Αρχείο | Σεπτέμβριος 5, 2017

Ο τυφλός βιολιστής*

21151415_1699760176714281_4677049649532462420_n

Παρόλο που πέρασαν τα χρόνια
μέσα στις αναμνήσεις μου
δεν ξεχνώ 
τον τυφλό συμπολίτη μας
κοντόσωμο βιολιστή.

Σχεδόν ρακένδυτος
σοβαρός
αξιοπρεπής
ευγενέστατος
καθόταν στο πεζοδρόμιο
και συνέχιζε τις χαρούμενες μελωδίες
στο δοξάρι του.

Με φωνή μεταλλική
παραπονιάρικη
για ελάχιστες πενταροδεκάρες
– στην ουσία
για τον άρτο τον επιούσιο –
Σαββατόβραδα και Κυριακές
εκεί στο μόλο
στα γραφεία Μαντοβάνη
έτερπε
τον κάθε διερχόμενο.

Γιώργος Πετούσης
Λεμεσός 1995

*Το ποίημα αναφέρεται στον Γιάννη, έτσι τον ξέραμε, τον εκ γενετής τυφλό συμπολίτη μας βιολιστή.

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Σεπτέμβριος 5, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ “Η Ελλάδα κύριε δεν έχει ανάγκη από πρέσβεις αδιόριστους” (είχε πει κάποτε η Κυβέρνηση στον Άγγελο Σικελιανό)

21371085_1998306393733019_5935389739062437501_n

Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από διορισμένες
επιπλοκές κι αφανέρωτους ποταμούς, από το
αόρατο πάρε δώσε του χθες και του σήμερα,
από τον οχυρωματικό καταιγισμό στην σκέψη,
από το κλειστό, το έμβρυο που ξέρει πως
γεννήθηκε ν΄ αναπαράγει την διδαχή της
ερείπωσης, από το τελειώνει και όχι από το
αρχίζει, από την αβίαστη ομαλή πορεία της
λίμνης με χειρόγραφα να ωχριούν στα εσώτερα
του βυθού της κι από στόχους άφωτους μια
στάλα δίπλα από τα μάτια.
Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από
κατεργασμένους βοριάδες και βραβευμένους
υπότιτλους χωρίς ύμνους στα ακριτικά. Ανάγκη
από καθημερινά ουρλιαχτά που ορθώνουν τον
φράχτη, σβήνουν τον λυγμό, τον λόγο. Από
σωτηρίες ελκυστικής έλευσης στο νου, από
αμνούς ολόλευκους στημένους αγαλμάτινα στην
περιστόλιστη περιφορά τους.
Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από την μεγάλη
λησμονιά, από την υπαγωγή του καλοκαιριού
στο πλαίσιο του χειμώνα, να περνά ο χρόνος
δίχως μια φωνή εύδια να σχίζει τον αέρα. Από
ποθητές επανιδρύσεις αλλεπάλληλων
ηθικόγνωμων βωμών, από στηρίγματα με
γλώσσες απαγγελίας που θα σκεπάζουν-
σκιάζουν τα μάτια, το πολύ φως τυφλώνει
κύριε…
Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από πεδιάδες,
ποιός ο λόγος των κορυφών…
Οι ημέρες θα περνάνε με καρφωμένα πλήκτρα,
θα έρχονται από προσανατολισμούς δύσης
φωτός και από πίστη πιστή στη σήψη, στις
μυθικές μαρτυρίες και στην πορεία της ουράς.
Από αμόνιαστη περιβολή στο δέρμα του νου,
που θα ασκείται από του ιχθύος τις λέξεις, από
πάνοπλο χαλάζι αόρατο και ηλεκτρικά πεδία στα
πόδια της μοιρολατρίας.
Ενοχλητικά τα σανδάλια παλαιάς κοπής,
βλέπεις…
Η Ελλάδα κύριε δεν έχει ανάγκη από
καταρράκτες, τόση θάλασσα αφουγκραζόμαστε,
δεν έχει ανάγκη από διαπιστώσεις αλλά
από ρεαλιστικές πιστώσεις, ούτε από
ηδονικούς στεναγμούς, πόσες σιωπές κουβαλάνε
τα σώματα…
Αναμφίβολα ενοχλητικά τα γλυπτά,
σ΄ αυτά βλέπεις δεν χαλάει το σπέρμα…
Η Ελλάδα κύριε… δεν έχει ανάγκη από έφηβες
φλόγες και καυτές, αλλά από το “μη ερεύνα”…
με τόση προσήλωση κύριε, μη
στενοχωριέσαι… όλοι θα χωρέσουμε…
Η Ελλάδα κύριε δεν έχει ανάγκη από ποίηση και
ποιητές.
Ξέρεις πόσες ανάγκες μπορούμε να εφεύρουμε κύριε,
ώστε η Ελλάδα να απολέσει την ανάγκη της;
Η στείρωση του νου έχει μια κάθοδο ονειρική…

ΗΛΙΑΣ Δ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ : ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟ ΦΩΣ

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ : ΗΛΙΑΣ. Δ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Την εκδήλωση διοργανώνει καθε χρόνο στο σπίτι του Άγγελου και Εύας Σικελιανού στους Δελφούς :
Ο Ηλίας Δ Παπακωνσταντίνου .

https://youtu.be/lzi6QR_DEN0

https://youtu.be/1DacIqvySYg

Φωτογραφία :
Μουσείο Άγγελου & Εύας Σικελιανού
Μουσείο Δελφικών Εορτών

ΡΟΔΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

14333063_1826041450959515_1947442227729593271_n

Το πρώτο μου βήμα επιφυλακτικό
ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
κι η σιωπή δυο μελένιων ματιών 
που άγγιζαν τον κήπο της Άνοιξης
κι η πρώτη μου λέξη, σ’αγαπώ
με τη μαρμαρυγή
των δεκαέξι Καλοκαιριών!
Ο πρώτος μου έρωτας
η ανασαιμιά η δική της
που χλόιζε το ασχημάτιστο
στήθος της εφηβείας της
με μια γεύση παράδεισου.
Κι όταν άστραψε η νύχτα
η άμπωτη δυο παιδιών
που είχαν μαδήσει
με το φως του Αποσπερίτη
μια μαργαρίτα του Μάη
στα χρόνια της επανάστασης!

Θεόδωρος Σαντάς,4-9-2017