Αρχείο | Δεκέμβριος 19, 2017

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ (Με αφορμή ένα στίχο του Πωλ Ελυάρ)

13312747_1776160445947616_5926180955498465885_n

Να κοιμάσαι με τον ύπνο στα βλέφαρα,
με το ταξίδι στο νου.
Καράβια και θάλασσες
με κύματα έρωτα και νηνεμία αγάπης
με σημαία στο μεσιανό κατάρτι το όνομά σου.
Γεμίζει το λόγο μου γαρύφαλλα και φως
και καλοκαίρια χαμένης εφηβείας
μονοπάτια που περπάτησα, ατραπούς που διάβηκα
ανάμεσα σε αγκάθια με εξαίσιο ανθό σ’ αγάπησα
με νωπό το αίμα εκείνου που έσκυψε να κόψει
με την κραυγή του πόνου του να εισβάλει στη φωνή μου.
Να κοιμάσαι με το όνειρο στην άκρη των χεριών σου
στα δάχτυλα τα ανέγγιχτα από βιασμούς και ανοίκειο σφίξιμο
το πόδι σου έξω από το σκέπασμα με καθηλώνει.
Δεν τολμώ να πλησιάσω.
Έτσι αόρατος να σου μιλώ χωρίς φωνή
να πλησιάζει το ανέλπιδο και να το αγκαλιάζω
να υψώνομαι πάνω από το γήινο
και πάλι να σπεύδω να κλείσω το παράθυρο
μην σαρώσει ο βοριάς τη γαλήνη του ύπνου σου.
Να κοιμάσαι.
Να κρατάς κάτω από τα κλειστά βλέφαρα τα υπέροχα μάτια σου.
Να κοιμάσαι.
Χωρίς την ακινησία της ανέξοδης γαλήνης.

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ

https://www.youtube.com/watch?v=N3IGvVxD-dY

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Δεκέμβριος 19, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΜΙΜΗΣ ΜΑΖΗΣ Ο αγιοταφίτης φρουρός

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Βαθιά μεσάνυχτα, σιωπή μεγάλη
άυπνος γέροντας μες την αγκάλη
του άγιου Τάφου, φρουρός πιστός.

Καμιά φωνή από στόμα ανθρώπου
μες τις σκιές του άγρυπνου κόπου
όραμα ο άγγελος, σιμά ο Χριστός.

Μοιάζει με αγίου το πρόσωπο του
σαν προσκυνά στο ναό τον Θεό του
και μ Ελληνίδα σιγοψάλλει φωνή.

Με ραντισμένες πίκρες στο αίμα!
Ράκος πενίας με άδηλο το γέρμα
στην έσχατη έπαλξη τη Βυζαντινή.

Στα παρεκκλήσια τα δάκρυα του
καυτά σταλάζουν και η καρδιά του
μες σε ιερούς παλμούς τα διακονεί.

Μες στο αρχέγονο του Θεού σπίτι
αιώνων Έλληνας γέρνει με πίστη
και τον σταυρωμένο Ιησού θρηνεί!

Ιερουσαλήμ 1962

Φίλοι μου φυλλομετρώντας την ποιητική μου συλλογή «ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ» Βρήκα αυτό το ξεχασμένο ποίημα μου και το αφιερώνω στους ακοίμητους Φρουρούς των Παναγίων Προσκυνημάτων σε ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης για όσα πράττουν για το πολυβασανισμένο Έθνος των Ελλήνων και την Ορθοδοξία!!!Το ποίημα είναι από τα πρωτόλεια μου!!!

Θεόδωρος Σαντάς ( τα συναισθήματα που βιώνει ένας πατέρας που έχει παιδί στην ξενιτιά )

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Θα σας μιλήσω για τα συναισθήματα που βιώνει ένας πατέρας που έχει παιδί στην ξενιτιά. Θα σας πω λοιπόν τι βίωσα εγώ για δυο χρόνια που ζούσε η κόρη μου στην Αγγλία ,γιατί από 27 Αυγούστου του 2017 επέστρεψε στη Ελλάδα.

Λένε ότι η μάνα νιώθει περισσότερο πόνο απ’ό,τι ο πατέρας που έχει παιδί στην ξενιτιά. Δεν το έχω διερευνήσει αν ισχύει αυτό ,αλλά στην περίπτωσή μας δε μας ενδιαφέρουν οι συγκρίσεις.

Γνωρίζω μόνο αυτό που έλεγαν οι παλιοί που όταν ρώτησαν τι μάνα ,ποιο παιδί αγαπάει περισσότερο εκείνη απάντησε, το άρρωστο ώσπου να γίνει καλά και το ξενιτεμένο έως ότου να επιστρέψει.

