Αρχείο | Αύγουστος 29, 2017

ΜΕ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΝ ΠΑΛΜΟ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Φίλε μου
ποιος άνεμος της ελευθερίας
ενώνει τους ποιητές κι ακούν 
τον ψίθυρο των γραφών
και βαδίζουν παράλληλα
να ενωθούν στην αιωνιότητα;
Ποιο ρήμα στιλπνό και γαλάζιο
κουβαλάει την άσπρη κορδέλα
στους υάκινθους της ψυχής
και ξεχνούν την αναλγησία του κόσμου
κι ερωτεύονται στην καλή τους την ώρα;
Πάντα μια φωνή των Θεών
τους ελέγχει στον ύπνο
να μην ενδώσουν στο ευτελές
και στο πρόστυχο.
Φίλε μου
κι εσύ το ξέρεις και όλοι μας
με όνειρο και πάλι
θα ταξιδέψουν οι κύκλοι μας
κι ας μας προπηλακίζουν οι μέρες
και μας ωθούν να γίνουμε πρόσφυγες
στα υστερνά μας τα χρόνια.
Εμείς θα επιμείνουμε να απαλλαγούμε
απ’όσους ηθελημένα ή αθέλητα
μας οδηγούν στον Καιάδα!
Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,29-8-2017

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Αύγουστος 29, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΟ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Πόσο να μιλήσω ακόμη για έρωτα
όταν ο ήλιος πάνω στα μάτια σου
ζωγραφίζει τον κόσμο
όταν οι άνεμοι γίνονται αύρες
και το ηλιοβασίλεμα στάζει το ρόδι του;
Αγάπη μου μείνε λίγο ακόμα
να κρατήσω τα Καλοκαίρια στον κόρφο μου
να ξεχάσω την ερημιά μου
όταν ο τρόμος κυοφορεί στις νύχτες
τους εφιάλτες μου.
Ακόμα λίγο, τελειώνω το ποίημα
ακόμα λίγο ,ν’αντέξω την αμαρτία μου
κι ύστερα να εξαγνιστώ μ’ένα στίχο
που θα κουβαλάει την αγάπη σου όλη
απ’ τα φιλιά των ανασαιμιών!

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσ/νίκη,29-8-2017

Lampini Kotsidou

21192753_1995158664047792_3456675085909609444_n

Μιά σχισμάδα φως μια ηλιαχτίδα
στα μάτια τα μελιά σου
έγινε φωτιά να κάψει το πέλαγο
Αντάριασε η καρδιά και σήκωσε το κύμα
κύμα βουβό γεμάτο παράπονο
δικό σου και της θάλασσας
μεριάσαν την στιγμή ν’ακούσεις τη φωνή
Χρωμάτισε τον πόνο σου ζωγράφισε το εγώ σου
σε όλες τις αποχρώσεις που ξεχύνονται
απο τα μύχια της ψυχής για να μερώσει η καρδια
κάνε τους φόβους σου πολύχρωμες ελπίδες
και ζήσε τη στιγμή σα νανε η στερνή σου

Lamprini Kotsidou Τετάρτη 19 Ιουλίου 2017

Εικαστικό :
Σταθόπουλος Γεώργιος – Georgios Stathopoulos

Despoina Kaitatzi – Xolioumi Δέηση

21105750_1995155607381431_7484179340210209488_n

 

Για τα δάση τα έκπαγλα που φλέγονται έκπληκτα
Για τους δούρειους λύκους με τα μάτια τα γυάλινα
Για τη στάχτη που σβήνει του νομά το περπάτημα
Για τον κύκνο που βυθίζεται στης λίμνης τη λάσπη
Για τον άνδρα που κλαίει μπρος στο Ανδράποδο
Για τα άπληστα τα λερά της βουλιμίας στόματα
Για μένα που τυλίγομαι απαθής στο κουκούλι
Για τις μέρες τις άδοξες του σκότους του άχρονου
Despoina Kaitatzi- Xoulioumi

Κώστας Καρούσος . ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ–ένα ποίημά μου..΄΄Μιαν υποτείνουσα τεθλασμένη΄΄και ένας πίνακάς μου-λαδόχρωμα.. Με την αγάπη μου ΠΑΝΤΑ !!!!!!!!!!

21106446_1995156287381363_6351545614820580_n

Πώς να διαγράψω την βεβαιότητα
της μέρας,όταν αργότερα
όλα θα έχουν φύγει ??
Ο δρόμος μέσα μου σκαρφαλώνει
με φιλοδώρημα ένα κάνιστρο αυταπάτες.
Μόνος πηγαίνω προς την αλήθεια.
Το τυχαίο έρχεται ύστερα.
Πόσο περίτεχνα βαδίζουν οι διαβάτες
στο αρχαίο μυστήριο του θανάτου
κοιτάζοντας μέσα τους !!
Σήμερα γέμισα ήλιο
σαν πορσελάνη– σαν αμφορέας
μ΄ένα κρυμμένο ράγισμα στο πλά΄ι΄.
Αργότερα είδα στο φως
μιαν υποτείνουσα τεθλασμένη
κι΄ένα κομμάτι !!

Κώστας Καρούσος
Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής ΄΄