Αρχείο | Μάιος 14, 2017

ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Λέω να ξανατολμήσω
ένα μεγάλο ταξίδι το Καλοκαίρι
στα άγια χώματα της Καστοριάς
εκεί που λιάζονται πάπιες
χήνες και πελεκάνοι μαζί!
Δεν έχει τελειωμό
εκεί ο παράδεισος!
Λέω να προσκυνήσω
στην εκκλησία της Παναγιάς
πλάι στο κύμα της λίμνης
να γίνω κομμάτι της πόλης
στίχος που θα μιλάει
για το θαύμα που ζήσαμε
την Παρασκευή,στις έντεκα Μαΐου
όταν οι ουρανοί μεταμορφώνονται
να μιλήσουν για δόξαν θεού
κι οι ποιητές της γεωμετρίας
μιλούν για “μέσο και άκρο λόγο”*
και κτίζουν στέρεη τη φιλία
μετρώντας τα επτά ιάματα της ιατρικής
και την ομορφιά και το φως της ψυχής
με την αρμονία της γλώσσας
των δεκαεπτά συμφώνων
και των επτά φωνηέντων!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,14-5-2017
*χρυσή τομή

Μάνα!

18485937_1397953596937656_75710808889456338_n

Ασημένιο τάσι της αγάπης γεμάτο νέκταρ η καρδιά σου,
ξεδίψασμα από αγίασμα, κέρασμα στα παιδιά σου!
Βελούδο είναι τα δάχτυλα,μετάξι η ματιά σου,
και η στοργή πασίχαρη μέσα στην αγκαλιά σου!
Ζυμώνεις με τα δάκρυα προζύμι με αγωνίες,
γλυκό ψωμί από χαρά σε φούρνο ευτυχίας.
Ήλιος χρυσός η ανάσα σου…….ζεσταίνει και λυτρώνει,
στις καταιγίδες θαλπωρή,σαν κιβωτός μοναδική..
Κρίνα σπέρνεις στους δρόμους μας,τριαντάφυλλα στις στράτες
για να ευωδιάζει η αγάπη σου,να μαραθούν τα βάτα!
Μάνα-κυρά μας Παναγιά του κόσμου Πλατυτέρα,
Θεό κρατάς και ευλογείς, βασίλισσα του αιθέρα!
Ωκεανός υπομονής ,νάμα που μας ευφραίνει,
ίαση κάθε λόγος σου μάνα αγαπημένη..
Ρομφαία μπήγει στην καρδιά ο μακελάρης χάρος ,
το σπλάχνο σου σαν το χτυπά με δόκανο του σατανά!
Όποιος την μάνα έχασε,και ίσκιο της δεν βλέπει,
ξερόφυλλο είναι στο βοριά ,πληγές για χάδια έχει.
Άγγελοι έραψαν φτερά στους ώμους τους δικούς σου,
νά έχεις κάτω απ τη σκέπη σου,μανούλα τα παιδιά σου.
Μάνα το <Μάννα του ουρανού> η Κυριακή είσαι του Χριστού,
η προσευχή του ορφανού,ευχές στον κήπου του ουρανού!

~Μέλη Φωτιάδου~

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Πόσο απλή ,όμορφη
κι ωραία είν’ η ζωή
όταν αγαπάς και σ’αγαπούν
όταν το όνειρο του Μαγιού
μπορείς και το μοιράζεσαι
με το αλώνι των φεγγαριών
και των ανθρώπων το φέγγος
όταν μες στη λίμνη από ψηλά
καθρεφτίζεις τον εαυτό σου
κι απιθώνεις τα πάθη σου όλα.
Κρατάς τον κόσμο στα χέρια σου
τη ζωή που συρρικνώνει
τη μοναξιά και τη θλίψη
κι αναδύεται ο ήλιος λαμπρός
ν’ αποδιώξει το σύννεφο
που δεν πότισε με καλοσύνη
την ψυχή των ανθρώπων
να μπορούν να αγαπούν
και να ερωτεύονται
την αυγή των πραγμάτων
και τη ζωγραφιά των παιδιών!