Θα μιλήσω με τη δική μου ευαισθησία για τον πόνο της ξενιτιάς που βίωνα κάθε μέρα σχεδόν με τις αλλεπάλληλες και έντονες ψυχικές μεταπτώσεις…

Θα σας μιλήσω με τον εσωτερικό μου μονόλογο, αυτόν της σιωπής που ζεις το μαρτύριό σου και δε μιλάς και τι να πεις .Στην περίοδο της κρίσης πας να πεις τον πόνο σου στον συνάνθρωπό σου και συναντάς μεγαλύτερο…γι’αυτό περνάς στη σιωπή και μόνος κωπηλατείς τη βάρκα στην τρικυμία της θάλασσας να φθάσεις στη στεριά .

Μόνο που αυτή η κωπηλασία είναι συνεχής, γιατί οι εποχές έγιναν δύσκολες κι επικίνδυνες μιας και η τρομοκρατία χτυπάει ανελέητα ανυποψίαστους κι ανήμπορους ανθρώπους που δε φταίνε σε τίποτα.

Ακούς τρομοκρατικό χτύπημα κι η αγωνία σου κορυφώνεται κι η πίεση σε πάει στο κόκκινο και το εγκεφαλικό ή το καρδιακό επεισόδιο καραδοκεί. Μέχρι να επικοινωνήσεις με το παιδί σου και να δεις ότι είναι καλά ,πάει η ψυχή σου στην Κούλουρη.

Θα μου πείτε ,τα άλλα παιδιά κι οι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν ψυχή…Βεβαίως και πονάμε και οργιζόμαστε για τέτοιου είδους επιθέσεις….και δεν αντέχεις να βλέπεις το θάνατο ούτε στην τηλεόραση.. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς ,ο πόνος για το δικό σου παιδί, δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλο .

Ζεις το μαρτύριο του Προμηθέα όπου το γεράκι των Καρπαθίων θα σου ξεσχίσει τα στήθη σου και λες μήπως είμαι εγώ ο τυχερός πατέρας να θρηνήσω το χαμό του παιδιού μου…
Πλατιά του ονείρου η γη λέει ο ποιητής, μα πιο πλατύς ο πόνος κι η αγωνία όταν ακούς να σου λένε τα παιδιά σου τα ίδια ότι στη στάση του λεωφορείου τους σε περιοχή κοντά στο Μάντζεστερ τους επιτέθηκαν με μαχαίρι ,γιατί ήταν απλώς ξένοι …Γλύτωσαν ,γιατί για καλή τους τύχη ήλθε το λεωφορείο εκείνη τη στιγμή και έτρεξαν και μπήκαν μέσα…Πρόλαβαν να σωθούν στο παραπέντε ΟΙ δράστες τους κυνήγησαν και μπήκαν κι αυτοί μες στο λεωφορείο αλλά επενέβη ο οδηγός που είπε ότι θα έπαιρνε τηλ την αστυνομία και τους κατέβασε από το λεωφορείο.

Πείτε μου,αν βιώνεις τέτοιες καταστάσεις ,πώς να είσαι νηφάλιος, πώς να μην περνούν χίλιες αρνητικές σκέψεις απ’το μυαλό σου;…

Όταν πρωτοπήγε η κόρη μου στην Αγγλία, ήταν την περίοδο που εφαρμόστηκαν τα capital controls(έλεγχος κεφαλαίου) και το παιδί μας δεν είχε χρήματα να πληρώσει ενοίκιο και άλλα έξοδα και να εξασφαλίσει το φαγητό του Την αγωνία εκείνη που ζήσαμε ,θεέ μου ας μην τη ξαναζήσουμε .

Ευτυχώς που με κάποιον στενό συγγενή μας που ζει στις ΗΠΑ βρήκαμε λύση.

Αναλογίζομαι πόσοι γονείς και πόσα παιδιά βίωσαν το πρόβλημα αυτό ή ανάλογο ή και μεγαλύτερο;

θα αφήσω να μιλήσει ο λόγος της Μαρίας, της τρίτης μου κόρης .

«Ηνωμένο Βασίλειο. Η γη της Επαγγελίας για πολλούς από τους σύγχρονους Έλληνες .Η διέξοδος για την κρίση και η επίλυση όλων των προβλημάτων τους.

Κάπως έτσι σκεπτόμενη , μετοίκισα στην Αγγλία έχοντας βρει μια συμπαθητική δουλίτσα ,με σχετικά καλό μισθό ή μάλλον έτσι πίστευα στην αρχή. Όταν ξεκίνησαν να έρχονται οι λογαριασμοί ,μ’ έπιασε πανικός. Κανείς δε με είχε προϊδεάσει ότι με 1200 λίρες Αγγλίας το μήνα, λόγω του κόστους ζωής ,ήταν αδύνατο να ζήσω μόνη μου.

Στο αδιέξοδο αυτό ομολογώ, στάθηκα τυχερή καθώς στο Wigan μικρή πόλη, μεταξύ του Manchester και του Liverpoul γνωριστήκαμε με τον τώρα άνδρα μου Ανδρέα Κουλαφά από τη Λάρνακα της Κύπρου και συγκατοικήσαμε.

