Αρχείο | Δεκέμβριος 15, 2017

ΜΕ ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΩΝ

25289319_2040322749531383_7559566658388418173_n

Μια Άνοιξη, ένα χελιδόνι
μια θάλασσα του Αιγαίου
ένα τριαντάφυλλο κι ένας 
απέραντος ουρανός.
Ποιος άλλος;
Τα μάτια που ταξιδεύουν
τα όνειρα των Κενταύρων
και των Σποράδων
του Πηλίου και του Ιάσονα
του Παγασητικού και του Ευβοϊκού
κι όλα εσύ τα κάνεις ποιήματα της χαράς
πίνακες ζωγράφων αγαπημένων
ιστορίες απ’το Αϊβαλί και τη Σμύρνη
Σταχτοπούτες σε παραμύθια
και διηγήματα κι ίσως
κι άλλα πολλά να κρατάς
στην κιβωτό της ψυχής
να τα εμφανίσεις στο αύριο
με ιαχές κάτω από αψίδες θριάμβων
Ένας στίχος, δυο στίχοι,ένα δάκρυ
κι ύστερα η πλημμυρίδα της ποίησης
κι ανοίγει ο δρόμος διάπλατα
για ποιήματα με φεγγάρια
της αστροφεγγιάς του Γενναριού
και του Αυγούστου κι αγάπες λευκές
σαν τις Άγιες νύχτες που «Άγγελοι
μετά ποιμένων δοξολογούσι…»
Λίγα λόγια καρδιάς
με νόημα βαθύ, ένα τάμα
στην Παναγιά την Αχειροποίητο
ένα σ’αγαπώ κι ανάβουν
οι πολυέλαιοι στις εκκλησιές!
Μια φάτνη ,ένας Χριστός
τρεις Μάγοι, λίγο λιβάνι
χρυσάφι και σμύρνα
η Παναγία ,ο Ιωσήφ κι αγαλλιάζει ο Ήλιος
Του Θεού πολυύμνητο φύλο
που πλάστηκες απ’ τα οστά του Αδάμ
όλα απόψε για σένα μιλούν
και για σένα ευωδιάζουν
ακόμη και τούτο το ποίημα
που γράφτηκε στις πέντε
το απόγευμα της Πέμπτης
τον μήνα Δεκέμβριο
την δέκατη τέταρτη μέρα
και σε λίγο θ’αρχίσει
πάλι ν’ ανηφορίζει ο φωτοδότης
αφού κάνει τη στάση του!

Θεόδωρος Σαντάς

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Δεκέμβριος 15, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο