Αρχείο | Νοέμβριος 2017

ΜΙΑ ΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Λιγνή ,σαν το πρώτο βλαστάρι
της τριανταφυλλιάς…
Χόρευε με της ψυχής της, τις νότες …
Κι όταν το χειροκρότημα πνιγόταν
στις ιαχές απ’τα μπράβο,
ίσιωνε το κορμί ..ν’ατενίσει το άπειρο.!
Κι ήταν η λάμψη της τόση….που έλεγες
ένα πύρινο άρμα θα την ταξιδέψει..
εκεί που η ποίηση έχει ανάγκη
την ομορφιά και το θαύμα
να κάνει τις υπερβάσεις της
ακριβώς μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα!
Λιγνή σαν τον πρώτο μου στίχο
στα δεκάξι μου χρόνια…….
Πόσα πράγματα μετασχηματίζει ο καιρός
και τα οξειδώνει η βροχή με πλάγιες
και κατακόρυφες πτώσεις
σαν τις πέντε πτώσεις των ουσιαστικών
Πόσο μοιάζουν τα πράγματα
αν μπορείς να μιλάς με ομοιότητα και αντιστροφή.
Ο Θαλής κι η Γεωμετρία του Ευκλείδη
πάντα είναι επίκαιροι!
Το «αγεωμέτρητος μηδείς εισίτω»
είναι χαραγμένο μ’ένα κανόνα κι έναν διαβήτη
πάνω στο στήθος μου….
να μου θυμίζει να μην προδίδω
ό,τι μου άφησαν ενέχυρο οι αιώνες
κι ούτε ένα ευρώ δεν μου απαίτησαν
να τους δώσω!
Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,23-11

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Νοέμβριος 25, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Demetrios Aristoteles Hatzikos Paihter

23795658_859011900942972_7965647158530015228_n

Back to base,back to my passion!
«Pavlos Melas».
The great greek hero of Macedonia and Greece.He was born in Marseilles in 1870 and was killed in 1904,fighting for the glory and freedom of North Greece (Macedonia).Dimensions:1.80m x 1.30m.Oil on canvas.In progress.

«Παύλος Μελάς».
Ο δοξασμένος ήρωας της σύγχρονης Ελλάδας,ο θρυλικός «Μίκης Ζέζας» του Μακεδονικού Αγώνα!Γεννημένος στη Μασσαλία το 1870,ηπειρωτικής καταγωγής,αγωνίστηκε και σκοτώθηκε για τη δόξα και την ελευθερία της Μακεδονίας.Τελευταία του φράση πριν ξεψυχήσει: «Βούλγαρος να μη μείνει!».
Το έργο θα είναι δάνειο διαρκείας (δωρεά ουσιαστικά) στη Δημοτική Βιβλιοθήκη «Δημήτριος Κ.Χαντές».Διαστάσεις: 1.8μ x 1.3μ.Ελαιογραφία.Έργο σε εξέλιξη.

www.demetrioshatzikos.com
Demetrios Aristoteles Hatzikos Painter
info@demetrioshatzikos.com

ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΗΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Λυγίσαμε την ώρα που γέμιζαν με στάχτη
οι κλεψύδρες του αποχωρισμού
και με ανεξίτηλες ημερομηνίες 
έγραψαν …καλή συνάντηση …
την ώρα που ο κάτω κόσμος
κι ο Πλούτωνας μετανοούσαν
γιατί άφηναν την Περσεφόνη ελεύθερη…..
να καρποφορήσει και πάλι η γη
κι άνθιζε ο δικός μας ο έρωτας
πάνω σ’ένα δεκατρασύλλαβο στίχο
που είχε τις δικές μας υπογραφές
κι η ημερομηνία διχοτομούσε
το ημερονύχτιο του Μαρτίου.
εν έτει 2017….
Τώρα ένα ερωτηματικό πλανιέται στο νου
κι ένα άγριο νούφαρο….κουρνιάζει
στην καταχνιά του θυμωμένου Νοέμβρη
κι ο ψίθυρος της βροχής αφήνει
την επωδό του παράπονου
και την υπομονή για την καινούρια Άνοιξη
στους απροσπέλαστους βράχους των Φαιδριάδων
και στους κάβους που συνθλίβουν οι άνεμοι
τα κατάρτια των ανυπεράσπιστιστων καραβιών
και γράφουν ποιήματα τα πουλιά
ακολουθώντας τα ίχνη μας ….στο Αρτεμίσιο
εκεί που οι ημίθεοι διαμελίζουν
τους υποτακτικούς και τους κήρυκες
και με το αίμα τους αναδύονται σε δυο κόλπους
οι ομορφιές των βραχονησίδων!

