Αρχείο | Μάιος 26, 2017

Τούλα Μπαρνασά

18697955_1950418188521840_4597020321488594908_n (1)

Εκεί που στοίχειωσε
η κραυγή του παρελθόντος
ρίξε Ποιητή το βέλος.
Πάντα εκεί,
στου ήχου το στόχο,
ένα άγριο φως
που έκρυβε ψαλίδια
στην ουρά του,
σε έκοβε απ΄το λώρο
του παρόντος.
Ξεγελούσες χρόνο
σκέλεθρο της μνήμης
τυφλέ Τειρεσία.
Με ανοιγμένα χέρια
και καρπούς δεμένους
-νύχτα παρά νύχτα –
τρυπώνες στο μέλλον.
Έτρεμε η σκέψη
στη ρωγμή του κόσμου,
κι έδινες τη γλώσσα
σε έναν αητό αχόρταγο.
Έτσι μάτωναν ανέκαθεν
οι λέξεις και έσταζε το ποίημα
στης σιγής τα μάρμαρα

Πηγή : https://komianos.wordpress.com/

ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΩΝ ΛΟΦΩΝ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Κορίτσι των λουλουδιών
και των πράσινων λόφων
για σένα γράφονται
όλα τα ποιήματα της αυγής
για σένα τρέμει ο πόθος στα χρώματα
και στενάζουν οι ήχοι
όταν ανασύρονται οι άγκυρες
για σένα που λίγνεψες
και κολυμπάς στα διάφανα νερά
του Ιόνιου!
Το είδες και μόνη σου
οι ζωγράφοι σε θέλουν Μαντόνα
κι οι ποιητές, Νηρηίδα και Μούσα τους.
Κι αν στερήθηκες την αγάπη
κι αν στο πρώτο σου βήμα
ήσουνα μόνη και αβοήθητη
κι η νύχτα σε γέμισε με ανασφάλειες
κι αν με την πρώτη βροχή
γέμισε η φούχτα σου κίτρινα φύλλα
όλα κάποτε περνούν σ’ένα φως
με υπομονή κι εγκαρτέρηση.
Σε λίγο στο ακρωτήρι
που πέρασες μαζί του τα Καλοκαίρια
σε μια κλεψύδρα θα συλλέξεις
όση πίκρα σου έμεινε
και θα τη ρίξεις στη θάλασσα
να μπορέσεις ό,τι σου στέρησε
ως τώρα η ζωή
αύριο, να το εισπράξεις με έρωτα!

Θ.Σαντάς, Θεσσαλονίκη

Με ξέχασες….

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Εσύ που έλεγες ψυχή
πως είμαι στο κορμί σου…
Εσύ που πάντα έλεγες
πως θά ‘ μαι στη ζωή σου…

Γαρδένια πάντα αμάραντη
Ουσία στη ψυχή σου…
Ύδωρ της αναγέννησης
όλη η ύπαρξη σου…

Η φλόγα εκείνη η ζωηρή
που καίει και πυρακτώνει
ακόμα και το Θάνατο…
τον ίδιο σκοτώνει….

Στο πέλαγος ο άνεμος
καράβι π’ αρμενίζει …
πυξίδα π’ οδηγεί στο φως
κι από καρδιάς χαρίζει….

Μαύρος βαρύς ο ουρανός…
Ο ήλιος έχει σβήσει…
Λυσσομανά ο άνεμος
τ’ όνειρο έχει δύσει…

Μεσ’ της ψυχής τα άδυτα…
ψάχνω να βρω …αλήθεια !
Να το πιστέψω δεν μπορώ,
Πώς όλα ήτανε φρικτά..
ψέματα….παραμύθια….
Μαίρη Ηλιάδη