Περνούσε ο καιρός και κάθε μέρα διεπίστωνα έντονο ρατσισμό, αδικαιολόγητο κατά τη γνώμη μου γιατί η περιοχή αυτή είχε ελάχιστους ξένους και το μορφωτικό επίπεδο των Άγγλων ήταν πολύ χαμηλό .Αυτό σημαίνει πολύ δύσκολα γίνεσαι αποδεκτός από την ντόπια κοινωνία. Άμεσο ρατσισμό δε βίωσα ,όμως ότι όλοι στο γραφείο είναι μια όμορφη παρέα είναι ψεύτική εικόνα. Σου μιλούν κατ ’ανάγκη ευγενικά ,δεν υπήρχε η ζεστασιά στη συμπεριφορά τους ,η φιλία που αναπτύσσεται με τον χρόνο, το κλίμα της Ελλάδος,όλοι απρόσιτοι με την ψυχρή τους ευγένεια ,σαν κουρδισμένα στρατιωτάκια κι ήταν για μένα ένα πρόβλημα καθημερινό που με έφθειρε διαρκώς

Τυχαία έμαθα τη διαδικασία που χρειάζεται να δουλέψει ένας εκπαιδευτικός σε σχολείο της Αγγλίας

Την ακολούθησα ακριβώς και έβγαλα το QTS (Qualified Teacher Status) «άδεια εξειδικευμένου δασκάλου» και πλέον μπορούσα να εργαστώ σε σχολείο.

Δοκίμασα πάλη όμως και πάλι της πικρίας τη γεύση , γιατί παρόλο που είμαι Μαθηματικός με μεταπτυχιακό και πέντε ξένες γλώσσες δεν εύρισκα μόνιμη θέση στο σχολείο. Μου το εξήγησε τον λόγο ένας Μαροκινός συνάδελφος. Δεν είχα διδακτική επάρκεια από το Ηνωμένο βασίλειο κι έτσι γι’ αυτούς ήμουν ακατάλληλη, μήπως ακολουθήσω διαφορετικό τρόπο διδαχής απ’ό,τι αυτοί .Πέρα από αυτά που εφαρμόζουν οι Άγγλοι δε δέχονται τίποτα το διαφορετικό. Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλες χώρες ,αλλά η αλαζονεία των Βρετανών είναι τόσο υπερβολική που ξεπερνά κάθε φαντασία. Εγώ εργαζόμουν ως έκτακτο προσωπικό με αποτέλεσμα τα παιδιά να μου συμπεριφέρονται με τον πιο ανάρμοστο τρόπο, γιατί ήμουν ξένη και επί πλέον δεν ήμουν μόνιμη .Είναι ανεπιθύμητος όποιος ξένος τολμάει να διδάσκει σε δικό τους σχολείο. Αλλά κι αυτά ας τα παραβλέψουμε

Εκεί ζεις για να δουλεύεις .Η μόνη σου παρηγοριά είναι μερικές μέρες διακοπών στην Ελλάδα. Μη έχοντας κοινωνικό περίγυρο κλείνεσαι στον εαυτό σου κι ενώ αρχικά μιλάς τακτικά μέσω Skype ,έστω με τα στενό οικογενειακό σου περιβάλλον και κάποιους αγαπημένους φίλους, με τον καιρό αραιώνεις. Ξεχνάς να ψάξεις οικεία άτομα, να τους ευχηθείς στις γιορτές ,να χαρείς τα έθιμά μας Γίνεσαι μια μηχανή που υπάρχει να βγάζει μόνο λεπτά.

Όταν έχεις ένα καλό εισόδημα κι έρχεσαι στην Ελλάδα και σε ρωτάνε για την ποιότητα της ζωής σου ,δεν έχεις τίποτα άλλο να παραθέσεις παρά μόνο αριθμούς. Κάποιοι σε ζηλεύουν γιατί οι μισθοί αυτοί δεν υπάρχουν στην Ελλάδα της κρίσης.

Όταν όμως ακούς όλους στην πατρίδα μας με τους πενιχρούς αυτούς μισθούς να γιορτάζουν με την παρέα τους σαν μια οικογένεια και να βρίσκουν έστω τους φθηνούς τρόπους διασκέδασης σύμφωνα με τις δικές μας ιδιαιτερότητες ,με τα δικά μας έθιμα, συγκρίνεις το πριν και το τώρα, διαπιστώνεις τι είχες και τι έχασες…Βαρύ το τίμημα αυτό για τους διαμένοντες Έλληνες στο εξωτερικό που αναζητούν μια θέση στον ήλιο.

Στη Βορειοδυτική Αγγλία ,μας αποκαλούν (bloody foreigners,αιματηροούς προφυλακτήρες ,σε ελεύθερη μετάφραση θα λέγαμε παλιοξένους) και τους απαντάς ότι ούτε εσείς είχατε το δικαίωμα να κατασφάξετε τη μισή Υφήλιο ; και σου απαντούν. Εμείς είμαστε ισχυρό Έθνος.