Θεόδωρος Σαντάς,13-5-2017

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΦΕΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

17426242_1921661478064178_4508374461897071717_n

Η ποίηση του Ορφέα Παπακωνσταντίνου είναι μια αληθινή επανάσταση στην ποίηση. Και δεν είναι μόνο η ποιητική αξία των στίχων. Είναι που έχει κανείς την αίσθηση ότι ο ποιητής χρησιμοποιεί τα πλεονεκτήματα της ποίησής του, για να εισχωρήσει όσο πιο βαθιά γίνεται στα μυστήρια της ζωής. κι όταν λέμε ζωή εννοούμε το σύμπαν, από την κίνηση των αστεριών, ως το τι βασανίζει τους ανθρώπους.
Η μεγάλη, βέβαια, μοναδική έκπληξη εδώ είναι ότι ο ποιητής είναι μόνο οκτώ χρονών! Αν κάπως εξοικειωθεί κανείς μ’ αυτό –προσπαθήσει– θα δει το δεύτερο στάδιο της επανάστασης. Ότι ίσως υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο ιδέες, αξίες, γνώσεις, που δεν εξαρτώνται από τη διανοητική του εξέλιξη, αλλά από έναν άλλο μηχανισμό που είναι βέβαια άγνωστος. Ένστικτο το λέμε, διαίσθηση το λέμε; Όπως και να το λέμε, σημασία έχει να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή του και την υπόγεια επίδρασή του στη ζωή μας. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς ένα οκτάχρονο πλάσμα να λέει, να γράφει:

Όταν παθαίνεις κάποιο κακό
γίνεσαι πιο σοφός!

ή

Η ζωή είναι ο άνεμος
ο άνθρωπος είναι η αγάπη.

Η ομιλία του ποιητή , εικαστικού , τέως Προέδρου και νυν Αντιπροέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κώστα Καρούσου από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής » Ανάμεσα σε δυο στιγμές » στο Polis Art Cafe 24 Απριλίου 2017. Τα λόγια σου είναι ιδιαίτερα τιμητικά για εμένα Πρόεδρε , σ΄ ευχαριστώ θερμά !!! Κώστας Καρούσος ΄΄ Ανάμεσα σε δυο στιγμές ΄΄ ποιητικό εκδ. Σοκόλη Αθήνα 2017 του Κώστα Βασιλάκου

