Αρχείο | Ιούνιος 2017

Ο μπαμπάς μου

19105686_1958606454369680_9187252797142767218_n

Γράφω όμορφη καρτούλα
στου μπαμπά μου τη γιορτούλα
λόγια απ’ την καρδιά βγαλμένα
γιασεμί είναι ποτισμένα.

Αναμνήσεις και αγκαλιές
του μυαλού μου ζωγραφιές
μια το χέρι μου κρατάει
μια στην κούνια με κουνάει.

Παραμύθια μου διαβάζει
σαν αυτός για ύπνο με βάζει
μαγικά με ταξιδεύει
και τους φόβους μου όλους κλέβει.

Και έτσι κλείνω την καρτούλα
με μια όμορφη ευχούλα
“Θέλω να ναι ευτυχισμένος
ο μπαμπάς μου ο αγαπημένος”

Painting: Norma Wilson, Father and child

Μουργελά Βασιλική
Συγγραφέας

Πηγή : Χαμογελάκια

Απούσες μνήμες.

19113944_1958607271036265_5346537612960961210_n

Καθώς ο χρόνος προχωρά,
το τώρα γίνεται χτές
μνήμες γίνεται…
ξεχνιέται μαζί με άλλες,
σ’ενα συρτάρι,
στο βάθος του μυαλού.
Με υπομονή προσμένουν ,
ενα αναπάντεχο αύριο
που ίσως τις καλέσει,τις προσκαλέσει.
όσες βρεθούνε ζωντανές
κι όσες θυμούνται,
θα φωνάξουνε «παρών»,
οι άλλες θάναι απούσες.

‘Ανδρεας Δαβουρλής
09/02/2017
a-davourlis.blogspot.com

Το εικαστικό Picasso

‘Ανδρεας Δαβουρλής

19145787_1958607691036223_6410295833851683447_n

Μένουμε σιωπηλοί στο σκοτάδι
άγρυπνοι ,με ξεσκισμένα όνειρα
οι σιωπές μας,φιγούρες καραβιών
στην ομίχλη,
δείχνουν,υπόσχονται,κρύβονται..
ζούμε την αγωνία να προλάβουμε
ποτέ δεν φτάνει ο χρόνος…
Λέξεις πεταμένες εδώ κι εκεί
υποψίες ζωής ,αναπνοές αποτυπωμένες,
στα θαμπά τα τζάμια
μια μικρή αταξία, παιδική σχεδόν,
ζωγραφίζει πάνω τους
μια μεγάλη καρδιά,
που κάνει τα πάντα να φαίνονται γιορτή…
τους φόβους μας ,πού’γιναν βάρκες
κι αφέθηκαν στο πέλαγο,
ακυβέρνητες στα όνειρα μας..

a-davourlis.blogspot.com

‘Ανδρεας Δαβουρλής

Ανά-θεμα – Ηλίας Παπακωνσταντίνου

19059090_1958614917702167_5580056562330038052_n

Σκάσαν τα στάχυα, ο αντίχειρας σφίγγονταν
και λέξεις τρέφαν τα αυτιά
σωρός γίναν οι λίθοι από οργισμένες παλάμες,
κι ανοιχτά μάτια χόρευαν το σκοτεινό τους εκτροφείο
γυροβολούσαν τ’ ανάθεμα.
Εγχειρίδιο του νου το καθήκον
κι έσφαζε αμνους.
Η ηρεμία, η απλότητα έπρεπε να είχαν δόνηση πρωτόγνωρη
πιο γρήγορα τα πόδια απ’ τα φτερά να στραγγίξουν την είδηση από πάνω τους
σε κείνους που τους μπόλιασαν με σύγχρονη ευρωπαϊκή φαρμακευτική αγωγή
και κορώνες.
Κανείς δεν μάζεψε τα στάχυα εφέτος
χύθηκε το σιτάρι στη γη του.
Δεν άδειαζαν τα δάχτυλα,
κουνούσαν πάνω στη ζωή τους σύμβολα που γυάλιζαν
και κείνη σφάλιζε τα μάτια
δεν άντεχε τέτοια λάμψη.
Ο αρμακάς φαντάζει σύγχρονο γλυπτό του σήμερα.

poihsh-logotexnia.blogspot.com/

ΜΑΛΑΝΔΡΙΝΟ

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Κάποτε ο χρόνος θα γίνει
μια εντολή
σαν το σιωπητήριο,
ή ένα «ευλόγησον» παραδομένο σε λάθος παραλήπτη/
Η ίδια ελεύθερη στιγμή
– πχ. μια σχολική εκδρομή –
θα τεντωθεί μέχρι να σκάσει/
Το Μαλανδρίνο θα ξυπνήσει στου Μόρνου την κοιλιά,
κι η Θήβα των παρθένων,
θα αποστραγγίξει τις κερασιές
στο χιόνι της Αγόργιανης.
Εμείς
αμήχανοι θα συνερχόμαστε από έναν ακόμη θάνατο/
και τα ζωγραφισμένα χέρια μας
θα πλέκουν ξανά,
τις πόρτες και τα σχήματα
που φύτρωναν από της μάνας μας το στόμα/
Το βλέμμα σου
θα πολεμάει να με σώσει απ’ τον πνιγμό,
και θα ναι για πάντα καλοκαίρι.
Από το δίχτυ του,
δε θα διαφεύγουν ούτε πουλιά ούτε ψάρια, κι ένα πράσινο λεωφορείο θα μας πηγαινοφέρνει για μπάνιο στην Κινέττα
εμπλοκή/
Κι εκείνη η σκιάχτρα που άστραφτε ατσαλάκωτη,
πάνω από το ρέμα του Αρδεπάτη,
θα απαλλαγεί
απ’ το φαρμάκι του έρωτα
κι ίσως να γιάνει/
Το νυφικό της μου το παρήγγειλε απ’ τον κλίβανο,
Τρίτη πρωί, σιδερωμένο.
Έπειτα με είπε
Αδάμ
και με δάγκωσε,
στο δεξί πλευρό/
Τότε μόλις το πρόσεξα
που όλα τα κάγκελα,
είχαν αλλάξει
σε χαμωπούρναρα και γκορτσιές/

Konstantinos Loukopoulos 02/06/2017

Maria Voulgari

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Σε φυλαχτά αέρινα
θα υφαίνω τις σιωπές…
έτσι εκεί που θα συναντώνται
οι ματιές μας
να βρίσκει χώρο η αγκαλιά
να ξαποσταίνει…

Σε σεντούκια χειμωνιάτικα
θα στριμώξω τις ρωγμές…
έτσι αν ραγίσουν τα λόγια μας απότομα
να κρύβονται ποικιλοτρόπως
οι σκιές τους…

Σε μυστικά ταξίδια θα με πηγαίνω
σε εκείνα τα πιο αληθινά όνειρα μαζί σου…

Μαρία Βούλγαρη