Αρχείο | Νοέμβριος 12, 2017

ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΙΩΝ

13166065_1767801310116863_6183296905910533238_n

Ποιος ουρανός και ποια θάλασσα
του απροσμέτρητου θα χωρέσει
τους δυο μας, κατά’ δω να αριβάρουν
οι άγκυρες ,να ταξιδέψουμε με φεγγάρια
τη χόβολη* του καημού;
Ποια στιγμή και ποια με σοφία θα μετρήσει
το άπειρο που γεννιέται με φως
και μ’αλισάχνη απ’το κύμα
στην αποκαθήλωση των κορμιών
να μιλήσει μόνο το πνεύμα;
Αγάπη των τριάντα δύο ανέμων
πόσο ακόμα ν’αντέξει,το ταξίδι του όνειρου;
Μιλώ για σένα και μένα ,με τη γλώσσα
των υακίνθων ,μιλώ για μας που αγαπήσαμε
«τα Νηπενθή «
μια αίθρια μέρα στα μέσα του Απρίλη
«χωρίς γύψους και Μαίανδρους
στην πράσινη πέτρα των βράχων
και στις ανεμώνες των λόφων
στο χρώμα των νυχτολούλουδων
και στους κατιφέδες της μάνας.
Μείναμε εραστές των ανένταχτων
και των ποταμόπλοιων του Δούναβη!
Η δική μας Αργώ , δεν αναζητάει στην Κολχίδα
του Αιήτη το χρυσόμαλλο δέρας.
Ζητάει ένα νησί σπαρμένο με ιάματα
έξω απ’τον ίσκιο των φοινικιών
το χιμαιρικό και τ’ απρόσιτο που αγάπησε
μια ανέφελη νύχτα ο στίχος της ποίησης
πριν τον φθονήσει δίχως ίλεως κι οικτιρμό **
η πυρά κι η πραγματικότητα!

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσσαλονίκη,
18-10-2017

Χόβολη είναι ποσότητα στάχτης από ξυλοκάρβουνα, η οποία συνεχίζει να σιγοκαίει κι έτσι ο καφές αργοψήνεται και είναι πιο γευστικός. Παλιά όλα τα καφενεία χρησιμοποιούσαν την χόβολη για να ψήσουν τον ελληνικό καφέ.

Η λέξη προκύπτει από τη λέξη αθοβόλι, δηλ το μέρος που τοποθετείται η στάχτη (αίθος =θερμότητα καύσωνας, αιθός=πυρώδης ,καμένος το ποιητικό αίθνια=θαλασσινό πτηνό, πλοίο Αιθίοψ-ηλιοκαμένος αιθάλη =καπνιά).αίθων=αυτός που καίει αίθουσα(ουσιαστικοποιημένη μετοχή= εσωτερική στοά στην αυλή στραμμένη προς την ανατολή για να τη ζεσταίνει ο ήλιος)
• αἴθω, μέση-παθητική φωνή αἴθομαι
αίθω ανάβω, καίω, φλέγω

**ο (ΑΜ οικτιρμός=οίκτος, ευσπλαγχνία, συμπάθεια, λύπηση («κρέσσων οἰκτιρμοῡ φθόνος», Πίνδ.)
στον πληθ. οἱ οἰκτιρμοί συναισθήματα οίκτου («καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου», ΠΔ).
[ΕΤΥΜΟΛ. < οἰκτίρω + κατάλ. -μός (πρβλ. οδυρ-μός)].
Κρέσσων γαρ οικτιρμού φθόνος.
Πίνδαρος, 522-438 π.Χ., Αρχαίος λυρικός ποιητής
μτφρ: καλύτερα να σε φθονούν παρά να σε λυπούνται .

Πίνακας : John William Godward

Βερυκίου Έλυα Το μόνο που θυμάσαι

23472144_2026068260956832_7215511691271772579_n

Είναι η ψυχή σου σήμερα φορτωμένη από ουρανό και θάλασσα.
Προσπαθείς για άλλη μία φορά να αντικρίσεις σιωπηλά το ωραίο και το απόλυτο,
όπως τα φλογισμένα σύννεφα της δύσης.
Απέναντι η ζωή σου.
Οι μνήμες αναδύονται αργά μέσα από τη βραδινή πάχνη,
έχουν μία γλυκιά ευωδιά από δάση νοτισμένα.
Ακόμα και της θλίψης οι στιγμές λειαίνονται σαν βότσαλα
κάτω από του φεγγαριού το ώριμο ασήμι.
Μόνη σου έγνοια να δωρίζεσαι, όπως το φως στη νύχτα.
Και είναι αυτή η προσφορά μία θεϊκή ανταύγεια κροσσωτή
πάνω στο ταπεινό φθαρτό ένδυμά σου.

Κλείνεις τα μάτια και αφουγκράζεσαι της νύχτας τις ανάσες.
Η λύπη έχει διαλυθεί στη μεταξένια ομίχλη του μυαλού.
Σιωπάς, αισθάνεσαι.
Όλη η ζωή σε μία στιγμή.
Το μόνο που θυμάσαι,
μία αφρισμένη θάλασσα στεφανωμένη από άστρα.

Πηγή : http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/
Φωτογραφία από το Ιστιολόγιο http://aromalefkadas.gr/

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ ΠΟΡΦΥΡΟ ΔΕΙΛΙΝΟ Η γαλήνη, το λημέρι των αισθήσεων.

scan0001

Στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου
ένα θαλασσινό αεράκι
εισβάλλει από τις ανοικτές μπαλκονόπορτες.
Συνεχώς αναδεύει τις λευκές κουρτίνες.
Το αεράκι ευχάριστα κουδουνίζει τα κρύσταλλα
στα φωτιστικά της οροφής.
Ένας λεβέντης διασχίζει ξυπόλυτος την τραπεζαρία,
απροσπέλαστο, άχραντο κάλλος,
σε κάθε βήμα του πάλλονται ιριδισμοί.
Πορφυρό το καλοκαιρινό δειλινό που πέφτει.

Κι εγώ μια ζωή διάτρητη από ήττες και δοκιμασίες
καταφεύγω στη γαλήνη των αισθήσεων.

(δημοσιευμένο στην «Παρέμβαση», Άνοιξη 2017, τευχ. 183)

Πηγή :http://bakonika.blogspot.gr/2017/11/blog-post.html