Αρχείο | Αύγουστος 2017

ΠΕΡΑΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1-6-2008 ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ(Θ.ΣΑΝΤΑ) Η ποίηση, ως έντεχνος λόγος ,βρίσκεται στην ανωτάτη βαθμίδα .Υπήρξε πανάρχαιο εκφραστικό μέσο του ανθρώπου και ως έντεχνος λόγος καλλιεργήθηκε πριν από την πεζογραφία. Ο έρωτας κατά τον Ησίοδο είναι ο ωραιότερος αθάνατος και δαμάζει όλη την έμψυχη φύση. Επομένως θα ήταν αδύνατο την ακατανίκητη ελκτική του δύναμη να μην την υμνήσουν οι ποιητές .Χάρη στον έρωτα τα σκοτάδια γεννούν φως

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

ΛΙΓΝΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Λιγνή πεταλούδα ,πες μου
πού λούζεσαι στο Αιγαίο
κι αναδύονται βροχή τα ποιήματα;
Πού ντύνεσαι
τ’ ακριβά σου τα χρώματα
κι όλα σου λάμπουν
σαν ο πρώτος μας έρωτας;
Γιατί γλιστρούν τ’ αζευγάρωτα τα πουλιά
και πληγώνονται στο περβάζι σου;

Λιγνή πεταλούδα
όλα σού υποτάσσονται
κι οι βαθυκόκκινοι κατιφέδες
λιποθυμάν στην άκρη του δρόμου
ακουμπώντας τα χείλη σου;
Πες μου ποιοι αιθέρες σε ντύνουν
ομορφιά των θεών
και απλώνεσαι στ’άπειρο;

Ζηλεύω της αυλής σου τη γλάστρα
το πεζουλάκι που κάθεσαι
το θρόισμά σου το ίδιο
κι ολισθαίνω καταμεσής του Αυγούστιου
ίσαμε το πρώτο σκαλί
ίσαμε να σε δω με τις μύτες
ίσαμε να σε βρέξω λατρεία
σαν μοναχός που θεάται τον Άθω
και λιποθυμάει απ’το θείο

Γεννιέται εύλογα το ερώτημα ;
Πώς μπορεί ένας ποιητής να γράφει ερωτική ποίηση, όταν τα χρόνια που τον βαραίνουν είν’ αρκετά και ήδη η ψυχή του από τα προβλήματα της ζωής,έχει στεγνώσει ή να το πούμε λίγο κομψότερα στερεύει η έμπνευση ,στερεύει το πάθος
δεν υπάρχει πλημμυρίδα συναισθημάτων.κλπ
Θα απαντήσω λοιπόν με δικά μου βιώματα.
Υπάρχουν νέοι ποιητές που γράφουν σαν γέροι και ποιητές μεσήλικες και μεγαλύτεροι που παραμένει η ψυχούλα τους παιδική κι η ποίησή τους είναι δροσερή και ανάλαφρη ,όταν είναι ερωτική.
Ας Θυμηθούμε το μεγάλο μας ποιητή, Οδυσσέα Ελύτη.
Υπήρξε πάντα ερωτικός ,μέχρι το τέλος της ζωής του.

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής
σκοτώθηκε το Καλοκαίρι
μουσκέψανε τα λόγια
που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε
μοναδικό τους προορισμό, Εσένα! (Προσανατολισμοί,Ελύτης)

Αυτοί οι ποιητές σε όλες τις ηλικίες μπορούν να γράψουν όμορφη ερωτική ποίηση ,χωρίς να φτάσουν στη χυδαιότητα .Το πόσο όμορφο θα βγει ένα ποίημα, πόσο πυκνό, κλπ εξαρτώνται από τον ίδιο τον ποιητή κι από αυτά που βιώνει εκείνη τη στιγμή που γράφει ο ποιητής το ποίημα Εδώ βέβαια οι ισορροπίες είναι εύθραυστες και εξαρτάται από το δείκτη ευαισθησίας του καθένα ως που μπορεί να τεντώσει το νήμα ο ποιητής
Πολλές φορές το καταλαβαίνομε όλοι μας, ότι ο ποιητής επιλέγει ποιήματα ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του κοινού που έρχεται κάθε φορά να ακούσει ποίηση.

