Αρχείο | Δεκέμβριος 3, 2017

ΚΑΠΟΤΕ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Κάποτε όλα τελειώνουν σε μια γιορτή .Το μόνο που μένει, οι λέξεις που ήταν αληθινές ,όταν μας μίλησαν απλά ζεστά ,ανθρώπινα και αληθινά δυο τρεις πραγματικοί φίλοι κι όσοι διαθέτουν ένα καταγάλανο ουρανό μέσα τους με πολύ φως , αγάπη και ομορφιά ,κάτι σαν το κάλλος των Καρυάτιδων και της Αφροδίτης της Μήλου!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,30-11-2017

ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΕΙ Η ΣΙΩΠΗ

24294036_1369449673178576_8037729693748163247_n

Και σου φωνάζω μ ακούς
πάρε εσύ πρώτος την απόφαση
και πές μου; 
Φεύγεις πρώτος εσύ;
Η φεύγω πρώτη εγώ;
Σου έλεγα κάτι να κάνεις
να μου πείς που πέταξαν
τα χελιδόνια,τώρα που
χάθηκε και για τους δυό μας
η άνοιξη..
Τι είναι αυτό που νάρκωσε
το μυαλό μας.
Και μας έκανε ξένους..
Κάποτε ζούσαμε κι δυό
σ ένα κορμί..
Μίλαγαν τα μάτια μας, μαζί
με τους κτύπους της καρδιάς μας,
τώρα έχουν χαθεί όλα..
Σου φωνάζω μ ακούς;
Τι έμεινε τώρα;
΄Πές μου, φεύγεις πρώτος εσύ,
η εγώ..
Κοιτώ το δωμάτιο..
Ενα κενό δωμάτιο..
Χωρίς τη ζεστασιά της αγάπης..
Που πήγε άραγε η αγάπη;
Ίσως χάθηκε μέσα στην σιωπή.
Κοιτάζω έξω από το παράθυρο,
ακόμα κι ο ουρανός είναι χωρίς αστέρια ..
Που να κοιτάξω τώρα
για να σ ονειρευτώ..
Κόιτάζω έξω την βροχή
και σου φωναζω..
Μ ακους ;
Γιατί έφυγες πρώτος εσύ;
Γιατί δεν με περίμενες..
Να φεύγαμε μαζί..

Pantelis Velkos 1/12/2017