Θεόδωρος Σαντάς,19-11-2017

Ανδρέας Θ. Ρίζος Γης του πόνου

20228808_1409707362446264_2065596247609852583_n

Σαν τροτέζα ξακουστή που σπέρνει πόθους στα κορμιά
με τα βαριά αρώματα του χρόνου στολισμένη
σε παζαρεύουν μαστρωποί με βλέμμα βλοσυρό και λάγνο
μέσα σε βρώμικα πορνεία που μυρίζουνε φθηνό καπνό
και λόγια πρόστυχα,σκληρά, που΄ναι σε δύσοσμο μπλεγμένα χνώτο.

Με το μαχαίρι του Ασιάτη μεσοτεμάχισαν την σάρκα σου με βία
και τα όνειρα σου σκύλευσαν ορδές βαρβάρων ξαναμένων για σφαγή.
Έτσι το θέλησαν εκείνοι που δεν μπόρεσαν να σε δαμάσουν
κ΄είπανε φεύγοντας δόλια εκδίκηση να πάρουν από σένα, δύστυχη,
περήφανη να μήν σταθείς ποτέ και τους ντροπιάσεις.

Κι εσύ πικρά να συλογίζεσαι την ανεμπόρια των δικών σου
και τις πληγές απ΄τους αγώνες και το αίμα που ξοδέψαν.
Πόσο δεν χόρτασε η γής κουφάρια να φυτεύει μες τα σπλάχνα!
Πόσο ακόμα τ΄αλμυρό σου μνήμα θα γυρεύει φόρο τα παιδιά σου!
Γής μαθημένη με το δάκρυ να φουσκώνεις τα ποτάμια σου!

Με απορία μεσ΄τα μάτια τους κοιτάς και καρτεράς απάντηση,
γυναίκα με το μαύρο το κεφαλομάντηλο και την φωτογραφία μες τα χέρια, βαλάντωσες να κλαίς πάνω απο τάφο άδειο και ασκέπαστο
Σπαρτιάτισσα,Σουλιώτισσα κι εσύ, θέλεις να μάθεις αν με τιμή χαθήκαν ή αν, λιποτάκτες απ΄το χρέος…αλλά κανείς ν΄αποκριθεί.

Τράβα τον θρήνο σου και σήκωστον ψηλά, όσο κρατάει η φωνή σου
για ν΄ακουστεί σε τόπους που με βία οι τύραννοι πατούν σκληρά
και που ποθήσαν λευτεριά ακριβή μα δεν τους ΄δόθει
γιατί την ομορφιά τους λιμπιστήκανε εμπόροι και σαράφηδες
καταραμένη φάρα, που δεν νιώθει χαρά άλλη, απο το χρήμα να μετρά.

Άκουσε Μάνα Παναγιά ετούτη την κραυγή και κάνε την κατάρα
για να στοιχιώνει τις ζωές ΄κείνων που μόλυναν χωρίς ντροπή
το λίκνο τ΄απαλό που φάσκιωσε του Δία τον πιό όμορφο καρπό
κι από τα κάλη της θεάς, στολίστηκε παρθένα, αγνή και φωτεινή
Η ΚΥΠΡΟΣ Η ΛΙΟΣΤΑΛΑΚΤΗ! Του κόσμου όλου το πανέμορφο διαμάντι!

Ανδρέας Θ. Ρίζος

Χρήστος Μάγκος

21462407_1456843664399300_8468033870952819807_n

Βαπτίζομαι μυστικά κι αθόρυβα..
στην μυσταγωγία του ημίφωτος…
όταν το άγγιγμα της μέρας τα ακροδάχτυλα της νύχτας ακουμπά
ιερό έρωτα στο απαλό της σώμα θέλοντας να κάνει.

…Σ αυτήν την ευλογημένη συνουσία
μες τον πορφυρό εναγκαλισμό του ορίζοντα
και στων ερωτευμένων φωτονίων τον αιώνιο οργασμό,
μια ιεροτελεστία χρωμάτων και αισθήσεων
με αρχιερέα και μύστη ένα κομμάτι του εαυτού μου,
-που ανέγγιχτο και ακέραιο με κόπο πολύ μέσα στον χρόνο μένει-
κουρνιάζει στο στήθος μου ξορκίζοντας με μια παλίρροια φωτός
την απώλεια της ομορφιάς και την παραφθορά της Αλήθειας
στης κάθε μέρας την αγχωμένη βιοτή…
στης κάθε σοφίας την πολυδαίδαλη, μάταιη και μπερδεμένη γνώση.

