Αρχείο | Ιούλιος 30, 2017

Κώστας Καρούσος Θάρθουν….

 

 

20479443_1982324328664559_4371097216931719895_n (1)

Θάρθουν τα ξωκλήσια του στίχου
να χορογραφήσουν το φως που κυλάει
στον αντίποδα της μέρας.

Θάρθουν οι προπάτορες του λόγου
ισχνοί καλόγεροι της μετάνοιας
άυπνοι φρουροί της άνοιξης.

Θ΄ανοίξουν τους Επιτάφιους ύμνους
και θα κάμουν ημεροδείχτη ελέους
που μεγαλύνθηκε στην απόσταση.

Θα φέρουν τη κοσμήτορα βίβλο Σου
με λιτανείες ποιητών που σκύψανε
στην επωδό της αγρύπνιας σου.

Θάρθουν με τα πρόσφορα της μνήμης
όσων ταξιδιών αφύπνησαν το κάλλος
μ΄ένα σπλάχνισμα της ποίησης.

Θα πηγαίνεις τ΄όνειρο γυμνό καλο-
σώρισμα,σπονδή κι΄ανάχωμα της φύσης
σαν επινίκιο χοροτράγουδο !!

Δημοσιεύτηκε στο περ.΄΄Νέα Αριάδνη΄΄τ.93.σελ.66.

Kostas Kapelouzos ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΜΙΑ ΡΙΜΑ!…

20431609_1982317838665208_503244111901809964_n

Ψάχνω να βρω μια ρίμα
να γιατρέψω τις πληγές μου
κι ένα ροδί χαμόγελο
ν’ ανθίσουν της καρδιάς μου οι πασχαλιές.
Δύσκολα χρόνια, με παγωμένα τα αισθήματα,
ψυχορραγούν -θαμμένοι ήλιοι τα όνειρα,
όπως τα νυχτολούλουδα, και οι κραυγές μου,
σήμαντρα σε ποταμούς αλούλουδους!
Όταν τσαπίζαμε τους άνεμους για να φυτέψουμε
ελπίδες στα χαλάσματα, θερίσαμε βροχές
και καταιγίδες και χινόπωρα
και στεναγμούς στ’ απόνυχτα.
Όρτσα ζωή! μας έριξες στην άβυσσος
για να χαθούμε στης νύχτας τα πελάγη,
στου κάβου τη σιωπή, στης συννεφιάς το μούχρωμα.
Τ’ ανέμου γίναμε και των κουρσάρων ξόδεμα
και δάκρυ-δάκρυ λιθαριές κι ανεμομάζωμα
γιατί ήτανε γραφτό να πιούμε τη ζωή
απ’ το φαρμακοπότηρο, κι απ’ το κλωνάρι της χαράς,
ούτε ένα χαμόγελο. Όρτσα ζωή!
θε να σε προσπεράσουμε, θαρθούν αυγές
φεγγοβολήματα, τι κι αν ήσουν στεναγμός
καημός και αφροθάλασσα κι απομυρώθη η ζήση μας.
Χρόνε φονιά, τ’ αγγέλινα φτερά μας δεν τα τσάκισες.
Εμείς τσαπίζαμε τους άνεμους
φυτεύοντας ανθούς με του γλυκοπουλιού
τη νότα που μελώδαε.
Kostas Kapelouzos

ΧΡΥΣΑΦΙΚΑ

20431301_1982299505333708_2083223838611561862_n

Ρείθρα ναοί αφήσανε
θύρες και παραπόρτια
στη θέαση ολάνοιχτα
προσπέλαση στα όρθια.
Σωρός τα όντα χαμηλά
σέρνονται και λυγίζουν
λάσπες στα πόδια τους κολλάν
και βούρκοι αφανίζουν.
Τα τύμπανα κι οι σάλπιγγες
ήρθαν και σεργιανίζουν
σκορπούνε φόβο πανικό
φλόγες φωτιάς αγγίζουν.

Αν είσαι άνθρωπος και θες
βούληση για να ζήσεις
αρκεί κεφάλι αψηλά
και σώμα να ορθίσεις.
Το βλέμμα να ακοντιστεί
στου ουρανού τα βάθη
και η καρδιά να πορευτεί
με του μυαλού τη σπάθη.
Τα μαγικά τα γιατρικά
σωτήρια και λυτρωτικά
ήταν και είναι υπαρκτά
αμόλυντα χρυσαφικά!

Άννα Κασάπη 29-5-2015