Είναι όλοι έτσι; Όχι προφανώς. Εξαιρέσεις είναι οι καλλιεργημένοι άνθρωποι και κυρίως οι Άγγλοι που ζουν στον Νότο όπου υπάρχει μεγάλο μεταναστευτικό στοιχείο. Ας πάμε και σ’ένα πολύ αιματηρό τρομοκρατικό χτύπημα που έγινε εκεί που ζούσε η κόρη μου που το ακούσαμε όλοι και το είδαμε στην τηλεόραση.

23/05/2017Λίγο μετά το τέλος της συναυλίας της Αριάνα Γκράντε

Εικόνες φρίκης στο Μάντσεστερ: Θύματα παιδιά – Η βόμβα είχε καρφιά«Στους 22 οι νεκροί, 59 οι τραυματίες – Η έκρηξη σημειώθηκε στο φουαγιέ του Manchester Arena Πέρασα στιγμές μεγάλης αγωνίας ,μην ήταν εκεί η κόρη μου κι ο άντρας της. Ευτυχώς ,γιατί και χρόνο δεν είχαν να πάνε ούτε τους περίσσευαν οι λίρες. Και να σκεφθείτε ότι ο εγκέφαλος της τρομοκρατίας έμεινε σε απόσταση 50 μέτρων από το σπίτι τους και όπως ακούσατε βρήκε μεγάλο τρομοκρατικό υλικό η Αστυνομία που θα το χρησιμοποιούσαν τα μέλη της οργάνωσης σε επιθέσεις στο μέλλον.

Καταλαβαίνετε την αγωνία μου.Και συνεχίζοντας τα λόγια της κόρης μου .

«Σκεφθήκαμε να μετακομίσουμε νότια, αλλά ένα συγκεκριμένο περιστατικό μάς έκανε να αλλάξουμε γνώμη .Ασήμαντο για κάποιους ίσως, σημαντικό για μας. Η γιαγιά μιας από τις καλύτερες φίλες μου ,πέθανε αλλά επειδή δεν είχε δικαίωμα για επιπλέον άδεια δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην κηδεία της πολυαγαπημένης γιαγιάς της.

Παρόλο που με τον άντρα της συγκεντρώνουν πολύ μεγάλους εισόδημα από μισθούς η πικρία της ήταν πολύ μεγάλη και θα μείνει για πάντα στα μύχια της ψυχής της .Έκλαιγε το κορίτσι απαρηγόρητα!

Αναλογισθήκαμε λοιπόν ,αξίζει να χάνουμε στιγμές από τα αγαπημένα μας πρόσωπα για έναν πιο ακριβό υπολογιστή, ένα αυτοκίνητο ενδεχομένως και άλλα και αγαθά και να χάσουμε το χαμόγελο κι ν’αρχίσουμε κι εμείς τον αλκοολισμό να καλύψουμε την ανία μας ή να ξεχάσουμε τα προβλήματα ;

Πολλές τέτοιες εμπειρίες μπορεί να σε οδηγήσουν σε βαριά κατάθλιψη κι είναι αυτό συνηθισμένο φαινόμενο σε πολλούς μετανάστες που δεν μπορούν να εγκλιματιστούν στις άλλες πατρίδες

Επιστρέψαμε και ας μην έχουμε την εργασιακή ανέλιξη.

Θα παλέψουμε όπως όλοι που μένουν εδώ ακόμα κι αν δυσκολέψουν περισσότερο τα πράγματα στη χώρα μου που το απευχόμαστε. Αρκεί που είμαστε όλοι μαζί στην οικογένεια.

Η Ελλάδα είναι η μάνα μας και τώρα υποφέρει Γενναίο είναι όσοι μένουν και αγωνίζονται επιβιώσουν εδώ.. Μαζί λοιπόν με τους γονείς μας, τ’αδέλφια μας ,τους αγαπημένους μας ,ποτέ χώρια….»

θα πω κι εγώ σαν γονιός ότι καμιά Εδέμ της ξενιτιάς τελικά δεν αναπληρώνει αυτά που τέρπουν κι αγαλλιάζουν την ψυχή σου κι ερωτεύεσαι και πονάς και δακρύζεις και γελάς, σαν άνθρωπος ζωντανός με όλα τα πάθη σου και τις αδυναμίες .Νομίζω κάθε Έλληνας κουβαλάει έναν Ζορμπά μέσα του ,την αθάνατη κι αδάμαστη ελληνική ψυχή,της γενναιοψυχίας ,της ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Οι Εφιάλτες πάντα θα υπάρχουν κι αυτοί για να επαληθεύεται ότι σε κάθε κανόνα της ζωής και της επιστήμης υπάρχουν και οι εξαιρέσεις .

