Αρχείο | Ιανουάριος 2018

Thedoros Santas Nikol-Berjana Myshketa ΕΙΣΑΙ ΗΒΡΟΧΗ

26734337_2055123028051355_4622683161039086072_n

Είσαι η θάλασσα η γαλάζια
η ακατανίκητη και η άπειρη
που δεν την εξουσιάζει
ούτε ο Ποσειδώνας
είσαι το ποίημα του θεού
η αγάπη που ανθίζει τον
στίχο μου,το τραγούδι
που λέει σ’ αγαπώ .
και με προσπερνάει
σαν να μη με είδε ποτέ!
Είσαι η σιγανή η βροχή
μουσκεύεις το τζάμι μου
γράφεις δυο λέξεις με νόημα…
και χάνεσαι σε άλλες ατράκτους
και παραλλήλους της γης!
Θεόδωρος Σαντάς.

Μεταγλώτισση στα Ιταλικά Nikol-Berjana Myshketa

SEI LA PIOGGIA

Sei il mare celeste
quell’ imbattibile ed infinito
che non lo comanda
neanche Nettuno.
Sei la poesia di Dio l’amore
che fiorisce il mio verso
la canzone che dice «ti amo»
e mi passa come
se non mi avesse mai visto!
Sei la pioggia leggera
che bagna la mia finestra
scrivi con senso due parole
e ti perdi in altri fusi
e paralleli della terra!

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 16, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΜΑΣ..

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Ποιο άστρο των άλλων
μπορεί να σου αφαιρέσει
το φως της ψυχής
ποια αγάπη νεκρή
να μιλήσει με αύρες;
Ποιο σύννεφο μαύρο
μπορεί να ανθίσει το γέλιο
τη χαρά ,την ανάσταση
ένα ανθάκι του έρωτα
να το μυρίσει η Άνοιξη
και να μοσχοβολήσει ο Κόσμος
να αρχίσουν πάλι
το τραγούδι τ’αηδόνια.
Ποια γαλαξίας μπορεί
να αστράψει ως εδώ
και ποια μυρσίνη
να ξεσηκώσει τον κόσμο
αν δεν υπάρχουν οι ποιητές;
Ποια κοινωνία δεν νοσεί
που φυλάκισε ποιητές
κι άφησε τους Βαραβάδες ελεύτερους
γιατί της έμοιαζαν στην ψυχή
και το ανώτερο το μισεί
και το φοβάται ο άνθρωπος
σαν την πανδημία της λοιμικής
που απλώνεται γύρω του!
Ποιο πέρα από μας υπάρχει
μια θάλασσα απέραντη
κυματιστή ή ακύμαντη, αυτό
δεν
το αποφασίζουμε εμείς!

Θεόδωρος Σαντάς,15-1-2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 15, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Στην Veronica V González. Χιλιόχρονη !

15622429_1875124946051165_6757613955485228381_n (1)

Αύτο το όμορφο απόβραδο του
Ιανουαρίου, την ώρα που το 
βοριαδάκι σιγοτραγουδώντας
λικνίζει τα κλαδιά με τα …
τρυφερά, ευαίσθητα, αβρά
μπουμπουκάκια, της αμυγδαλιάς
το βλέμμα μου χάνετε σ´αυτήν
την ασύλληπτη ομορφιά της φύσης
κι η σκέψη μου ανάλαφρα σκαρί
ταξιδεύει σε εσένα μακρινή,
Αγαπημένη μου φίλη !
Και μιλώ για εσένα Veronika
την φίλη που απλόχερα μας
χαρίζεις τόση αγάπη σταλμένη
με ρόδα κι ευωδιές απο τον κήπο
της καρδιά Σου!
Αυτήν την ώρα με την πένα μου
βουτηγμένη στα χρώματα του
ουράνιου τόξου, στο γαλάζιο του
μυρωμένου Αιγαίου, …οι στίχοι μου
να ευωδιάζουν, υάκινθο, κρίνα θαλασσινά
να σου χαρίσουν τις ευχές μας μαζί
με μια αγκαλιά ουρανό …!
Soula Maropaki

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 13, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Σοφία Σκλείδα Sofia Skleida Συγγραφέας Autore Η δίνη της σιωπής

26229802_2053271338236524_8199292614267739942_n

Σε αγγίζω με τη συναισθηματική μέθεξη
της ερωτικής μαγείας.
Ιερά στασίδια κεντάει η μνήμη.
Η φευγαλέα ματιά σου επιβλητική
το πάθος των χειλιών σου ιεροτελεστία.
Η αύρα σου αόρατο πέπλο που διώχνει
εχθρούς
φροντίζει το ζωτικό χώρο
ισορροπεί τη θλίψη.
Και ο φαύλος κύκλος της ανήσυχης εκδοχής
επαναλαμβάνεται…