Μιας αρχαίας θεάς το λευκοδιάφανο, γυμνό και σμιλεμένο της κορμί
στην άκρη της θάλασσας στεκόταν…και μες στην νύχτα ψέλλισε…
«…Μα πως ν’ αντέξεις την Αλήθεια χωρίς μύθο;;…
Ο χώρος και ο χρόνος σου δεν την χωρά.
Γι αυτό υπήρξα.
…Απ την Αλήθεια κομμάτια της δανείστηκα.
Μύθο και σύμβολο έπλασα…
Προλεγόμενο του αιώνιου Λόγου να γίνω…
τον λόγο μου με την σειρά μου στις γενεές να δανείσω
για την κατανόηση του άφθαρτου κάλλους…
της επερχόμενης αποκεκαλυμμένης άχρονης δόξας του υπερούσιου Φωτός.»

(Χρήστος Μάγκος)

~πίνακας…Δημήτρης Σιδέρης~

Κώστας Γεωργίου Καρούσος, λογοτέχνης, νυν πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 2014. ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ στα θύματα της καταιγίδας 15/11ου και 16/11ου Ελευσίνα-Μάνδρα και Δυτική Αττική… …Σ…Ε…Π…Τ…Η….. Μ…Ο…Ρ…Φ…Η…

23722429_2028143937415931_2201757900380384896_n

Σεπτή μορφή,όπως κι αν λέγεσαι
πράσινο της λυγαριάς-ξέπνοο φως,
προωθητική έννοια-ετοιμόγεννο στάχυ,
ματωμένο σύννεφο την ώρα που λείπεις,
άκουσμα γδούπου στα υγρά καταγώγια,
βήχα του ορυχείου-πάτρια γη,
με λεπταίνει ο τρόπος σου,
για όσες φορές ο χρόνος,περιπαθής,ευγενικός,
πράγματι αναίτιος δεν ήρθε,
Για όσες φορές κρυστάλλωσε το κάλλος
με την πρώτη ματιά.
Για όσες φορές αποτραβιούνται
οι αμμόγλωσσες το φθινόπωρο
σα χέρι,σαν πίκρα σε τρύπιο στήθος.
Για όσες παλιοκαιρίτικες αυγές υποτροπιάζουν
δυο λέξεις χτίζω,καλοσωρίζω την όστρια
ίδιο γυμνόσαρκο τραγούδι.
Σ΄ένα πεινασμένο ηλιόφωτο γυρνώ
τις αιμάτινες τροχαλίες των εποχών.
…Όρισαν,την συγκομιδή των αγρών !!
…Όρισαν,την εσπερινή μας επιστροφή !!
…Όρισαν της ψυχής μας την ανάγκη !!
Στιγμές απρόσωπες,λευκές,από νύχτες χιονισμένες,
αιχμηρές από σκιρτήματα,στιγμές από νίτρο,
στιγμές από ερμίνα…
Τους φιθύρους περιλούει ο ήλιος με στεναγμό
Στα λεωφορεία συνωθούνται με άταχτες λέξεις.

Από το βιβλίο μου ΄΄Τραγουδώντας την εποχή μας΄΄
εκδ.΄΄Πάραλος΄΄Αθήνα 1989

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Νοέμβριος 18, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ Στους νέους της πατρίδας μου

cinem-12

Τη γλώσσα την ελληνική
κάνε τη φυλακτό σου
κι εκεί στο όνειρό σου
πλάσε την πιο πολύ!

Κι όταν στο θάμπος, στην αυγή
την τραγουδούν οι ανέμοι
αυτή θα φυλλοτρέμει
με αηδονιού φωνή!

Κι εκεί στου Ολύμπου τις κορφές
πάντα η αστραπή του Δία
του μύθοι η ιστορία
η φωνή η Πρωτεϊκή!

Κι όταν η πίστη σε καλεί
στο αχνό το ερημοκλήσι
στου απόσπερου τη δύση
ας πάμε οι δυο μαζί!

Άσε το φως το ιλαρό
για να σε περπατήσει
κι εκεί που υπάρχει η λύση
ας πορευτώ κι εγώ!

