Αρχείο | Ιανουάριος 2018

Νικηφόρου Βυζαντινού. (Απο την νέα ποιητική συλλογή ΑΣΜΑΤΑ ΝΕΚΡΙΚΑ) Κάποτε

26195714_2052327424997582_1780385299866143988_n

Αιώνες πέρασαν πολλοί απ τ΄όνειρο της ζήσης
που μοιάζει μ΄ όνειρο σκιάς που σκέπασε η λήθη
θολό, πικρό και θλιβερό είν το νερό της βρύσης
που ο χάρος κερνά τους ζωντανούς και των νεκρών τα πλήθη!

Δεν θα σ΄αγγίξει πιά κανείς
οτι έζησες λησμόνει
γονιός, αδέρφι, συγγενείς
σ΄ έχουν αφήσει μόνη.

Ολόγυρα σου τώρα πιά δεν θάλλουν μυρωμένα
τα άνθη εκείνα του αγρού, που τόσο αγαπούσες
δυό πέτρες, μιά ταφόπλακα σκεπάζουνε θλιμμένα
οτι απο σένα απέμεινε, σαν κάποτε όταν ζούσες.

Δεν θα στολίσει πιά κανείς, το όμορφο κεφάλι
και δεν θα πάρεις ποτέ πιά μεγάλους περιπάτους
Ελπίδα μόνη έμεινε, η ανάσταση και πάλι
σαν τριγυρίζεις μοναχή, θνητή στους αθανάτους !

«ΑΣΜΑΤΑ ΝΕΚΡΙΚΑ», Νικηφόρου Βυζαντινού.

‘Ανδρεας Δαβουρλής Αγιος Ηφαιστίων/ νήσος του Ερυμάνθου

26219652_2052323611664630_2726871269931312553_n

Ακούμπησα τους στοχασμούς σου
γεύτηκα τη σοφία τους υπήνεμα, 
φυλάχτηκα απ το ξεροβόρι της ανυπαρξίας…
Ακούμπησα τα σμιλεμένα βράχια
με χέρια αλώβητα, νικηφόρα!
Σιμά στο κύμα στο ‘ξωκλήσσι
του αγίου Ηφαιστίωνα,
-θαλασσινή λαξεμένη σπηλιά
αγλαόμορφη νήσος του Ερυμάνθου-
μαζί μου κι αλλοι «πολέμαρχοι»…
Το βρέφος ονομάστηκε Νίκη
στη βάφτιση (του) μοίραζα τα μαρτυρικά!

‘Ανδρεας Δαβουρλής
06 ιαν. 2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 9, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΩΝ ΑΛΚΥΟΝΙΔΩΝ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Αγάπη των τριαντάφυλλων
όλα σου έχουν ένα ρόδινο χρώμα
σαν το ρόδι που βάφει το άσπρο τραπεζομάντηλο
κι ο ουρανός μια πορφύρα που στάζει στη θάλασσα.
Των κυμάτων ακούω το ρόχθο
στον Κάβο που συντρίβονται οι Μήδοι.
και σένα που γράφεις ποιήματα
με τη γαλήνη της νύχτας.
Αγάπη που σε περιθάλπει το φως
στον δικό σου παράδεισο
ξόδεψα την υπομονή και την εγκαρτέρηση
και στο κύμα που καταπίνει τον στεναγμό
και τα δάκρυα των ανθρώπων!
Σκέψου πόσοι πριν από μας
δεν άντεξαν στη νοτιά της ομίχλης
και πέρασας στο απέλπιδο.
Ποιος κατέχει την απόλυτη αλήθεια.
Οι θεωρίες αλλάζουν υποδομές
οι έννοιες οι πρωταρχικές τα αξιώματα, οι συμβολισμοί
η ακατάληπτη γλώσσα και τότε ένας Καρτέσιος
ή ένας Λάιμπνιτς ή ένας Νίτσε φιλοσοφεί
και περνάει στο επέκεινα να καταλήξει
σε αδιέξοδο ή στη δίνη της τρέλας!

Θεόδωρος Σαντάς,5-1-2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 5, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Γαβρίλης Ιστικόπουλος

18520011_1945571065673219_8454743811176134004_n

Κι όμως, μεσ’ στου χειμώνα την καρδιά,
οκτώ δίστιχα από… καλοκαίρι για την Ομορφιά!

Αφιερωμένα με αγάπη στους ανέμους του Αιγαίου μας που υψώνουν το ακατάλυτο λευκό του σαν Αλληλλούϊα.
Στα απαράμιλλα νησιά του, που ανάβουν τους Έρωτες σαν τις φωτιές που φτιάχνουν οι γειτονιές στη χάρη του Αη Γιάννη. 
Και στις στιγμές ζωής του καθένα μας που χάραξαν στα φυλλοκάρδια μας το »σ’ αγαπώ» αυτού του τόπου.