18425160_1945307925699533_3692839062735183258_n

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι φίλες και φίλοι λογοτέχνες
΄΄ Ανάμεσα σε δυο στιγμές ΄΄ είναι ο τίτλος της νέας συλλογής του εκλεκτού φίλου
ποιητή Κώστα Βασιλάκου. Ο τίτλος εμφανής, της ποιητικής-ψυχικής του ακτινοβολίας,
να δει τα εγκόσμια μέσα από το χρονικό πρίσμα της ζωής και μάλιστα μέσα από το
ελάχιστο κλειδί που ανοίγει σύνορα και κονταίνει τις αποστάσεις ,δηλ μέσ΄ από το
ελάχιστο της ελαχιστότητας του ανθρώπου που αναβιώνει το χρόνο με τις πλούσιες
αισθητικές και συγκινησιακές απολαβές της ζωής. ΄΄ Ανάμεσα σε δυο στιγμές ΄΄ μέτρησε
εδώ ο ποιητής, με κοινωνικό βαρόμετρο και πολλές νοητικές-λεκτικές προεκτάσεις
την απτή καθημερινότητα. ΄΄ Ανάμεσα σε δυο στιγμές ΄΄ ζύγισε και παρέδωσε, ένα
πλέγμα πολλών του ψυχικών κραδασμών στα κοινωνικά μας πράγματα, έτσι που
το ποιητικό καταστάλαγμα να μετεωρίζεται σ΄ ένα πολλαπλάσιο κοινωνικό
συναίσθημα συνολικότητας, ελευθερίας και επικοινωνίας, που ο προορισμός του,
νάναι μια πολυσχιδής αισθητική ανακύκλωση και επαναφορά στοιχείων μοναξιάς-
ευσεβών πόθων-θλίψεων-σκέψεων και πνευματικών ζυμώσεων και εμπειριών της
ζωής. Τα παραπάνω αποτελούν έμμεσα ή άμεσα τίτλους ποιημάτων του, έτσι όπως
άδραξε το γεγονός της έμπνευσης-κυριολεκτικά-΄΄ ανάμεσα σε δυο στιγμές ΄΄. Η
βαρύτητα της εμπνευστικής αυτής διαδικασίας, δεν είναι-πάρ΄αυτα-το στιγμιαίο
αποθησαύρισμα της κοινωνικής γνώσης ή το καθαρά προσωπικό του λάκτισμα
στο τυχαίο γεγονός της ζωής, αλλά το σφαιροποιημένο -γι΄ αυτόν- ξαναμέτρημα
μιας ανταριασμένης ώρας, που τον άφησε προσηλωμένο αχθοφόρο, συνειδητό
μέτοχο και της γνώσης και της αμφισβήτησης, που σου παρέχει η καθημερινότητα.
Έτσι που- ακόμα μέσα μας -αντηχεί το προσευχόμενο και το προσδοκώμενο
αποτέλεσμα αυτής της πανώριας και πανελεύθερης ποιητικής αναμονής και
κατάθεσης γράφει σελ..22 και 23 ΄΄ Σιωπούν οι ενοχές.. Γιατί τρυπάς τον ουρανό;//
βάφει κόκκινα τα γιασεμιά // Γιατί μαστιγώνεις τον άνεμο // κλαίνε τα κύματα στα
βράχια // Γιατί κεντάς τα όνειρα με χιόνι // παγώνουν τα συναισθήματα // Γιατί
κάνεις την αγάπη υποχρέωση // Σιωπούν οι ενοχές ΄΄.. Ο Στίχος ..Το θαλασσινό
τραγούδι // δεμένο από το μεσιανό κατάρτι // βιγλίζει τις στεριανές αγάπες // που
λούζονται στο κύμα // ..κι ο λησμονημένος στίχος κατατρώει // τα σωθικά του //
καθώς γερνάει ΄΄ Όταν κυριαρχούν-εκλεκτοί φίλοι στην ποίηση- συχνά ερωτήματα
και απαντήσεις, δεν είναι η ανάγκη της προσωπικής ευεξίας ή το κρύφιο μυστικό
της ζωής που σαρκώνεται το βίωμα ,μόνο, αλλά συνάμα το ευρύτερο κοινωνικό
αισθητήριο που μπόρεσε να εισχωρήσει ο ποιητής και να το κάνει αισθητική
σημαδούρα και συναισθηματική ολοκλήρωση και ψαγμένης-θάλεγα-κοινωνικής
διαστρωμάτωσης διατύπωση και ποίηση ζωής. Το ποίημα, μεγεθύνοντας το
προσωπικό στοιχείο της σιωπής , διακτινίζεται και ως αντίσταση και ως πρόθεση
και ως μιαν αλήθεια ή πολλές αλήθειες ,κρυμμένες και άγνωρες ,που φωτίζονται
ποιητικά και εξοστρακίζονται συμπαντικά στη ζωή και στο μέλλον. γράφει σελ.
24 ο ποιητής ΄΄Η ψυχή παλεύει να γεννήσει ήλιους //…και οι άνθρωποι συνεχίζουν
να ονειρεύονται ΄΄ και στη σελ. 27 στο ΄΄ Απρόσκλητη ..Η σιγαλιά του δάσους
αποφόρτισε τον νου // από σκέψεις γλυκόπικρες // Εσύ, απρόσκλητη ,εισχώρησες
στο κενό // και κατακυρίευσες κάθε κύτταρο ζωντανό ΄΄ Ο ποιητής Κώστας
Βασιλάκος διαχειρίζεται την ποίηση ως το ύστατο και το μέγα εγκόλπιο ηθικής
ωραιότητας-ψυχικής ευπρέπειας-ανοιχτόκαρδης καλοσύνης και γλυπτικής-λεκτικής
αμεσότητας. γράφει σελ. 51 ΄΄Για φαντάσου // να διαρραγεί ο αξιακός ιστός // και
όλη η γη να επωάζει νέες φυλές // για να εκκολαφθεί η ΑΝΘΡΩΠΙΑ. [ !!! ] και
συνεχίζει με αίσθημα ευθύνης και εγρήγορσης, με καθολική φωνή κρίσης και
αποτίμησης της ζωής ,που συνεκπορεύεται -αυτό που προείπα-μια συνεχή
αναγόμωση κοινωνικής-ποιητικής ευαισθησίας και ενδιαφέροντος .γράφει σελ56-57
΄΄Ο θρήνος θρυμματίζει το στερέωμα // η οιμωγή σε ώτα μη ακουόντων΄΄ .. Ο ήλιος