Θα τελειώσω μ’ ένα απόσπασμα από ένα ποίημα με τίτλο Ο ΞΕΝΟΣ

που είναι βιωματικό και καταγράφει αυτά που έζησε και ένιωσε ο αείμνηστος Αντνάν Καραζόλι, ένας θαυμάσιος Σύριος ποιητής, πατέρας του Γιάννη Καραζόλι ,του οδοντίατρου που είναι ποιητής και μέλος της ΕΛΒΕ και της Αμφικτιονίας Ελληνισμού!

Αντνάν Καραζόλι

Άσπρισαν τα μαλλιά μου/και δεν ενηλικιώθηκα .

Στη δύση της ζωής μου/δεν κατενόησα ακόμα

το σύνθημα και το παρασύνθημα!

……………………………………..

Πέρασα τη ζωή μου απαρατήρητος

συνυπάρχοντας με αλλότριους .

Τη μισή ζωή μου /την ξόδεψαν τσαρλατάνοι

και την άλλη μισή /την έκλεψαν έμποροι!

Τώρα ,στο τέλος της ζωής μου

αναρωτιέμαι αν ήμουν τελικά

το άνθος ή η πεταλούδα;

Aν έπαιζα το ρόλο του ανθρώπου που ζει ή του ανάπηρου που τον ζουν;

*«Το όνομα Μάντσεστερ προέρχεται από το αρχαίο Ρωμαϊκό όνομα Μαμούκιο (Mamucium) **αναφέρεται και ως Μαγκούνιο (Mancunium), όνομα ενός οχυρού τους στη Βρετανία, και έχει, ως όνομα, κελτικές ρίζες. Σε παλαιότερα ελληνικά κείμενα , του 19ου ή των αρχών του 20ού αιώνα , απαντάται με την ονομασία Μαγχεστρία αλλά και Μαγκεστρία.

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν κελτικά φύλα (Βρίγαντες), ενώ τον 1ο αιώνα μ.Χ. οι Ρωμαίοι ίδρυσαν το προαναφερθέν οχυρό. Στις αρχές του 14ου αιώνα απόκτησε τον τίτλο της κωμόπολης (town), ενώ ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε τα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης, όπου η πόλη ήταν βιομηχανικό κέντρο της παραγωγής βαμβακερών υφασμάτων. Λίγο αργότερα το Μάντσεστερ έγινε παγκοσμίως το μεγαλύτερο κέντρο εμπορίου βαμβακιού. Το 1853 απέκτησε το καθεστώς της πόλης (city).Το Μάντσεστερ έγινε διεθνώς γνωστό λόγω του ποδοσφαίρου, καθώς είναι η έδρα των ομάδων Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μάντσεστερ Σίτι, αλλά και της μουσικής σκηνής του. Διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο και Πανεπιστήμια. Βρίσκεται κοντά στην πόλη (και μεγάλο λιμάνι)του Λίβερπουλ.»**το (Μ μαμούκι)το γυναικείο κάλυμμα τού προσώπου, τής κεφαλής 2. προσωπίδα.[ΕΤΥΜΟΛ. < τουρκ. mamuk «προσωπίδα»].

Τουλάχιστον 22 άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους είναι παιδιά, σκοτώθηκαν το βράδυ της Δευτέρας όταν βομβιστής αυτοκτονίας ανατινάχτηκε στο φουαγιέ του σταδίου Manchester Arena, ελάχιστα λεπτά αφότου είχε ολοκληρωθεί η συναυλία της Αριάνα Γκράντε και ο χώρος ήταν γεμάτος νέους, παιδιά και εφήβους. Σύμφωνα με τον τελευταίο απολογισμό, 59 είναι οι τραυματίες, σε μια τραγική τρομοκρατική

επίθεση που ξύπνησε μνήμες από το τρομοκρατικό χτύπημα στο μετρό του Λονδίνου το 2005.»

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΘΕΩΡΗΣΗ για το βιβλίο ποίησης, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ» της κυρίας Ευφροσύνης Θεοφανίδου (Από τον Μαθηματικό ,Ποιητή ,Θεόδωρο Σαντά.)

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Διαβάζοντας με προσοχή το βιβλίο της κυρίας Θεοφανίδου, να μπορέσω να αποδώσω και να εμβαθύνω στα νοήματα που μας δίνει ποιητικά όσο μπορώ καλύτερα -μιας και η ποίηση ,όπως όλοι γνωρίζουμε ,έχει πολύ έντονο το υποκειμενικό στοιχείο- θα πω ότι η ποίησή της έχει κατ’εξοχήν το ελληνικό στοιχείο και κινείται γύρω από την ελληνική και τη δική της ευρύτερη οικογένεια ,την πατρίδα ,την ξενιτιά και σε πολλά άλλα θέματα κι είναι μια ρεαλιστική ποίηση χωρίς ακροβασίες νοητικές όπου λες, τι θέλει να πει ο ποιητής. Φυσικά όπως θα καταλάβατε από τον τίτλο του βιβλίου της «Πνευματική Μετανάστευση» αναφέρεται με πολλά της ποιήματα για τη μετοίκηση των Ελλήνων επιστημόνων σε άλλες πατρίδες.