Ποιητική συλλογή Νεολογισμοί, Αμφικτυονία Ελληνισμού, Θεσσαλονίκη 2017

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 11, 2018, σε Ποίηση. 2 σχόλια

Theodoros Santas ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΣΟΥ Στον Ποιητή ,Σπύρο Ποταμίτη

13239456_1770420069854987_900470775201708654_n

Ποιητή που με σέρνεις στο όνειρο
που δε βγήκε ακόμα στο φως
ψάχνω μια αγκαλιά τριαντάφυλλα
να τα μοιράσω στα «Σημεία των Καιρών»
στην ποίηση τη δική σου.
Στους χτύπους της μέρας
ποια μαρμαρυγή αυξομειώνει άρρυθμα
τους παλμούς της ποιητικής
κι ανοίγουν διάπλατα τα παράθυρα
και εισβάλλουν οι ανυπόταχτοι άνεμοι
που ερωτεύονται την Ατθίδα
πάνω στο κύμα της Αφροδίτης
μ’ένα ποίημα της Σαπφώς;
Ποια ζωή και ποιος θάνατος
θα καταγράψει το αχολόι των ποιητών
που κύλησε η ζωή τους
πάνω στο δάκρυ της στάλας
κι έλαμψε στο εφτάχρωμο τόξο της;
«Μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη»
είπε ο ποιητής.
Κι εσύ ποιητή
-κυνηγώντας το γέλιο σου-
που κρατάς πίσω απ’το βλέμμα σου
κι αφήνω το στίχο μου, πλάι στον ίσκιο σου
για ποια ζωή των Ιονίων νήσων
θα του μιλούσες ,εσύ που «κουβαλάς
από αγκαλιά σε αγκαλιά
αλλοτινές στοργές»
και μας κάνεις στο βλέμμα σου ποίημα;
Ποιητή «των Καιρών και της Ζάκυνθου»
στο νήμα του Σαββατόβραδου
θ’ αφήσω έναν-έναν τους στίχους σου
να τους καλημερίσει η Κυριακή
τον εωθινό σου αίνο ,να ψάλλει ο ήλιος!

Θεόδωρος Σαντάς,7-4-2013

Σπύρος Ποταμίτης Η ποίηση… είμαστε όλοι μαζί! Στον Ποιητή, Θεόδωρο Σαντα .

13239456_1770420069854987_900470775201708654_n

Φλόγα σβηστή στη χόβολη μεσουράνιων ήλιων
π΄ αστράφτει για να κρυφτούν στου λόγου
το μέγα πανηγύρι ψήγματα κάλους αιώνων
κι αλλότροπα κρίνα αυγών της έκστασης…

φωνή που ταξιδεύει όπου του κόσμου η ομορφιά
υπάρχει μέσα στα στήθη των ανθρώπων
να σπείρει το φιλί του θαυμασμού στη ρωμιοσύνη
των λόγων που έχουν πατρίδα την αγάπη
και γίνεται γης ανθός αμάραντος η ποίηση…

– Πελεκητής του σκότους, Φονιάς των θρήνων –

…που είναι της πλάσης το ακροκέραμο
πάνω απ΄ τον αχό της θλίψης νύκτιων ονείρων!

Φωνή ανάστασης που δεν έσταξε αίμα…
άλλο από το δάκρυ της ευγνωμοσύνης !!!

Σπύρος Ποταμίτης 27-4-2013

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ Το ποίημα μου “ΧΏΡΟΣ ΧΩΡΊΣ ΧΡΌΝΟ” κατέλαβε την τρίτη (3) θέση στον 36ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών για το έτος 2017. Η απονομή των βραβείων θα γίνει την Κυριακή 21/01/2018 και ώρα 10:30 στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων της οδού Ακαδημίας ΧΏΡΟΣ ΧΩΡΊΣ ΧΡΌΝΟ

13895097_1807893479440979_613343695631540157_n

Εισέπραξα τα ολέθρια
επίχειρα των ονείρων μου,
τώρα ανεμόδαρτος σκάβω
κάτω απ’ την σκεπή του δέρματος
και ανασύρω τις χρωματοβολές
των γενεών του ουράνιου τόξου.

Αποχαιρετώ με ωδές μέσα απ’ τις κουρτίνες
το τελευταίο λαμπύρισμα της δύσης
χωρίς λάδι και λιβάνι
και στον ήχο της καμπάνας του εσπερινού
κόβω το κοτσάνι του καημού.

Ο ορίζοντας μου γίνεται
ένα αραχνοΰφαντο χράμι στο λιόγερμα.