Πρόσκληση στο Αιγαίο (Καθίστε να τα πούμε).
Όμορφα δεν είναι;

Σαν την Τραμουντάνα σου που αλλαξοπίστησε
για να βαπτιστεί στο αρχαγγελικό φιλί της Τήνου σου.
Σαν τον νεαρό ιβίσκο στα μαλλιά της Πάτμου σου
φυλαχτό του Μαϊστρου απ’ το καστρομονάστηρο της.
Σαν τα κλεφτά φιλιά της ερωτιάρας σου Σίκινου
όταν φλερτάρουν στα αναμμένα μάγουλα του Λεβάντε.
Σαν Πανσέληνη Δύση από την Αμοργό σου,
καθώς ιερουργεί στην ζεστή αγκαλιά της Όστριας.
Σαν τη τρελή χαρά μου στις ακρογιαλιές της Σέριφος
όταν έτρεχα να κρυφτώ απ’ τον τρελό Σιρόκο σου.
Σαν την κάτασπρη αρχοντοθωριά της Πάρου σου,
με τον Πουνέντε να γαργαλάει τις μαβιές της βουκαμβίλιες.
Σαν τα ηδονικά αχ του άτακτου Γαρμπή σου
στα πέλαγα της λάβας του κορμιού της Σαντορίνη σου.
Σαν το προσκυνητάρι του Άη Νικόλα της Φολέγανδρος
όταν πέρασε ο καπτάν-Γραίγος ν ανάψει ένα κερί.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Την νύχτα εκείνη … Μαρία Νάντη ©

21192753_1995158664047792_3456675085909609444_n

Την νύχτα εκείνη
που γεννήθηκε η αγάπη μας ,

ήταν που έγινε
κόκκινη η πανσέληνος .

Τότε που καθώς έπεφτε
ένα αστέρι ευχηθήκαμε ,

μην έρθει
το ξημέρωμα ποτέ …

Κι ήμασταν δάκρυ
στου ουρανού το σκούρο μπλέ ,

που έσταζε πάθος
απ` την φλόγα του ερωτά μας .

Την νύχτα εκείνη …
Ας ζήσω κι ας πεθάνω …

Την νύχτα εκείνη …

– Ακόμη μιά φορά –

Filareti Byzantiou

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Σήμερα τα μέλη μου
φωταγωγούνται
Ο χρόνος τα σκοτείνιασε
Γκρί μολυβί
και αναπότρεπτο μαύρο
Η φύσις μου πάντα
από γεννησιμιού μου
θνητή
και μεγαλόπρεπα αθάνατη
μαζί
Κουβαλώ αιώνες αμίλητους
στα χέρια μου
Ακόμη δε μαράθηκαν ολότελα
τα χείλη μου
Μπορώ να ασπασθώ με πάθος
τη ζωή
που διαφεύγει
κλέφτης επιδέξιος
μέσα από τα σπαράγματα μου
Στέκομαι αγέρωχη
με την πλάτη στο γκρεμό
Είχα μάθει
να επιζητώ την ασφάλεια
μιας κάποιας στήριξης
Λες και θα με σώσει
Μα όχι πια
Εγώ ,το αλητάκι των στίχων
Εσύ που ακόμη κρύβεσαι
η εναπομείνασα ζωή
κι ο θάνατος
Όχι
Δε φοβάμαι
είχα παππού το Διγενή
Ξέρω να πολεμώ πανσέληνη
σε μαρμαρένια αλώνια
και να καρπίζει μέσα μου
ο μέγας θεός
ο Έρωτας
Στο στόμα με ποτίζει
νέκταρ αιωνιότητας

Χαμογελώντας περιπαίζω το κουφάρι του χρόνου
κατάστηθα λαβωμένο κείτεται
απ τα δικά του βέλη….
Filareti Byzantiou

( Φ.Β. 0180105 »ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ» 2017)

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Κορίτσι των φάρων
και της πολυχρωμίας των τόξων
ποια Καλοκαίρια χορεύουν την Άνοιξη
με γαρδένιες και τριαντάφυλλα
«στα κάστρα των Δημητρίων»
το ταγκό το δικό μας
που το εξάλειψαν οι καιροί;
Νοσταλγία των ανεμόμυλων
το τελευταίο σου ποίημα
το’κρυψες στην κρύπτη
των Κύκνων και στην κοιλάδα
των πεταλούδων ζωγράφισες
τα ηλιοτρόπια τα δικά μας
με το μεταξωτό γαϊτανάκι
της μέλισσας
πριν στενέψουν τα περιθώρια
όταν με την πρώτη του Οκτώβρη
και με το ημίφως των φεγγαριών
όλα πέρασαν στη χλωμάδα
των τελευταίας αναγγελίας
της αναχώρησης για τον Πύργο
της «Ιστορίας των Φαντασμάτων»
με την ετικέτα της κρίσης!