Ας δούμε τώρα ένα παράδειγμα ποίησης ,όπου μαζί με τον έρωτα συνυφαίνεται και ο αγώνας που κάνουν οι ποιητές για έναν κόσμο καλύτερο, να μη φοβούνται να γράψουν για ό,τι σκοτώνει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και τους στερεί βασικά αγαθά της ζωής, για μια πόρτα, μια λάμπα κι ένα σκαμνί που λέει ο Τάσος Λειβαδίτης.

ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΤΑΣΟΣ

Ναι αγαπημένη μου
εμείς γι’αυτά τα λίγα
κι απλά πράματα πολεμάμε
για να μπορούμε νά’ χουμε μια πόρτα
μια λάμπα, κι ένα σκαμνί
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί
ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για νά’ χουμε έναν έρωτα
που να μη μας τον λερώνουν
ένα τραγούδι που να μπορούμε
να το τραγουδάμε
Όμως όταν σπάνε τις πόρτες μας
αναποδογυρίζουν τη λάμπα μας
πατάνε πάνω στον έρωτά μας,
πριν πούμε το τραγούδι μας
μας σκοτώνουν
Σ’αγαπώ όσο δεν μπορώ
να σου πω με λόγια.
Όλη η χαρά μου είναι στα μάτια σου
ολάκερη η ζωή στα χέρια σου
όλος ο κόσμος σ’έναν τοίχο
που πέφτει ο ίσκιος σου το βράδυ.
Όχι δε θα μπορούσα να ζήσω
μακριά σου αγαπημένη μου
όμως εμείς μπορούμε
να αγαπάμε και να χωρίζουμε
αυτό θα μείνει πάντοτε δικό μας
αυτό δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

Μες στην ερωτική ποίηση υπάρχει και το ποιητικο-ερωτικό τραγούδι, τρυφερό και ανάλαφρο, εύθραυστο σαν την ευαισθησία της ποίησης, κλωστή μεταξένια
να νιώθεις το τραγούδι να χαϊδεύει όλο το είναι και να γαληνεύεις ,να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, μια ψυχή ψυχούλα.
Όταν ένα τραγούδι είναι ποιητικό με έντονο ερωτικό στοιχείο, τότε μια όμορφη μελοποίηση από ένα χαρισματικό συνθέτη δίνει μια θεία μελωδία, μια ουράνια μουσική.
Θυμηθείτε το απαράμιλλο δίδυμο(Μάνος Χατδηδάκης -Νίκος Γκάτσος)
Σήμερα δυστυχώς επικρατεί η μετριότητα και πολλές φορές τα σκουπίδια.
Τα ποιοτικά τραγούδια δεν τα προβάλλουν δυστυχώς σήμερα οι εταιρείες εκτός εξαιρέσεων, γιατί όπως μου έλεγε ένας φίλος μου συνθέτης θέλουν ένα τραγούδι να κρατάει λίγους μήνες κι ύστερα να οδηγείται στην απόσυρση, ισχύει δηλ. στις εταιρείες παραγωγής Σι-ντί η αρχή του καταναλωτισμού.
Και σήμερα κάποιοι συνθέτες σπουδαγμένοι με τη χάρη του δημιουργού γράφουν αριστουργηματικά τραγούδια κι όλα σχεδόν μένουν στα συρτάρια τους, κοινώς στα αζήτητα.
Δυστυχώς και η επιλογή του κόσμου βοηθάει στο να συντηρείται αυτή η κατάσταση. Άντε να δούμε πότε θα βγούμε απ’το τέλμα. Ποιοι μπροστάρηδες θα μπορέσουν να κάνουν το μεγάλο το άλμα.
Δυστυχώς κι η παιδεία νοσεί και δε βοηθάει τα παιδιά μας να αποκτήσουν μια άλλη αισθητική. Κυρίως όμως νοσούμε εμείς οι μεγαλύτεροι, γιατί εικόνες του εαυτού μας είν’τα παιδιά. Δεν ήρθαν απ’το μηδέν .Στην Ελλάδα κυρίως επικρατεί . «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και για τους άλλους «γαία πυρί μειχθήτω»

Ήθελα νά’ρθω
Ήθελα νά΄ ρθω
κρυφά μια μέρα
νά’ χεις αγέρα
νά’ χεις καημό.
Να σου αφήσω
όλες τις μνήμες
γαλάζιες ρίμες
από γιαλό..

Ρεφρέν
Μα εσύ μου φεύγεις
τα Καλοκαίρια
κι εγώ με τ’όνειρο
σ’ ακολουθώ
Μα εσύ μου φεύγεις
αναπνοή μου
κι εγώ με δάκρυ
μονάχος ζω.

Ήθελα νά΄ ρθω
κι όλη τη νύχτα
δικό σου κύμα
να είμαι εγώ.
Να τραγουδήσουμε
αγκαλιά το βράδυ
και μες στο χάδι
να κοιμηθώ.

Ήθελα νά΄ ρθω
μ’ αλήθεια ή ψέμα
μόνος το γέρμα
να μην το δω.
Κι ύστερα να’φευγα
φως από σένα
ήλιος να γίνω
στον ουρανό.

Αγαπητοί προσκεκλημένοι . Οι ποιητές είναι παιδιά του Θεού, προικισμένα να γράφουν με χάρη και να ζουν την πραγματικότητα και τ’ όνειρο, μεθώντας με τη μαγεία των λέξεων, κατορθώνοντας να δημιουργούν με τη φαντασία του νου, πανδαισία χρωμάτων και εικόνων σε κάθε τους ποίημα
Κοινοί άνθρωποι είναι κι οι ποιητές, γεμάτοι πάθη. Όμως προσπαθούν να ξεπερνάν τα γήινα κι όσες φορές το κατορθώνουν, αγγίζουν τη θέωση. Την αγάπη των στιγμών εκείνων μεταγγίζουν στις φλέβες των στίχων τους και την προσφέρουν σε σας, ζητώντας να κάνετε κάτι πολύ απλό. Να τους διαβάζετε και να τους δίνετε κουράγιο με τον καλό σας το λόγο ,για την προσπάθεια να κάνουν τουλάχιστο τους εαυτούς τους καλύτερους και το λόγο τους ευγενέστερο.
Αγάπη και φως μπορούν να σας προσφέρουν οι ποιητές κι αγάπη ζητάν από σας να μπορούν να δημιουργούν

Τι να πω

Τι να πω λοιπόν εγώ.
Μια σταγόνα δικής σου βροχής είμαι.
Θα εξαχνιστώ μες στα μάτια σου
να ζήσω τον έρωτα
που γεννήθηκε απ’ τη λάμψη σου.
Τι να πω ,όταν τα λόγια μου
θα είναι τόσο φτωχά
κι εσύ είσαι ένα ποίημα ομορφιάς
που δεν μπορώ να τ ’αγγίξω
γιατί φοβάμαι το άβατο
γιατί τρέμω μη διαταράξω την αρμονία
και με βαρύνουν οι ενοχές και τα κρίματα.
Κορίτσι της Άνοιξης
πόσο θα ήθελα να ζήσω
τους καημούς των πουλιών
κάτω απ’το κεραμίδι της στέγης.
Άσε με λοιπόν να ζήσω
το ψεύτικο όνειρο, μόνο για λίγο
όταν θα νιώσεις την ανάγκη
να σ’ ακουμπήσει το χάδι μου
όταν το ψιθύρισμά μου
λίγο-λίγο θα φτάσει στα χείλη σου
να σου λέει σ ’αγαπώ
όπως δεν σου το’ πε κανείς
όταν η καρδιά μου θα σπάει
κι η ευτυχία θα είναι ένα βήμα
προ των πυλών του Παράδεισου!

Κοινοί άνθρωποι είναι κι οι ποιητές, γεμάτοι πάθη. Όμως προσπαθούν να ξεπερνάν τα γήινα κι όσες φορές το κατορθώνουν, αγγίζουν τη θέωση. Την αγάπη των στιγμών εκείνων μεταγγίζουν στις φλέβες των στίχων τους και την προσφέρουν σε σας, ζητώντας να κάνετε κάτι πολύ απλό. Να τους διαβάζετε και να τους δίνετε κουράγιο με τον καλό σας το λόγο ,για την προσπάθεια να κάνουν τουλάχιστο τους εαυτούς τους καλύτερους και το λόγο τους ευγενέστερο.
Αγάπη και φως μπορούν να σας προσφέρουν οι ποιητές κι αγάπη ζητάν από σας να μπορούν να δημιουργούν