Ευφορικός οίστρος με περιβάλλει, διττής υπόστασης ,
αθωότητας και ενοχής στα ξανθιά ξάγναντα
των δειλινών του φθινοπώρου .

Η μοστραρισμένη ηδονή συσκοτίζει το μέλλον
ενώ έρωτας και νόστος με Εδεμική αρμονία
συμβαδίζουν στην πόρπη της αγάπης
μέχρι την επόμενη αναπνοή των στίχων.

Με τα μάτια αγγιζόμαστε
λίγο πριν τον ουρανό κοιμίσουμε
για την έσχατη κρίση των επιλογών μας.

Κλείσε τα μάτια μου ω νύχτα
είδα την ρεκλάμα να τρεκλίζει
στα κεραμίδια της αλήθειας.

Χώρος χωρίς χρόνο,
μάταια λάξευα την υπομονή,
έμεινε ορφανή
η ποθούμενη στιγμή της γεωμετρίας.
Τουλάχιστον το φως είναι
ακόμη ριζωμένο στην ψυχή μου.

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
20/10/2017

ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΩΝ ΑΛΚΥΟΝΙΔΩΝ

13902699_1805181639712163_4203749740373643362_n

Αγάπη των τριαντάφυλλων
όλα σου έχουν ένα ρόδινο χρώμα
σαν το ρόδι που βάφει το άσπρο 
τραπεζομάντηλο
κι ο ουρανός μια πορφύρα που στάζει
στη θάλασσα.
Των κυμάτων ακούω το ρόχθο
στον Κάβο που συντρίβονται οι Μήδοι.
και σένα που γράφεις ποιήματα
με τη γαλήνη της νύχτας.
Αγάπη που σε περιθάλπει το φως
στον δικό σου παράδεισο
ξόδεψα την υπομονή και την εγκαρτέρηση
και στο κύμα που καταπίνει τον στεναγμό
και τα δάκρυα των ανθρώπων!
Σκέψου πόσοι πριν από μας
δεν άντεξαν στη νοτιά της ομίχλης
και πέρασας στο απέλπιδο.
Ποιος κατέχει την απόλυτη αλήθεια.
Οι θεωρίες αλλάζουν υποδομές
οι έννοιες οι πρωταρχικές τα αξιώματα
οι συμβολισμοί,η ακατάληπτη γλώσσα
και τότε ένας Καρτέσιος ή ένας Λάιμπνιτς
ή ένας Νίτσε φιλοσοφεί και περνάει
στο επέκεινα να καταλήξει
σε αδιέξοδο ή στη δίνη της τρέλας!

Θεόδωρος Σαντάς,5-1-2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 9, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ Ταξίδι στο σώμα της αγάπης

26196044_2012866302073846_6274868187023615320_n

Να ταξιδεύω
πάνω στο σώμα σου,
μέσα στο αίμα σου
να ταξιδεύω!
Στο πρόσωπό σου
ν’ απειροχάνομαι
και να πλανιέμαι
και μες στα μάτια σου
να τυρανιέμαι.

Βαθύ, βαθύτερο κι από την άβυσσο
το αχ της αγάπης
κι είν’ ομορφότερο κι απ’ τον Παράδεισο
το αχ της αγάπης
που στέκει πάνω
από τον έρωτα κι από το θάνατο
κι από του χάους το μένος.

Η αγάπη είναι ο Θεός
στο φως αχτινισμένος.
Κι είναι δικό μου όλο το φως
σαν σε φιλώ.

Γιώργης Δρυμωνιάτης
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Σαν λιακάδα βροχής

26195930_10208263929714870_4758507802215109238_n

Στο σπίτι που μεγάλωσα,
δεν έπαψαν ν’ ανθίζουν τα ρόδα.
Χρόνια τώρα,
με ποιητική διάθεση αγκαλιάζουν
τα κλειστά παραθυρόφυλλα.
Το σπίτι που μεγάλωσα,
έβαλε σύρτες στα όνειρα
και φραγή στις επισκέψεις.
Καταφύγιο χελιδονιών οι εποχές του.
Το σπίτι που δεν ξέχασα,
με ψάχνει στον ύπνο μου
με σκεπάζει τις νύχτες
και με φωνάζει με τ’ όνομά μου.
Του κρύβομαι με βρίσκει,
του γνέφω κι ανοίγει τα φώτα.
Κι αν έφυγα,
το κουβαλώ μαζί μου.
Εκείνο, συνεχίζει να με φωνάζει.
Γλυκά, τρυφερά, σαν λιακάδα βροχής.
Πάντα με τ’ όνομά μου.
Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού

4/1/2018