Θεόδωρος Σαντάς,4-1-2017

κωνσταντία φαγαδάκη Λίγο διάλλειμα

26730964_2050373941859597_398865989327325696_n

μια πόλη ενός λεπτού ανάγνωσμα
μιας κούφιας παρένθεσης
στο κυρίως σώμα της μητρότητας
ενδοπολλαπλασιάζεται
όσο το ένα
απο τον εαυτό του βιάζεται
σε αναπαραγωγή
ορφανών ζαριών της μοίρας
κάποιων
παιδικών χαρών
που ξεθωριάζουν
απο τα πρόσωπα
που νωρίς χλωμιάζουν

κι όμως
μια φορά κι εναν καιρό
θα έρθει κάποτε,
ένα χιόνι
που θα νικήσει την νύχτα
και τότε…
θα θυμίζουν Χριστούγεννα
τα χαμόγελα των παιδιών …κ.φ.
.
.
κωνσταντία φαγαδάκη

Μαίρη Μαυρωνά Για όλους εσάς…τους φίλους..που μοιράζομαι ανενδοιαστα το δικό μου απολογισμό, εύχομαι να διαβαίνετε τους δρόμους σας με αξιοσύνη…επιγνωση…συνεπεια λόγων κ έργων.

15171114_1862635760633417_1565416610327669628_n

Και έγειρε ο χρόνος …..σε σκοτεινά σεντόνια με μια πληγή θαλασσινη να χάσκει αλύτρωτη.
Και εκείνα τα ρηματα » θέλω να σε γνωρίσω» του έρωτα, τα κατάπιε ένας θλιβερός ερμηνευτής.
Δεν θέλω να θυμάμαι πως άλλαξαν δρόμο τα φεγγάρια κ εγώ έδυσα σε ένα χορό των 9/8 .
Μήτε πως αιμορραγεί η ψυχή σε μια Τροία!
Ο χρόνος που έφυγε μου άφησε πόνο…αντι για υδρόμελο στα χείλη ένα εκμαγείο σκονισμένο κ ένα θυμιατό για τους χειμώνες.
Αβάσταχτη η ματαίωση του ονείρου…κι ότι εμπιστεύτηκα δείλιασε να αναμετρηθεί με ξέπλεκα νερα.
Στα άδυτα της Εκάτης ξημέρωσα….
Μα με ένα δώρο πολύτιμο…ακριβό..
Αυτούς που ονομάζω ανθρώπους μου…τους φίλους μου!
Πλάι μου, σε κάθε στιγμή του χαμού μου, να αγκαλιάζουν το δάκρυ μου.
Να πλέκουν χαμόγελα να μου τα φορούν..κ η φωνή τους, τρυφερά να μου θυμίζει τις κορυφές του Ολύμπου.
Και πως η κόμπρα μεταλλάσσεται σε αετό…για πετάγματα λαμπερά.
Μια ευχή τύλιξα κάτω από το ρολόι που χτύπησε μεσάνυχτα κ ένα λεπτό…για αυτό που τωρα μοιάζει αδικαίωτο!!!!
Την κρατώ στα άρρητά μου!!!
Για όλους εσάς…τους φίλους..που μοιράζομαι ανενδοιαστα το δικό μου απολογισμό, εύχομαι
να διαβαίνετε τους δρόμους σας με αξιοσύνη…επιγνωση…συνεπεια λόγων κ έργων.
Τις αλήθειες σας να μιλάτε.
Οι ρόλοι των φτηνών αφηγητών δεν αρμόζουν σε καθαρές ψυχές.
Λαμπεροθώρητη η χρονια όλων σας!
Μαίρη Μαυρωνά

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Πόσα όνειρα γεννάει η ποίηση
και πόσα μυστικά γραμμένα
με στίχους αγεωγράφητους
κι εσύ να θες να μαντέψεις
τι θέλει να πει ο ποιητής.
να περπατάς πάνω στα κιλίμια
των κόκκινων φύλλων του Φθινοπώρου
στους δρόμους του «Ποιητή»
που άφησες ένα κίτρινο φύλλο
κι ένα ποίημα της δικής σου
«Στροφής» να χαθεί μες στους άνεμους
κι ύστερα στη θάλασσα του Σαρωνικού
τον καημό της δικής σου «Κίχλης»

Θεόδωρος Σαντάς,3-1-2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 4, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο