Αρχείο | Σεπτέμβριος 3, 2017

Konstantia Fagadaki

21151210_1995159720714353_670508540674448675_n

Αύρα τριαντάφυλλου
η θάλασσα
χαϊδεύει το πρόσωπό σου

Δειλινό
υπό μορφές
Αγίων κ Δαιμόνων

Κάτοπτρα
ώσεων
από εγκαύματα ηλιαχτίδων

Κι όμως…
πόσο γαλήνια φεύγει το καλοκαίρι

σαν …τα ίχνη του παιχνιδιού στην άμμο

σαν …εκείνο το τραγούδι
που νοτίζει το νου: «μια φορά θυμάμαι…»

και μένουμε εδώ … ως ταμιευτήρες
στάλα – στάλα
να πίνουμε νερό

κι ας φεύγουμε κάθε τόσο …
κι ας βουλιάζει το βουνό
στον μεγάλο δρόμο….

Εμείς, δεν μένουμε εδώ …κ.φ.
.
.
κωνσταντία φαγαδάκη
ποίημα: «νοτισμένη μέρα»

Πηγή :
http://konstantiafagadaki.weebly.com/poems/moist-day

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Σεπτέμβριος 3, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ / ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΙΗΣΗΣ

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Στην άχνα των ρόδων κρατώ τη θέα.
Αυτή τη λεπτή στιγμή ,
ανάμεσα στην κομμένη αναπνοή 
και στη φόρα του ψίθυρου του αέρα,
τη στιγμή ακριβείας του νου
που αποκρυσταλλώνει τα μέταλλα ,
γεμίζει τις ρωγμές των πετρωμάτων με κλώνους ,
δε χορταίνει σχοινοβασίες και γκρεμούς ,
μηδενίζει τον θάνατο
κάνοντάς τον θέα πυρίμαχη
χωρίς βωμούς και της σκέψης ραγίσματα,
σπέρνοντας την αντήχηση μ΄ αχτίδες.
Σ΄ αυτήν την αστραπιαία , ελάχιστη , ισόβια στιγμή
εισχωρεί ο ποιητής
ανεμοβολίζοντας τις ουρανόστολες
και σκοταδόχτιστες σκέψεις του.

ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΑΣ ΜΙΛΗΣΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Ω, πώς σμίγουν και πάλι τ’αηδόνια
με τις μπουκαμβίλιες της Κρήτης
στις αυλές των μοναστηριών
πώς ανοιγοκλείνουν οι κρύπτες
να περάσει ο φωτοδότης
πάνω στο άρμα του
και πώς σύρονται οι μνήμες στο τώρα;
Με πόσες ασύμπτωτες ξεμακραίνει του ανθρώπου ο νους
όταν μιλάμε για ποίηση
για Γεωμετρίες του Ευκλείδη
με κανόνα και με διαβήτη
και με κύκλους του Απολλωνίου
χωρίς φράγματα και ασκητικές
που μας επιβάλλει η Πολιτεία.
Φωνή του δίκταμου και της μέντας
που επουλώνεις τα πάθη
με τους μεθόδους του Ιπποκράτη
σε γνώρισα ,όταν ο Ποσειδώνας
ήταν θυμωμένος πολύ
κι οι Νηρηίδες δεν χόρευαν
πάνω στο πολυτάραχο κύμα
όταν οι άγριες Λάμιες
μου είχαν διαταράξει τον νου
κι αναζητούσα την ιλαρότητα
του Αποσπερίτη
αγνοώντας των Σειρήνων το άσμα.
Γυναίκα που ανακαλύπτεις το κάλλος ,στο κρινάκι της θάλασσας
στης Σαντορίνης το ακρωτήρι
μην πεις τίποτα για καημούς
και για δάκρυα.
Άσε να μιλήσει η ποίηση
με το δικό της τον τρόπο.
Το ξέρω, αύριο θα μας καλημερίσει η σιωπή των ανθρώπων
κι η προσγείωση είναι ένας πόνος οξύς
που τον γιατρεύουν μόνο
τα ιάματα της ποιητικής!