Το φαινόμενο της πνευματικής μετανάστευσης ή αν προτιμάτε διαρροής εγκεφάλων(BRAIN-DRAIN) είναι μεγάλη πληγή για την πατρίδα μας ,αφού τα πιο πολλά και ευφυή μυαλά ξενιτεύονται κι η Ελλάδα στο μέλλον θα στερηθεί αυτά τα παιδιά με τις πολλές επιστημονικές γνώσεις και δεξιότητες να βοηθήσουν από καίριες θέσεις, στην Αναγέννηση της Πατρίδας μας .

Από το ποίημα ΧΟΡΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ (σελ 59)διαβάζουμε

Ζωή

χάσαμε την ομορφιά σου

εγκλωβισμένοι μέσα στα στερεότυπά σου

περιχαρακωμένη μέσα στα τείχη σου…..

Νοσταλγώ αυτά που φύγανε χωρίς εμένα

καλωσορίζω αυτά που θά’ρθουνε.

Αγαπητή μας ποιήτρια ,είναι όπως τα λες .Είμαστε εγκλωβισμένοι, οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων σε μια στάση υποκριτικής ευγένειας ,ξεχάσαμε την αλήθεια και το αγαθό της αγάπης που έχουν ανάγκη οι άνθρωποι. Στερούμαστε από παιδιά το χάδι της μάνας . Έτσι ο μαθητής του Σολωμού ο Λορεντζάτος γράφει στο «Χαμένο Κέντρο»: …«η ψεύτικη ζωή μας, κάνει ψεύτικη και τη γλώσσα μας ..η αλήθεια δεν επιβάλλεται από τη γλώσσα στη ζωή, αλλά από τη ζωή στη γλώσσα. Θα πρέπει να ξαναζήσουμε αληθινά ,για να ξαναμιλήσουμε αληθινά… ».

Κι όμως όσο κι αν προσπάθησαν οι προηγούμενες γενιές και όσο αν προσπαθούμε κι εμείς ,Έτσι πορεύεται η ζωή/με βράχους μες στο χιόνι

και άλλοτε με ροδαυγές/και ήχους από αηδόνι!(Θ. Σαντάς)

Τρέχουμε όλοι ,μικροί μεγάλοι,,σαν να μας καταδιώκουν, να προλάβουμε τις εξελίξεις και τις καινούριες ανάγκες που προέκυψαν μετά τη ραγδαία εξέλιξη που είχαμε στην ηλεκτρονική εποχή μας που ούτε καν εμείς οι παλαιότεροι το υποψιαζόμασταν.

Όλα αυτά δημιουργούν άγχος , μη μείνουμε πίσω στις τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις με αποτέλεσμα να υπάρξει μία απομάκρυνση στην επικοινωνία των ανθρώπων κι είμαστε όλοι μ’ ένα κινητό στο χέρι…να απαντούμε σε μηνύματα ή σε κλήσεις και δεν προλαμβάνει να ξεκουραστεί ο εγκέφαλός μας .

Στο ποίημα ΛΑΘΟΣ ΕΠΟΧΗ,(σελ 66 )διαβάζουμε τρεις στίχους από το τέλος

Δεν είναι λάθος η εποχή/λάθος είν’η διαδρομή

που χαράξαμε να πορευτούμε.

Αγαπητοί μας προσκεκλημένοι

Υπάρχουν ακόμα πολλά ελεύθερα μονοπάτια

χώρος ελεύθερος να διαφύγουμε τις φυλακές

όπως μας λέει με την πικρή φιλοσοφικότητά του ο Τάκης Βαρβιτσιώτης .

Δυστυχώς οι πιο πολλές αποφάσεις λαμβάνονται σε ξένα κέντρα κι εμείς υλοποιούμε αυτές όπου λαοί και έθνη με τις ιδιαιτερότητές τους είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε ως μηχανές. Αυτό κατά τη γνώμη μου εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα κυρίως των εύρωστων κρατών ,σε βάρος των ανίσχυρων και συγχρόνως να έχουμε όλοι κοινό τρόπο ζωής γεγονός το οποίο δεν το αποδέχεται ο Έλληνας ,μιας και από την αρχαιότητα είμαστε ένας λαός της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Όπως μας λέει ο Θουκυδίδης στον «Επιτάφιο του Περικλέους» η ευτυχία στηρίζεται στην ελευθερία και η ελευθερία στη γενναιοψυχία.

Στο ποίημα ΑΝ….Ο ΕΡΩΤΑΣ(σελ 71 ) η ποιήτρια εκφράζεται με στίχους τρυφερούς και ανάλαφρους που κρύβουν μια ευγένεια ψυχής και μια πνευματική μεταρσίωση!