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσσαλονίκη,12-10-2017

ΟΙ ΑΖΑΛΕΕΣ ΤΩΝ ΦΕΓΓΑΡΙΩΝ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Είσαι ένα φεγγάρι αλλιώτικο
από έναν άλλο ουρανό
που το φως σου φτάνει ως εδώ.
είπε το άστρο της Αφροδίτης
και ξαναφάνηκε την αυγή
να μου πει στον όρθρο των λόφων
καλημέρα ,αγαπημένε των ουρανών!
Κι όπως με κοιτούσε το βλέμμα του
κι όπως καθρεφτίστηκε ο ουρανός
κι ημέρεψε ο χτύπος μου
το δάκρυ του έσταξε την κόκκινη βροχή
και φύτρωσαν πολύχρωμες ανεμώνες
στις εκβλαστήσεις του ορίζοντα.
Από τότε όλες ανεμώνες του ουρανού
και της γης ,ανεμίζουν και γράφουν
πάνω από το κεφαλάκι τους .
Μόνο για σένα…!!!!
με πολλά αποσιωπητικά και θαυμαστικά
να μη ζηλέψουν οι αζαλέες των φεγγαριών!

Θεόδωρος Σαντάς ,Θεσ/νίκη,9-10-2017

Αντώνης Αλεβιζόπουλος – αγιογράφος / ζωγράφος Αγιογραφία – Painting of holy icons Ζωγραφική – Painting Γκραβουρες – Gravure Προσωπογραφία – Portrait Θαλασσογραφία – Waterscape Ζωγραφική με μολύβι – Painting with pencil » Βιογραφικό «

23621188_2027957570767901_1523590068485347192_n

– Γεννήθηκε στη Χριστιανούπολη Μεσσηνίας. Έκανε ελεύθερες σπουδές στη σχολή Δοξιάδη στο τμήμα γραφικών τεχνών ενω με τη ζωγραφική ασχολείται από τη νεανική του ηλικία.
– Από το 1967 μέχρι το 1974 συνέχιζε την εικαστική του αναζήτηση στην Κύπρο όπου διδάχθηκε και την Βυζαντινή Αγιογραφία. Το εικαστικό του έργο κινείται σε ρεαλιστικά και ιμπρεσιονιστικά πλαίσια με την πρόθεση της φωτορεαλιστικής απόδοσης που του εκφράζει περισσότερο.
– Έργα του υπάρχουν στην Κύπρο (Δημοτική Πινακοθήκη Αμμοχώστου), στη Θράκη, στη Μακεδονια και στο Εξωτερικο Αγγλια – Βελγιο – Γερμανια σε ιδιωτικες συλλογες.
– Ανάμεσα στις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων, πέντε ατομικές εκθέσεις:
– Στη Κυπρο (Λευκωσια – Λαρνακα – Αμμοχωστο) στον Μορφωτικό Όμιλο Κομοτηνής Στην αίθουσα τέχνης «8 Δυτικά» στο Αιγάλεω κ.α.
– Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις Ζωγραφικης του Δημου Αιγαλεω το 1983 και 1984 στην 1η 2η 3η 4η 5η και 6η ΔΕΕΤΔΑ του ΑΣΔΑ 2000 – 20008 και επισης στο πνευματικο κεντρο Ζεφυριου το 2001 στο 8 Δυτικα το 2001 και το 2004 στην στεγη Ανηλικων στο Παρνασσο. το 2011 ελαβε μερος σε ομαδικη εκθεση που οργανωσε η gallery «art Κολωνακι» σε συνεργασια με την gallery «artway». Η εκθεση εγινε στην Ουασιγκοτον των ΗΠΑ το μηνα νοεμβριο 2012. Επισης ελαβε μερος το ιδιο ετος δυο ομοδικες εκθεσεις που εγιναν η μια στην gallery «art kolonaki» και δευτερη στο εστιατοριο «Cafe JK kolonaki». Το 2012 ελαβε μερος σε ομαδικη εκθεση που εγινε στο «Cafe JK kolonaki»
– Ειναι μελος του Πνευματικου Καλιτεχνικου Συλλογου Αιγαλεω και της Διεθνους εγκυκλοπαιδειας Who is Who Hubner.
– Εκτος απο τις εικαστικες του ενασχολησεις περιστασιακα εχει ασχοληθει και με τη σκηνογραφια παιδικων μαθητικων παραστασεων σε σχολεια του Δημου Περιστεριου επως ο «Οδυσεβαχ» της Ξενιας Καλογεροπουλου ο Ματιας ο Πρωτος της Αλκης Ζεης κ.λ.π.
Πηγή : www.tonyalev.gr

https://youtu.be/9kjlI6N8-no

https://youtu.be/Reavqos3Jsg

https://youtu.be/3i8xZvK4CEg

https://youtu.be/20hjGqsslLM

https://youtu.be/saxaujBgk1g

https://youtu.be/G5q19bqaOxU

Γιώργος Ν. Μανέτας Από τη ποιητική συλλογή : Ποιήματα «Της στεριάς» … 1990 – 1996) Παρακαλώ σε

23621577_2027982744098717_6782591220047556724_n

Ο τόπος που γεννήθηκα, που ‘ν’ της καρδιάς μου, τόπος,
είχε πολύσχημα βουνά με δέντρα και με ρούγες.
Είχε πλατάνια, ν’ αφεθείς μες στης σιωπής τ΄ απόσκιο.
Είχε πηγάδια δροσερά, να πιεις και να μεθύσεις.

