Αρχείο | Οκτώβριος 24, 2017

Filareti Byzantiou

22688899_2018138655083126_4469573002086572735_n

Μέρες σιωπής διάφανες
νωχελικές
Μέρες απρονόητες
που δεν έχεις σκεφτεί τί να τις κάνεις
Στέκεσαι απέναντί τους διστακτικός
συχνά συνοφρυωμένος
Τις κοιτάς
Σε κοιτούν κάπως
Δεν ξέρεις πώς
Αλλά νιώθεις τη μυρουδιά τους
Ακούς τους ψιθύρους τους
Έρχονται από τα βάθη
της ψυχής σου
Κουρασμένες από την τόση οδοιπορία
Κουβαλούν πραμάτεια
τους καημούς και τα πάθη σου
Όσα ακόμη δεν τόλμησες να ζήσεις
όσα ελπίζεις ότι δεν θα χτυπήσουν
την πόρτα σου
Σου γνέφουν
Διψούν
Πάντα το μέλλον διψασμένο φτάνει
Και πάντα εμείς σαν ξαφνιασμενοι
απροετοίμαστοι σαν
ποτέ δεν έχουμε κάτι
για το ξεδίψασμα
Μέρες σιωπής απροσδόκητες
ιλαρές και καταδεκτικές
Μη με κοιτάτε
Μη με συμπονάτε
Μη χτυπάτε την πόρτα μου
Το δικό μου μέλλον
σαν παλίρροια περιμένω
να πλημμυρίσει
το σπίτι μου….

( Φ.Β. »ΠΥΡΙΦΛΕΓΗΣ ΓΕΓΟΝΑ» 161024)

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Οκτώβριος 24, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΠΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

22729020_2018141021749556_8149662858081174791_n

Ο ήλιος πορφυρογέννητος ,ακουμπάει μισός
την αυγινή κι ακύμαντη θάλασσα
κι ο ορίζοντας βάφεται κόκκινος
και μας καλημερίζει η μέρα χαρμόσυνα
κι όλα παίρνουν μια ένθεη όψη
ήρεμη και γαλήνια…
Πόσο θαύμα μπορεί να χωρέσει η φύση
πόση ποίηση ,πόσον έρωτα, πόσα πουλιά
πόσα τραγούδια της ξενιτιάς
πόσους όρμους της Αφροδίτης
και πόσο Απολλώνιο φως;
Θεέ μου σκέφτομαι, άραγε
ο Παράδεισος τ’ουρανού πώς να είναι
να μπορούμε κι εκεί να γράφουμε ποίηση
να διαγράφονται τα ανομήματα των ανθρώπων
με την ποιητική της φιλευσπλαχνίας σου;

Θεόδωρος Σαντάς,20-10-2017

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΑ

13315538_1777512895812371_3920314114161817633_n

Αναθεώρησα,
και πάλι τη ζωή μου,
αναθεώρησα,
αυτή ειν η απόφαση μου,

πιάνω ξανά, απ την αρχή,
το νήμα , να με πάει,
να βρω τα λάθη που έκανα,
και ότι με πονάει,

και ότι βρω, υπόσχομαι,
εγώ να το ξορκίσω,
και την ζωή μου απ την αρχή,
πάλι να ξαναρχίσω,

αναθεώρησα,
θα ψάξω νέους δρόμους,
αναθεώρησα,
δεν θέλω άλλους πόνους,

θα αρπάξω από τα μαλιά,
την πρώτη ευκαιρία,
και δεν θα αφήσω άλλη ξανά,
να φύγει η ευτυχία,

θα βρω την άκρη που οδηγεί,
σε νέους παραδείσους,
εκεί που δεν υπάρχουνε,
τα αισθήματα του μίσους.

ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