Αρχείο | Νοέμβριος 21, 2017

Χρήστος Μάγκος

21462407_1456843664399300_8468033870952819807_n

Βαπτίζομαι μυστικά κι αθόρυβα..
στην μυσταγωγία του ημίφωτος…
όταν το άγγιγμα της μέρας τα ακροδάχτυλα της νύχτας ακουμπά
ιερό έρωτα στο απαλό της σώμα θέλοντας να κάνει.

…Σ αυτήν την ευλογημένη συνουσία
μες τον πορφυρό εναγκαλισμό του ορίζοντα
και στων ερωτευμένων φωτονίων τον αιώνιο οργασμό,
μια ιεροτελεστία χρωμάτων και αισθήσεων
με αρχιερέα και μύστη ένα κομμάτι του εαυτού μου,
-που ανέγγιχτο και ακέραιο με κόπο πολύ μέσα στον χρόνο μένει-
κουρνιάζει στο στήθος μου ξορκίζοντας με μια παλίρροια φωτός
την απώλεια της ομορφιάς και την παραφθορά της Αλήθειας
στης κάθε μέρας την αγχωμένη βιοτή…
στης κάθε σοφίας την πολυδαίδαλη, μάταιη και μπερδεμένη γνώση.

Μιας αρχαίας θεάς το λευκοδιάφανο, γυμνό και σμιλεμένο της κορμί
στην άκρη της θάλασσας στεκόταν…και μες στην νύχτα ψέλλισε…
«…Μα πως ν’ αντέξεις την Αλήθεια χωρίς μύθο;;…
Ο χώρος και ο χρόνος σου δεν την χωρά.
Γι αυτό υπήρξα.
…Απ την Αλήθεια κομμάτια της δανείστηκα.
Μύθο και σύμβολο έπλασα…
Προλεγόμενο του αιώνιου Λόγου να γίνω…
τον λόγο μου με την σειρά μου στις γενεές να δανείσω
για την κατανόηση του άφθαρτου κάλλους…
της επερχόμενης αποκεκαλυμμένης άχρονης δόξας του υπερούσιου Φωτός.»

(Χρήστος Μάγκος)

~πίνακας…Δημήτρης Σιδέρης~