Αρχείο | Δεκέμβριος 20, 2017

ΣΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

15219557_1866159666947693_4324158580120571565_n

Ποια αγάπη μετράει πιο πολύ
και ποιο ανάλαφρο κύμα
να τα’βρεις την αυγή ;
Με ποια πνοή των ανέμων
να ταξιδέψω δυο λόγια
με το χρώμα των υακίνθων
και τη λάμψη του ήλιου;
Ποια ώρα ελευθερίας
απελευθερώνεις το στίχο
να δακρύζεις τα μάτια σου
και ποια ώρα δεσμευτική
ιερουργείς στο άβατο της ψυχής
να απαλλαγείς απ’το δάκρυ σου;
Ω , ανερμήνευτο ποίημα
αναλώσιμο στη φθορά
και στα αδιέξοδα των ανθρώπων
ποιο νήμα της Αριάδνης να στείλω
και ποια προφητεία των προφητών
να απαλλαγείς απ’τη λάβα των ηφαιστείων;
Πόσα ανεμπόδιστα Καλοκαίρια ΄βρω
για τα κελύφη των κοχυλιών
που σημαδεύουν τα πέλαγα
και απαστράπτουν το στίχο
να μπορεί το κάθε σου ποίημα
να’χει της ζωής την πορφύρα
και τα χείλη της Άνοιξης;

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,15-12-2017

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Δεκέμβριος 20, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΦΑΖΑΝΙΔΗΣ

15230589_1866173190279674_2921529269595009214_n

Τέτοιες μέρες συχνά έρχονται στη μνήμη μου κάτι Χριστούγεννα απο τα διηγήματα του Παππαδιαμάντη,γεμάτα από αυθεντική κατάνυξη και σοβαρότητα,πολύ μακριά από το λαικό φολκλόρ ,σφραγισμένα από την απλή και απόλυτα φυσική βίωση του υπερβατικού νοήματος της γέννησης του Χριστού.Ήθη και έθιμα σε συνειδητή αρμονία με κάθε πράξη γιορτασμού και με αγάπη που δυναμοποιούσαμε, κάθε σχέση αυθεντικότητας και δημιουργίας,σαν το δέντρο που ισχυροποιεί τις ρίζες του, για να τινάξει τα κλαδιά του στον ουρανό. Εμείς ,σήμερα κόβοντας τις ρίζες μας καταδικάσαμε τα κλαδιά μας σε μαρασμό και πτόση.Παρόλα αυτά,τα Χριστούγεννα, έστω και σαν μια μακρινή μηχανική ανάμνηση,έρχονται κάθε χρόνο, χτυπούν τη πόρτα μας,περιμένοντας έστω και την ύστατη στιγμή, να αφυπνιστούμε στη συχνότητα του νοήματος που επί αιώνες κομίζουν,και που μέσα του περικλείει όλο το Φως της Ζωής…!!!Εύχομαι μια όμορφη μέρα αρωματισμένη με κανέλα κι με πλατιά χαμόγελα ψυχής,!!!

 https://m.youtube.com/watch?v=sfLmpKTqugM

 

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Δεκέμβριος 20, 2017, σε Πεζά. 1 σχόλιο