εξατμίζει τις τελευταίες ρανίδες αλαζονείας από // τα χείλη των χαμερπών ΄΄
Εδώ η ποίηση γίνεται μια ολοσώματη και ολοζώντανη, πηγαία και θεληματικά
αφομοιωμένη και ξεπροβοδισμένη κατάσταση ζωής .Η ποίηση γεύεται το
μεγαλειώδες και ενθουσιαστικό παρών της συνεύρεσης και της αποταμιευμένης
εμπειρίας και γνώσης, και το προωθεί, με καθαρότητα σκέψης και ενόρασης – ο
ποιητής -στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι .Εδώ κατ΄ ουσίαν -ουσιώνεται, το μέγιστο
ευεργέτημα της ποίησης ,που είναι και το ανταποδοτικό και αισθητικό και
ελεγχόμενο -πνευματικά-παρών του δημιουργού και η ποίηση το ταξιδεύει με
προσήλωση και λυτρωτική διέξοδο ,στις ανθρώπινες σχέσεις. γράφει σελ.13-14
προϊδεάζοντας τα επόμενα ΄΄Ο χρόνος ..Ξεθωριάζουν οι σελίδες που γεμίζαμε
αναβολές // Η αιωνιότητα του φιλιού καίει και ηχούν οι χτύποι // στην αιώρα της
προσμονής //..Οι λέξεις σβήνουν τις ψευδαισθήσεις του αύριο//Μια τελεία το χτες΄΄
΄΄Έχει το φεγγάρι μια μελαγχολία // που στάζει ώχρα στο βλέμμα
Έχει ο κόσμος μια μοναξιά // που τα αργυρώνητα φιλιά κρέμονται από τις αντοχές
Έχει η θάλασσα μια αλμυρή αγκαλιά // που το κύμα ξέχασε τις ευχές ΄΄
Προσέξτε την ποιητική ακολουθία των ιδεών του [ εκτίμησής μου ]
΄΄Έχει το φεγγάρι ….΄΄πούνε πάνωθέ μας !!
΄΄Εχει ο κόσμος …΄΄ πούνε στα πόδια μας !!
΄΄Έχει η θάλασσα ….΄΄ πούνε το αιώνιο ταξίδι μας !!
Στο δεύτερο μέρος της συλλογής ΄΄Κλικ-στην ελευθερία ΄΄ κάνει ένα ακόμα βήμα ,στο
ήδη γονιμοποιημένο βλαστάρι του λυρισμού του, με προέκταση και ιδιαίτερη
βαρύτητα σε θέματα έκφρασης ,σε θέματα επικοινωνίας-ανθρώπινης παρουσίας-
κοινωνικότητας-κοινωνικής δικαιοσύνης-υπόστασης – αξιοπρέπειας ..και συνεχούς
στάσης στα δρώμενα .Μεστός και ειλικρινής ,γήινος και εύτολμος ,διαπραγματεύεται
την καθημερινότητα με ποιοτικές ενατενίσεις και κορυφώσεις ,με λυτρωτικές
αναπτυχώσεις και ανασυντάξεις της ζωής, με ολοφάνερο πλέον το στοιχείο της
ποιοτικής-εκφραστικής του ανέλιξης .Ποιητής νοηματοφόρος -ελπιδοφόρος και συχνά
αυτοελεγχόμενος. Αγαπητοί προσκεκλημένοι –φίλες και φίλοι, ένα μοσκοβόλημα
ψυχής αναδύεται στο έργο του, με στίχους ιστορικής αναφοράς και αισθητικής
ωραιότητας .Το λατρευτικό πνεύμα της ποίησής του ,αγγίζει τον άνθρωπο ,τις
ανησυχίες του ,τους έρωτές του ,τα γαρύφαλλα της μνήμης ,τις ορφανεμένες ή όχι
επιθυμίες του ,τα ξυπόλητα μερόνυχτα της δημιουργίας του. Το καλλιτέχνημα της
ψυχής και της ποίησης εδώ -γίνεται πιο λαμπρό και ωραιόβαθο νοήματος ,πιο
ψυχότροπο σθένους και επιμονής, όταν εμβαπτίζεται συχνά στη μεγάλη
κολυμβήθρα της λαϊκής μούσας ,της επικαιρότητας ,της προσμονής, της αγάπης,
της δικαιοσύνης και της ελευθερίας .Στα ΄΄ ποιητικά του αποτυπώματα ΄΄ γυμνώνει
το στίχο ,την ψυχή .το όραμα ,τις ανακολουθίες της ζωής ,τις καταιγίδες που φέρνουν
οι΄΄ στιγμές ανάμεσά τους ΄΄,΄΄ την καρτερία του λαού ΄΄ την΄΄ παραδοχή του λάθους ΄΄
στο δάκρυ της απόγνωσης ,στους ανεξερεύνητους ορίζοντες ,στην εμπειρία και στη
γνώση της ζωής. γράφει σελ. 67 ΄΄ ελπίδες πετούν ανάμεσά μας //ψάχνουν φωλιά
να γεννήσουν την αγάπη // Οι καρδιές αγάλλονται χωρίς στίχους και μουσική //
χορεύουν με τις ανάσες του έρωτα ΄΄…Το βιβλίο του ΄΄Ανάμεσα σε δυο στιγμές΄΄,
ουρανοδρομεί πλείστα μηνύματα αισιοδοξίας και ευπιστίας στον άνθρωπο
δημιουργό της ζωής, και μόνο αυτό το στοιχείο που σκιαγραφεί ,είναι μπορετό
να χαρακτηριστεί με πολύ επάρκεια το ηθικό ,το έντονα λυρικό ,το εκφραστικό,
το εύστοχα στοχαστικό και το εμβληματικά -εκτιμώ-κοινωνικό στοιχειό της
ποίησής του .Η συχνή ομιλία της σιωπή του ,η ζυμωμένη γνώση του κόσμου,
οι θλιμμένες κραυγές του κόσμου ,οι ανταριασμένες καρδιές του κόσμου, είναι
συχνά-πυκνά ταξιδεμένα εμβάσματα της ψυχής του -και της ποίησής του ,στον
ανυπόταχτο μέλλοντα και λογοτεχνική σπορά της εποχής μας.
Φίλτατε Κώστα Βασιλάκο –από καρδιάς σου εύχομαι υγεία-αισιοδοξία και
πλούσια πάντα δημιουργία στη ζωή σου ,Με την εκτίμησή μου ,και την αγάπη μου
στο έργο σου.
Κώστα Καρούσος ΑΘΗΝΑ -24 / 4 / 2017