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ

Γυναίκα που αναδύθηκες
απ’ την αυγή των Ηπείρων
πόσο φως κουβαλάς
κι είν’ ατέλειωτοι οι ήλιοι σου;
Πόσα τραγούδια
κυοφορείς μες στα μάτια σου
κι αναδύουν γιασεμί
και γλυκομολόχα οι λέξεις σου;
Να’ ξερες πόσες αχτίδες
του πόθου σ’ αναζήτησαν
όση ώρα βρισκόσουν κάτω απ’το κύμα; ΄’
Να’ξερες πόσοι ποιητές
έχουν ξοδέψει τους στίχους τους
να βρουν ένα τρόπο να φιλήσουν
το λακάκι της Μοίρας σου.
Ειμαρμένη του ποιητή
πάρε με μαζί σου
στις φοινικιές της Εδέμ
πριν το φύκι σκουριάσει στα μάτια μας.
Σου το υπόσχομαι.
Δε θα είμαι πια παιδί του παράπονου
Θα μείνω ένα γράφημα
στην ιχνηλασία των χτύπων σου
να δοκιμάσω το λαθραίο ταξίδι
να δω, ως που μπορώ
μαζί σου να φτάσω;
Και να το ξέρεις,
Tη ζώνη της Ιππολύτης
εγώ θα στη φέρω
το διάδημα της βασίλισσας
εγώ θα στο φτιάξω
και τότε, μόνο για ένα βράδυ
όταν θα είμαστε μόνοι
θα σου ζητήσω να χορέψεις μαζί μου
το βαλς της πανσέληνου
Αν είναι το όνειρο αλήθεια ή ψέμα
τι σημασία έχει στην ποίηση.
Εγώ, σταγόνα-σταγόνα σ ’αγάπησα
σταγόνα-σταγόνα έφτιαξα
τον «Ωκεανό της Αγάπης ».

Μένουμε στα χρώματα της αυγής, στην πλημμυρίδα της νιότης. Μένουμε πάντα παιδιά. Κι η καρδιά νοσταλγεί τον πρώτο της έρωτα. Μένουμε στο άφθαρτο της ιδέας, κι η ποίηση αυτό κάνει.
Ισχύει αυτό που λέει ο ποιητής τους ήθους, Γ Δροσίνης
Η ομορφιά στο παράθυρο της θύμησης βγαίνει ίδια και παντοτινή
Ο κόσμος βαδίζει προς τις μεγάλες αλλαγές με σημαία την τέχνη και την ποίηση.
Αγαπητοί προσκεκλημένοι από καρδιάς σας ευχαριστούμε γιατί κάνατε τον κόπο να ρθείτε μέσα στη ζέστη να μας ακούσετε
Αν κάτι σας προσφέραμε στην ψυχούλα σας , το εισπράττουμε σαν θείο δώρο και για μας.
Μια άλλη που θα έχουμε χρόνο περισσότερο θα ζητήσω τη συνεργασία πολλών νέων ποιητών ,ν’ αρχίσει το νέο κύτταρο να παίρνει τη σκυτάλη στα χέρια του

Η άρνηση στον έρωτα είναι ένα συναίσθημα κρύο, Νιώθεις μια καταχνιά να σε τυλίγει από παντού, το ρόχθο της θάλασσας να σε πετάει πάνω στους βράχους ,να θες να δώσεις στη ζωή σου τέρμα. Μα όσο υπάρχει ζωή δεν έχουν λόγο ύπαρξης τα ερεβώδη χρώματα .Η οποιαδήποτε ζωή είναι έρωτας.
Η καινούρια Ιθάκη πάντα μας περιμένει, ένα αηδόνι θα ξεστρατίσει να πει και σε μας το τραγούδι του, και μια Άνοιξη μέσα στης γης τα φυλλώματα θα ερωτευθεί και το δικό μας τραγούδι και τότε μ’ έναν ήλιο γαμπρό θα χορεύουμε καταμεσής στη δημοσιά κι η ομορφιά του ορίζοντα θα πλαταίνει, ολοένα και θα πλαταίνει να χωρέσει τον καινούριο μας έρωτα..

ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ

Απόψε στην κλίνη της
δε βρέθηκε η «Νεφέλη»
κι ο «Νότης» μελαψό παιδί της Ανατολής
ακόμα την ψάχνει βαθιά
κι όλο η απόγνωση τον πάει
στους υποχθόνιους τους Θεούς
μήπως του έκλεψαν τη Νεφέλη του.
Ζητάει το γαλάζιο φιλί της
όπως τότε που γιόρτασαν μαζί την Ανάσταση
και στο δώμα του Νότη
επισφράγισαν την αγάπη τους.
Και τι δε θα έδινε ο Νότης
να κρατήσει τη γλύκα
απ’της παρθενογένεσης το φιλί
μα εκείνη τελευταία συνέχεια κρύβεται
κι όλο τον ραντίζει με πίκρα.
Κι όλα απόψε είναι του Νότη
μια στάχτη του σύννεφου
κι ο ουρανός βάραινε
και άιντε να βρεις γίγαντα
να κρατήσει το βάρος του.
Πώς να σηκώσει τόσο σύννεφο ο Νότης
όταν οι πλάτες του κυρτώνουν
στο πρώτο άγγιγμα της αποτυχίας;
Όμως ο Νότης επιμένει
να μιλάει με τον άνεμο
και να γράφει κάτι λυπημένα ποιήματα
που δεν τα άντεχε
να τ ’αγγίξει κι ο ίδιος
κι όλο σπρώχνει το κρόσσι του ανέμου
να περάσει αντίκρυ
να πάει στη Νεφέλη του
τους ματωμένους του στίχους .
Εκείνη στο πουθενά
μα εκείνος συνεχώς
αφουγκράζεται την ανάσα του ανέμου
μήπως και το βήμα της ακουστεί
κι όλο σπρώχνει τον άνεμο
να περάσει αντίκρυ, να της πάει
τους ματωμένους του στίχους .
Αμετανόητη η «Νεφέλη»
αποπέμπει τον άνεμο
Αυτή τη νύχτα ο όφις θα της προσφέρει
το μήλο της αμαρτίας.
Τι νόημα έχει για τη Νεφέλη ο Παράδεισος
όταν όλα τα ποτάμια του πειρασμού
τη σπρώχνουν στο Δέλτα τους.
Κάποτε του είχε πει ένας φίλος του
ποιητής απ’τη Μάνη.
Μη φοβηθείς, αν βρεθείς
στο πέλαγο του καημού.
Μα ο«Νότης» δεν άντεξε .
Πνίγηκε σαν τα όμορφα πουλιά τα Γκλουχάρ
με μια βουτιά στη μελωδία της Άνοιξης
στα τριάντα δύο του χρόνια
για τα καμώματα της Νεφέλης!

Θεόδωρος Σαντάς
Θεσσαλονίκη 1η Ιουνίου 2008, Θεόδωρος Σαντάς,Μαθηματικός,ποιητής.

ΛΙΓΝΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Λιγνή πεταλούδα
πες μου
πού λούζεσαι,στο Αιγαίο 
κι αναδύονται
βροχή τα ποιήματα ;
Πού ντύνεσαι, τ´ακριβά σου τα χρώματα
κι όλα σου λάμπουν
σαν ο πρώτος ο Έρωτας ;
Γιατί γλιστρούν τ´αζευγάρωτα τα πουλιά
και πληγώνονται στο περβάζι σου ;

Λιγνή πεταλούδα
όλα σου υποτάσσονται
κι οι βαθυκόκκινοι κατιφέδες
λιποθυμάν στην άκρη του δρόμου
ακουμπώντας τα χείλη σου .
Πες μου
ποιοι αιθέρες σε ντύνουν
ομορφιά των θεών
και απλώνεσαι στ’άπειρο ;

Ζηλεύω της αυλής σου τη γλάστρα
το πεζουλάκι που κάθεσαι
το θρόισμά σου το ίδιο
κι ολισθαίνω καταμεσής του Αυγούστου
ίσαμε το πρώτο σκαλί
ίσαμε να σε δω με τις μύτες,
ίσαμε να σε βρέξω λατρεία
σαν μοναχός που θεάται τον Άθω,
και λιποθυμάει με το θείο !
Θεόδωρος Σαντάς

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Αύγουστος 2, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Η νύχτα σου βγάζει την ανάσα»-» La notte ti toglie il respiro» 1 Αυγούστου 2017 ας πλησιάσουμε την Τέχνη «l’Arte povera» όλο ποίηση του Γιάννη Κουνέλλη με ένα ποίημα του, αυτή τη φορά λαξεμένο λέξη με λέξη μτφρ Alexandra Zambà

