες.

Δεν θα στολίσει πιά κανείς, το όμορφο κεφάλι
και δεν θα πάρεις ποτέ πιά μεγάλους περιπάτους
Ελπίδα μόνη έμεινε, η ανάσταση και πάλι
σαν τριγυρίζεις μοναχή, θνητή στους αθανάτους !

«ΑΣΜΑΤΑ ΝΕΚΡΙΚΑ», Νικηφόρου Βυζαντινού.

‘Ανδρεας Δαβουρλής Αγιος Ηφαιστίων/ νήσος του Ερυμάνθου

26219652_2052323611664630_2726871269931312553_n

Ακούμπησα τους στοχασμούς σου
γεύτηκα τη σοφία τους υπήνεμα, 
φυλάχτηκα απ το ξεροβόρι της ανυπαρξίας…
Ακούμπησα τα σμιλεμένα βράχια
με χέρια αλώβητα, νικηφόρα!
Σιμά στο κύμα στο ‘ξωκλήσσι
του αγίου Ηφαιστίωνα,
-θαλασσινή λαξεμένη σπηλιά
αγλαόμορφη νήσος του Ερυμάνθου-
μαζί μου κι αλλοι «πολέμαρχοι»…
Το βρέφος ονομάστηκε Νίκη
στη βάφτιση (του) μοίραζα τα μαρτυρικά!

‘Ανδρεας Δαβουρλής
06 ιαν. 2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 9, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο