Αρχείο | Μάιος 30, 2017

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ –ποίημα μου– [ στους καραβοκύρηδες της στεριάς !!!! ] …Πώς να χτίσω μαζί σου.

18520011_1945571065673219_8454743811176134004_n

Πώς να χτίσω μαζί σου την ενδοχώρα
στην ηλιοτρόπεια πολιτεία ; οι κήποι άδειοι,
βαραίνει στο πέλμα η αντοχή.
Ότι σκέφτεσαι δεν είναι ποίηση !!

Ψηλαφώντας τους αρμούς των πράξεων
-που δεν υστέρησαν σε θάνατο-
με ψυχάρμενες λήψεις εδάφους
ανέσυρες το βάθος και το ρήμα της λέξης.

Πώς η αγάπη ενσαρκώνει το μύθο
στη μετέπειτα διασπορά του λόγου ;

Ο πόνος φέρνει θάλασσα κι΄αρμυρίκι
που χάνεται στη χειραψία του απώτερου
όπως οι κλώνοι κρύβουν τον αμπελώνα
ξέχειλο στήθος ποίησης που δεν απαντά !!

Έλα στο βαθυπέλαγο του νου και της ψυχής.
Το ηφαίστειο φύτρωσε στην αυλή μου.
ο ιδρώτας μου ένα φρύγανο κάστανο.
Πώς καραδοκεί ο λυγμός όρθιος, χωρίς άροτρο !!

Με την αγάπη μου πάντα !!!–Δημοσιεύτηκε
στο περιοδικό ΄΄Νέα Αριάδνη– τ.91 σελ,38.

ΛΙΤΣΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ Το έργο μου είναι κάρβουνο σε χαρτί…80 επί 70 εκ.. Το ποίημα μου από την Π.Σ. ΕΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΞΕΡΕΙΣ……….

18698276_466912470313054_8016214232829607923_n

Όνειρα, όνειρα, όνειρα…….
Στοιβαγμένα , σαν φύκια σε Φθινοπωρινό ακρογιάλι…
Μεγαλώνω γρηγορα……….Δεν με προλαβαίνω…
Στην απειλή του χρόνου, ο σεβντας μου στα ρεμπέτικα
ξαποσταινει κι ο λυγμος, γίνεται Ωκεανός που παραμονεύει
να καταποντισει τη σχεδία μου…..
Οι ανατολές πηγαινοέρχονται, με την εικόνα των ματιών σου
στα μάτια μου…
Και εκείνο το αγκάθι αμετακίνητο , σφηνωμένο σε μία
ακρια, της καρδιάς, πονάει…
Ψημένη μανταρινοφλουδα, το κορμί σου,οι μέρες μου
φοράνε τη μυρωδιά της καμένης φλούδας…
Το γέλιο σου, έκλαιγε, ηχηρή προειδοποίηση, μα εγώ
τσαλακωνα τις αμφιβολίες μου και τις έκαιγα
στους κεραυνούς της νεροποντής……..
Δεν βρήκα τη δύναμη, να κάνω απόπειρα, απόδρασης..
Την ψευδαίσθηση να έχω πως έφυγα πρώτη…
Να σ αρνηθώ, να κλάψεις, να μου κακιωσες, να γευθεις
την απόρριψη να μάθεις πως είναι όταν δεν μπορείς
να κοιμησεις τις νύχτες σου…..
Να μην σβηνω από την σκέψη σου…..
Ήλιε μου!!!!!!!!
Και ουρανε μου!!!!Και γη μου που σε καιρούς ξηρασίας
ξεδιψουσες τη δίψα μου…….
Γητευτρα να γίνω να χαραξω στο στερνο σου το όνομα μου και σε μία πεισματικη μάχη,
να μου παραδώσεις τα όπλα σου…..
Να ξεπροβάλλω αστέρι στους ουρανούς σου
και να με ξανά αγαπήσεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΛΙΤΣΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ

Ή αγάπη πολλαπλασιάζεται με την ταχύτητα του φωτός
εις το τετράγωνο…..
ΑΙΝΣΤΑΙΝ…

Vasoula Sklavounou Τ

18740155_1954672558085698_4763925093261773891_n

Το μυστήριο της
αγάπης
ξεκινά από επιλογή»
και για άλλους από ανάγκη»
Μυστήριο ανεξιχνίαστο
που το λατρεύουμε
σαν θαύμα στην ζωή μας»
Ένα υπέροχο θαύμα που λάμπει»
εκεί που δεν
το περιμένουμε»
Ένα δώρο που δεν
έχει ανάγκη»
να σκύψεις για να
το δεις»
Αρκεί να σταθείς
απέναντι της όρθιος»
και ν’ ακούσεις
το παράπονο της»
που θα σου ψιθυρίσει
στο αυτί
με τόση λαχτάρα»
Να ακούσεις την
καρδιάς της»
που σου κρυφό μιλά»
Την ψυχή της που αγέρωχη
πάντα ψηλά πετά»
δυνατή με τα φτερά
που της δίνει η αγάπη»
Και σ ένα πρόσωπο
που λάμπει αληθινά
και κοκκινίζει»
σε κάθε σου λέξη
που θα πεις»
αγνή και ξαναγεννημένη»
σαν παιδούλα
στο πρώτο της καρδιοχτύπι»
Είναι ψηλά
όχι χαμηλά»
Πότε δεν θα
προσκυνήσει»
ούτε θα παρακαλέσει»
Είναι μια περήφανη
καρδιά
που νιώθει για σένα»
Αρκεί να διαβάσεις
μόνος τι έχει να σου πεί»

Vasoula Sklavounou Τ

Γιώργος Καραγιάννης Απόσπασμα από το ποίημά μου: «Να ζωντανεύει τ’ όνειρο»

18766043_1880933722163580_610627405713839718_n

Μην ακούς τους άλλους, βροχούλα μου!
Συνέχισε να μας καταβρέχεις,
για να μαζέψουμε απ’ τα κομμάτια της καρδιάς,
μόνο εκείνα που διασώθηκαν απ’ τ’ ατυχήματά της,
για να σταθούνε δίπλα μας,
φρουροί στο μετερίζι του χρόνου,
κρατώντας άσβηστη την αγάπη μας,
να αναζωογονεί συνέχεια την ελπίδα μας
και να οδηγεί μες στη χαρά τα βήματά μας
κι ας έρχονται δύσκολες μέρες…

Γιώργος Καραγιάννης
Απόσπασμα από το ποίημά μου:
«Να ζωντανεύει τ’ όνειρο»

Από το βιβλίο μου: «Της ζωής μου το χρώμα»
Εκδόσεις Αρισταρέτη, Αθήνα, 2017

Ελβίνα Τζελέπη

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Ενα ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου διακρίνω
Μιά γαλάζια θάλασσα ψυχής που αιμορραγεί
Είναι που δεν επρόφτασες ακόμη να διαβάσεις
αν και εγώ σε διάλεξα στον άνεμο της Γης….

Όλα τώρα μου φαίνονται ολόφωτα τριγύρω
λες μιά λαμπρή γιορτή που μόλις ξεκινά
είναι που η καρδούλα μου τίποτε δεν γυρεύει
πιότερο από τα μάτια σου που είναι αληθινά…

Μα είναι και το βλέμμα σου που όλα τα προδίδει
μιά εσωτερικότητα ακόμα πιό τρανή
και να κρυφτείς δεν το μπορείς ψυχή όταν πανηγυρίζει
που έχει βρει το ταίρι της τ’ απόλυτο κι αρκεί…!!!

Σε πανηγύρι ξέφρενο νοιώθω πως κι εγώ μπήκα
με μουσικές απόλυτες κραυγές χαράς κι απλές….
Οι νότες παίζουν μουσική μέσ’ τις ψυχές μας μόνον
κι ο κόσμος γύρω χαίρεται θαρρώ, δεν τον κρατώ….

Είναι ουράνιο είδωλο ο έρωτας που ζούμε
σ’ εμάς μόνον χαρίστηκε σαν δώρο στη ζωή
κι είμαι στ’ αλήθεια τυχερή γι’ αυτό το θείο δώρο
που αλλάζει όλο το σύμπαν μας και το δοξολογώ.

Ο ουρανός τόσος γλυκός, ο αγέρας μυρωμένος
η γή χάνει βαρύτητα, στα σύννεφα πετώ
κι εσύ γλυκειά αγάπη μου να είσ’ ευτυχισμένος
γιατί μέσ’ την ανάσα μου γιά σένανε πετώ……!!!!

Ελβίνα Τζελέπη
Ποιήτρια