20597098_1983740718522920_296484797443924820_n

Η νύχτα σου βγάζει την ανάσα,
η νύχτα σου βγάζει τα παπούτσια,
η νύχτα σου βγάζει το σακάκι,
σου βγάζει το παντελόνι, σου βγάζει τις κάλσες,
σου βγάζει το λευκό πουκάμισο,
και το φεγγαρόφωτο φωτίζει τ´ανάκατα μαλλιά
από την μανία του ανέμου.
Η νύχτα σε παραδίδει γυμνό να παρατηρείς μπρός τον καθρέφτη
τη σκοτεινή λευκάδα του δέρματος.
Ο θάνατος λικνίζεται πάνω από την καρέκλα
και το στρωμένο τραπέζι.
Ολα είναι έτοιμα για να ζήσεις σήμερα, η για να πεθάνεις σήμερα.
………………………………………. …………………………………….
1 Agosto 2017
Oggi ricordiamo «l’Arte povera» piena di poesia di Jannis Kounellis con una sua poesia, questa volta lavorata di notte parola dopo parola. trd Alexandra Zambà

La notte ti toglie il respiro,
la notte ti toglie le scarpe,
la notte ti toglie la giacca,
ti toglie il pantalone, ti toglie le calze,
ti toglie la bianca camicia,
e il plenilunio illumina i capelli scombinati
dalla furia del vento.
La notte ti consegna nudo ad osservare nello specchio
il buio biancore della tua pelle .
La morte si piega sulla sedia
e la tavola imbandita.
Oggi tutto è pronto per vivere, oppure per morire oggi.

Ποιός φταίει; Από τα ανέκδοτα ποιήματα Του Γιώργου Βέλκου..

20228751_1254135981376613_3276934762783338182_n

Όλα τελείωσαν..
Το σημείωμα μικρό,
να το,σύντομο,απλό,
βαθύ όπως ταιριάζει
αδιαφορία,συγχώρεση
απλόχερα γεμάτο,
για εκείνον που θα
κλαίει και θα το διαβάζει..

Η ζωή περνά μέσα από
το βλέμμα μου.
Τι ήθελα τι πέρασα,
τι ζήτησα εγώ,που ζούσα
κάτω από τον ίσκιο μου.
Και ξαφνικά συνήλθα
και μαρτύρησα..

Φταίει η ζωή αυτή η άχαρη
που πρώτα σου γελά,
μετά σε φτύνει..
Φταίω κι εγώ,την έβλεπα
σαν ζάχορη,αλλά αυτή
ντυμένη σε θωρεί,
μετά σε γδύνει..

Το τέλος πιά γνωστό,
έτσι το ήθελες..
Εσύ που προσπερνούσες
και γελούσες,μη καμαρώνεις..
Αλήθεια πρόσεξες τι έκρυβαν
τα μάτια μου,όταν μιλούσες;;

Τα ψέματα δεν διαρκούν
ποτέ πολύ,έρχεται η μέρα
που τα πάντα τα φωτίζει..
Χάρτινοι πύργοι που τους
φτιάξαν οι πολλοί,Αλλά
η αλήθεια τους διαλύει
τους σκορπίζει..

Ένα είν αυτό που τώρα
περιμένω, να ρθεί η δεύτερη
ζωή μου, που θα γιατρέψει
τις πληγές,που μένουν
τόσα χρόνια ανοιχτές,
Για να ρίξει βάλσαμο
στα βάθη της ψυχής μου..

Από τα ανέκδοτα ποιήματα
Του Γιώργου Βέλκου..

ΧΡΕΙΑ

20525865_1983745581855767_3565124420759537150_n

Ο αχός της θάλασσας εσίγησε
με το άνθισμα μιας μυρσίνης
Στην Αστυπάλαια και στην Κω 
αντίκρυ Ρωμιά κάθεται η Άτροπος
και κεντά τη μοίρα όσων
υπερέβαλαν τα όρια του ταπεινού
και διέπραξαν ύβρη!
Γονυπετείς θα θρηνήσουν
οι φυλές της γης
Η τίσις πληρώνεται απ’ αθώους
που σφραγίσαν τα μάτια.Τί λέγεις;
“Βούλει καταλείπειν την Πόλιν και απελθείν;”
Όχι. Ο Αλέξιος ο Α΄ απεβίωσε.
Πότε δε βρήκα τον Κωνσταντίνο .
Ίλεως Άγιε, πού πήγε η πατρίδα η μια;
Όρτσα τα πανιά! Δυο μοίρες δυτικά της λύπης
ανατολικά των Εφτά Μπαλτάδων της Κρήτης.
Μα για πια Ελλάδα μας ομιλείτε;
Του ονείρου ή τη δικιά σας;

Μαρία Σαντά.