Αν θέλεις να ακούς μελωδίες μαγικές

του έρωτα τραγούδησε ,το εύμορφο τραγούδι

……Αν θέλεις να πλεύσει το πλοίο της αγάπης

μέσα απ’την τρικυμισμένη θάλασσα/τον θεό του έρωτα επικαλέσου…

Ποιος Έλληνας ποιητής δε μίλησε για τον έρωτα…Κι ο Σολωμός στο πρώτο του ποίημα που έγραψε στην ελληνική γλώσσα όπως μας πληροφορεί ο Σπυρίδων Τρικούπης ,_το οποίο δεν έχει την αρτιότητα των μεταγενέστερων ποιημάτων του- μίλησε για ένα υπαρκτό κι αγαπημένο του πρόσωπο την ΞΑΝΘΟΥΛΑ

Την είδα την Ξανθούλα/την είδα ψες αργά
που εμπήκε στη βαρκούλα/να πάει στην ξενιτιά.

Από το ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΝΑΣΤΗΣΟΥ(σελ 93 ),διαβάζουμε ένα μικρό απόσπασμα

Χαλεποί οι καιροί, να αποτινάξεις τα δεινά σε καλούν

Στάσου περήφανα .Η ιστορία σε καλεί.

Εσύ που ποτάμι το αίμα έχυσες για την ελευθερία

κράτα και τώρα Ελλάδα μου, τον φάρο φωτεινό!

θα μιλήσω κι εγώ ως ποιητής,για την κρίση που περνάει η Ελλάδα να συμπορευθώ με την ποιήτρια, να ενώσουμε τις φωνές μας,

Πατρίδα μου,άλλο μην κλαις, μην προχωράς στους ασπάλαθους

πιο πέρα είναι η έρημος/ο αλαλαγμός των ανέστιων.

Ας διαβάσουμε και λίγους στίχους από το ποίημα.

ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ(σελ48)

Σε συνεχή αναμονή/ακροβασία σε τεντωμένο σχοινί

η προσμονή των εξελίξεων και κρατά/και μας αναταράζει.

Αγαπητή μου Ευφροσύνη, ζω τη δική σου αγωνία μέσα από την ποίησή σου κι εγώ και συμμερίζομαι όσα γράφεις στο ποίημα αυτό ,καθώς και στα υπόλοιπα του βιβλίου με ανάλογο θέμα.

Το ξέρω οι μέρες που έρχονται πικρό ξετυλίγουν το νήμα τους και αλλοιώνουν τις έννοιες των λέξεων ,μέσα στη νύχτα τον τρόμο κουβαλάει η ψυχή μας ,μη μας ληστέψουν, μην τη ζωή μας αφαιρέσουν .Πολλαπλασιάστηκαν επικίνδυνα τα κρούσματα της διαφθοράς και της επικινδυνότητας. Νυχτώνει και σε δρόμους λίγους απόμερους ,φοβόμαστε τη σκιά μας. Τελειώνοντας θα πω ότι η ποίηση της Ευφροσύνης είναι μια ποίηση συνεχών προβληματισμών για μια ζωή καλύτερη ,μια αγωνία να περάσουμε στο φως και μια ευχή και ελπίδα να σταματήσει η αιμορραγία της Πατρίδας μας να φεύγουν οι νέοι μας επιστήμονες που σπούδασαν με δικά τους χρήματα αλλά και του ελληνικού Δημοσίου , να προφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλες πατρίδες .

ΦΩΣ(σελ 39)

Πάνω από τον βαρύ συννεφιασμένο ουρανό

τον αδιαπέραστο ,τον γρανιτένιο

μια ηλιαχτίδα στέκεται και προσπαθεί να τον τοξεύσει

να διεισδύσει μες στη σάρκα του

να σταθεί ενάντια στη δύναμή του.

Προσπάθεια καταβάλλει να διαθλαστεί

του ήλιο το φως να σκορπίσει……………..

Η αιώνια πάλη ,οι δυο αντίρροπες δυνάμεις ,ποια τελικά θα επικρατήσει…Κι είναι κι εκείνο το φως της ψυχής που τοξεύει τα πάθη μας ,της αγάπης το φως που γαληνεύει τον ανθρώπων το κύμα ,να φθάσει ο καθένας μας στην πολυπόθητη Ιθάκη του ,όπου το περιμένει η Πηνελόπη και οι άλλοι του αγαπημένοι, μα και οι μνηστήρες που του κατατρώγουν το βιος…Κι είναι κι η ποίηση με τα όπλα της που επουλώνει των ανθρώπων τα άλγη.