Θεόδωρος Σαντάς,,1-9-2017

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΦΑΖΑΝΙΔΗΣ

13895196_1803390393224621_3105342756530574688_n

Η ζωή του σήμερα είναι οι αναμνήσεις του αύριο. Τουλάχιστον κάποια κομμάτια της ζωής έχουν την τιμή να γίνουν αναμνήσεις. Να περάσουν μερικά στρώματα συσσωρευμένων γεγονότων και να βγουν στην επιφάνεια.
Συχνά, τις θέλεις αυτές τις αναμνήσεις. Τις αναζητάς ανάμεσα σε χιλιάδες ανυποψίαστα μικροπράγματα της καθημερινής τρέλας. Συχνά, επιχειρείς να τις κατασκευάσεις. Όχι να τις ανασκευάσεις, αλλά να τις κατασκευάσεις, για σένα ή για τους άλλους. Τη στιγμή που συμβαίνει ένα γεγονός, με ψυχρή σχεδόν νηφαλιότητα (ή τυφλωμένο συναισθηματισμό) αναλαμβάνεις την πρωτοβουλία να το κάνεις σημαντικό. Να το χαράξεις απαλά και ύπουλα στη μνήμη. Έχεις αγωνία να μη μείνει ξεχασμένο. Και αναλαμβάνεις αυτό που συνήθως ο χρόνος κάνει από μόνος του, ήρεμα όπως μόνο εκείνος ξέρει. Μα τί αλαζονεία!
Κι όμως, είναι μάλλον αυτός ο μοναδικός σου τρόπος να αντιδράσεις απέναντι στην ισοπεδωτική ηρεμία του ευγενούς χρόνου. Αν δεχτούμε ότι είσαι μια συνάρτηση που μεταβάλλεται (και) με το χρόνο, τότε οι αναμνήσεις σου έχουν αξία μόνο ως προβολές του σημερινού σου εαυτού πάνω σ’ αυτούς που προϋπήρξαν. Δεν έχουν αξία ως σύμβολα των προηγούμενων εαυτών σου, γιατί δεν επιλέχτηκαν από αυτούς και είναι πια όλα τόσο θαμπά που δεν ξέρεις με βεβαιότητα τί πραγματικά ήσουν και τί θυμάσαι πως ήσουν.
Έτσι, προσπαθείς να κατασκευάσεις σήμερα τις αναμνήσεις του αύριο. Να σταματήσεις για λίγο, προσπαθώντας δειλά να ανακτήσεις τον έλεγχο. Να τοποθετήσεις δωράκια μέσα σε κρυφά συρταράκια του μυαλού που θα ανοίξουν απρόοπτα την κατάλληλη στιγμή. Επιτηδευμένη κατασκευή, χωρίς αμφιβολία.
…Αγριεμένος κοιτώ τον ήλιο κατάματα. Θαρρείς γιατί ξεθωριάζουν από τον ξύπνιο μου εικόνες. Παρελθόν. Τραβώ ίσια το δρόμο και γυρισμό δεν έχω. Έτσι πρέπει. Έτσι μου πρέπει. Έπειτα κοιτάζω θαρραλέα το ηλιοβασίλεμα και γαληνεύω. Ηρεμία. Κουδούνια από τα ζώα ακούγονται λες και νεράιδες στο πέρασμά τους ακουμπούν τις μικρές καμπανούλες. Δεν ψάχνω να βρω κάτι παρά μόνο την ηρεμία που μου ανήκει. Παίρνω θάρρος από την γάτα που με μεγαλεπήβολα σχέδια προσπαθεί να πλανέψει ένα πουλί στο δέντρο. Πώς να την θεωρήσω? Κουτή ή τολμηρή? Υπάρχει πάντα αυτό το κενό…. Το κάπως διαφορετικό…. Δεν με τρομάζει θαρρώ πως ίσα που με στεναχωρεί αρκετά. Όχι δεν θα πω πως κουράστηκα να κυνηγώ το πλήρες. Ξέρω που βρίσκεται είναι μόνο που με παίρνει χρόνια και σκέψεις για να το χωνέψω να πω πως, το πρώτο βήμα το έκανα. Θυμάμαι έκτοτε να κυνηγώ το χρόνο και να εμμένω με τον τόπο, θυμάμαι να κυνηγιέμαι άλλοτε από ανούσιες σκέψεις και άλλοτε από βαθιές μελαγχολικές θυμίσεις που εμφανίστηκαν σαν να ήταν πρώτη φορά που τις έβλεπα.
Κάπου λοιπόν σε κάποια χώρα υπάρχει ένας παράδεισος…..

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΦΑΖΑΝΙΔΗΣ

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Σεπτέμβριος 3, 2017, σε Πεζά. Σχολιάστε