Άξιες κοπέλες, είχε. Γιους. Βουνίσια παλληκάρια,
ώρια, πανώρια ως τα βουνά του Ολύμπου και της Όσσας.
Άμα τη φούχτα κλείνανε, ραγίζαν το λιθάρι,
λυγίζαν τ’ αγριοπούρναρο, στο πάτημα τ’ αντρίκιο.

Τώρα, ζητώντας μου η ψυχή, με στέλνει πάλι πίσω
μα δεν η ρούγα πια γνωστή και το βουνό, δεν θέλει!
Όσες φορές προσπάθησα χωρίς για να τον φτάσω,
τόσες εκείνη μου η καρδιά, μου μίκραινε το χτύπο.

Παρακαλώ σε, – που θα βρεις τον τόπο τον χαμένο,
μεμιάς να πέσεις καταγής, το χώμα να φιλήσεις.
Μόνο μην πρόσκαιρα σκεφτείς στα βιαστικά να κάτσεις:
Αν ξαπλωθείς στ’ απόσκιο του, πίσω πια δεν γυρίζεις…

Ο όρκος

Ω, τύχη, που εμπιστεύτηκες για ν’ αγαπώ τη φύση,
για ν’ αγαπώ τα δέντρα της και τα ψηλά βουνά.
Κάθε φωλιά μικρού πουλιού στα χέρια μου έχω χτίσει.
Ό,τι δεντρί εγώ φύτεψα, μ’ αγέρα δεν κουνά.

Ίσκιος δεν άγνωρος σ’ εμέ κι ούτε σκοτάδι ξένο,
κι ούτε ποτάμι δροσερό χωρίς να το λουστώ.
Σαν δω σπασμένο το κλαρί το φτάνω και το δένω.
Εγώ, με τ’ άγρια τα θεριά μπορώ ν’ αγκαλιαστώ.

Ούτ’ ένα σύννεφο τεφρό, που δεν γνωρίζει εμένα.
Όρκο σου κάνω, της βροχής σταγόνα μη γευτώ,
αν όλ’ αυτά που μολογώ, είν’ άγνωστα σε μένα.
Να ζώσω βράχο το κορμί, και πέρα να ριχτώ.

Μόνο τα κίτρινα πενθώ για δεν μπορώ να γιάνω.
Για δεν μπορώ του λιθαριού που ράγισε κορμί.
Ό,τι μπορούν τα χέρια μου, τ’ αγγίζω και το φτιάνω.
Μόνο τ’ ανθρώπου δεν μπορώ να γιάνω την ορμή

Χώρος και τόπος υποθετικός

Έτος 2412

Απόψε, ντύθηκα καλά.
Είχε κόσμο, βλέπεις.
Άνθρωποι του πνεύματος
ντυμένοι με κοστούμια λέξεων,
ποιημάτων φορέματα,
πανταλόνια διηγημάτων
και ό,τι η συντεχνία
του χώρου και τόπου,
προέτρεπε και επέτρεπε.

Πολυεπίπεδες οι σκέψεις και απόψεις:
Με προσεγγίσεις και καταξιώσεις απονεμητικού χαρακτήρα,
με αμφισβητήσεις και εξομολογήσεις συνωμοτικού τύπου
πότε συναινετικές και πότε καταγγελτικές,
με προβλέψεις ακριβείας της μελλοντολογικής τέχνης
παραληρηματικού χαρακτήρα, κάτω του μετρίου…

Είχα χάσει επεισόδια.
Δεν είχαν καμία, μα καμία σχέση
με την εποχή μου…

Δεν άνηκα!
Φόρεσα το λεξικό μου ταγιέρ και αποχώρησα.

Ήταν όλοι, εκεί…
Μόνον οι Άνθρωποι, έλειπαν…

Από τη ποιητική συλλογή : Ποιήματα «Της στεριάς» … 1990 – 1996)

©Γιώργος Μανέτας

Πηγή : http://gmanetas.blogspot.gr/