Είναι όμως κι ο Αλεξανδρινός ποιητής που με μια ποιητική του υπαλλαγή μας λέει

με πεζόμορφη και φιλοσοφημένη ποίηση

Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως

που ξέρεις από φάρμακα –νάρκης του άλγους δοκιμές- εν Φαντασία και Λόγω.
……………………………………
Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε —για λίγο— να μη νοιώθεται η πληγή

Είναι και η ποιήτριά μας που στο ποίημά της ,ΠΛΗΡΗΣ ΖΩΗ(σελ53)

το φωνάζει με στεντόρεια φωνή

«Λειτουργώ»

«Δημιουργώ»

«Υπάρχω»

«Ζω»

Νοήματα βαθιά

μέσα στη άπλερη ζωή

έννοιες φωτεινές και ζωογόνες…………….

Έχει ,όπως βλέπουμε κι η Ευφροσύνη τον ευφρόσυνο λόγο της ,τον παρήγορο λόγο της ,τα δικά της ποιητικά ιάματα.

Κι είναι συνάμα και οι όμορφοι και φωτεινοί στίχοι της ποιήτριας

στο ποίημα που ακολουθεί κι έρχονται επικουρικά να συνδράμουν στην τέχνη της ποίησης.

ΔΥΟ ΟΝΕΙΡΑ-ΔΥΟ ΚΡΙΝΑ(σελ 98)

Σε χρυσή κορνίζα της ζωής τα όνειρα

δυο λούλουδα που από έρωτα ανθούν

κατάλευκα δυο κρίνα να γεννήσουν…

Ευφροσύνη,καλοτάξιδο το βιβλίο σου και σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία ,να μιλήσω για σένα .Επιπροσθέτως χαίρομαι για τη γνωριμία μας μέσα από το όμορφο και πολυποίκιλο ποιητικό σου έργο Με το καλό σύντομα να μας παρουσιάσεις και μια καινούρια σου ποιητική συλλογή! Ελπίζω στο μέλλον να μιλήσω εκτενέστερα για τον ποιητικό σου λόγο…

Κι ας μην ξεχνάμε ακόμα και με αυτή την πρωτόγνωρη πνευματική αφαίμαξη των καλύτερων παιδιών…σε πνεύμα και ήθος ,η πατρίδα μας θα βρει τον τρόπο να καλύψει το χαμένο της έδαφος…

………………………………….

Με άνεμο και με βροχή /πάντα γυρνάει η προπέλα

κι εκεί στου Γάγγη τα νερά/θ’ αντιφεγγίζει η Πέλλα!(ποίηση Θ.Σαντά)

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ το ποίημά μου ΄΄Είδες;;΄΄—στο κέρασμα της ψυχής μου— για ΣΑΣ— στις 18 / 12 / 2017– στην ΕΕΛ…

18425160_1945307925699533_3692839062735183258_n

Είδες το πράσινο φύλλο του βράχου
και το χαροπάλεμα της όλβιας οπτασίας σου
στην εγερτήρια καταβολάδα του στίχου ;;

Είδες τον εύθραυστον αιγιαλό ν΄ακουμπά
στον ήχο της λέξης, και να τέμνει
την ασθμαίνουσα πυρκαγιά της ψυχής ;;

Είδες την κοπιαστική φορά του αινίγματος
και των αισθήσεων την αλώβητη κρίση
στην ακυβέρνητη σκια του προσώπου σου ;;

Πώς κατασέρνεται της αυγής το προσάναμα
στο γρήγορο ποδοβολητό της απόδρασής σου
και στην ανάπλαστη πέτρα τη ξάστερη ;;

Παραμονεύεις όμως,άχρονος κριτής,
την ηδονόχαρη πτώση της εσπέρας
και τ΄αγιόκρινο φως της,πριν σε κρύψει μέσα της !!

Και στο χείλος του χρόνου-πομποδέκτης-
κι΄απόλυτο ψήλωμα στα ελατοδάση,
μιας εύθραυστης κι΄ανασπάραχτης μέρας !!

Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής ΄΄

ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ ΘΑ ‘ΘΕΛΑ…

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Στο πρόσωπο να νιώσω την αρμύρα
του πελάγους των αινιγματικών ματιών
και για πάντα να χαθώ στο βυθό τους.
Ν’ ανταμώσω το γυμνό χάδι
της ασθμαίνουσας πνοής
λίγο πριν την σοδειά των φεγγαριών .
Ανάμεσα στα σκόρπια φύλλα
την άλικη πληγή ν’ ανακαλύψω
μ’ ένα δάκρυ να την γιατρέψω .
Στην κρύπτη της σκέψης σου
άυλη σκιά να εισχωρήσω
θηρευτής της στάχτης των ονείρων.
Δίχως φραγμούς και σύνορα
την άσβηστη φωτιά της ψυχής
ν’ αγγίξω, μιά φορά , κι ας καώ .
Την ώρα που ο ήλιος κουρασμένος
στην θάλασσα γέρνει να ξεψυχήσει
θα ‘ θελα , πλάι σου ν΄αναστηθώ…

ΑΘΗΝΑ 28 — 10 — 2017
ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