Η ομιλία του ποιητή και Γενικού Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών Ηλία Παπακωνσταντίνου από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής » Ανάμεσα σε δυο στιγμές » στο Polis Art Cafe 24 Απριλίου 2017 . Αγαπητέ φίλε Ηλία σ΄ ευχαριστώ θερμά !!! Kostas Vassilakos ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ

18403398_1942802925950033_665017028424286496_n

΄΄ Ανάμεσα σε δυο στιγμές ΄΄
Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά που είμαι απόψε εδώ να πω κι εγώ λίγα λόγια για τις εσωτερικές ποιητικές στιγμές, αναζητήσεις και στοχασμούς του φίλου Κώστα Βασιλάκου. Το καλαίσθητο βιβλίο για το οποίο θα μιλήσουμε απόψε είναι αυτό εδώ, με τον τίτλο ΄΄ ανάμεσα σε δυο στιγμές ΄΄. Το να εκδόσεις μια ποιητική συλλογή είναι σαν να πετάς ένα ροδοπέταλο στο γκραντ κάνυον και να περιμένεις να ακούσεις τον αντίλαλό του …είπε κάποτε ο Μαρκίς, αυτόν τον αντίλαλο, εμείς, τον ακούμε σήμερα μέσα από το ποιητικό έργο του Κώστα Βασιλάκου και μάλιστα μακρύπνοο αντίλαλο, που έχει αισθητά το προσωπικό του ύφος, ένα ύφος που διώχνει την άπνοια και δεν αποζητά να ισορροπήσει τους στίχους μέσα σε ένα κείμενο αλλά με τα νοηματικά του πετάγματα, άλλοτε γήινα, ουράνια, διάφανα ή σκούρα, όλα να εναρμονίζονται με το φώς της σκέψης του ποιητή, με την φαντασία που τον οδηγεί ακατάπαυστα στην τέχνη του νου και της καρδιάς. Μας λέει, μας προτρέπει στο ποίημά του με τίτλο, ΄΄ αυτές οι πέτρες ΄΄ να εναποθέσουμε σε μια αμυχή έναν σπόρο γνώσης με δυο σταγόνες αμφισβήτησης για να αντέξουν το βάρος των αιώνων που έρχονται… Αδελφοποιεί την καθαρή και δίκαιη αμφισβήτηση με την γνώση και μέσα από την αλόγιστη έκταση της φαντασίας του μας απλώνει το χέρι και το βλέμμα να πάμε στο μέλλον που ποθούμε και δικαιούμαστε. Μας μιλάει για τις πέτρες με τα σημάδια, τις σχισμές, για το άκαμπτο, το σκληρό, αλλά και καθαρό… όπως ξέρουμε, ακόμη και αυτό η ιστορία το πληγώνει πολλές φορές και φέρνει τις ουλές τους σαν παράσημα και σημάδια παραδείγματος.

Στο ποίημα με τίτλο ΄΄για φαντάσου΄΄(σελ.51) λέει..
Για φαντάσου
Τον ουρανό, με κοράλλια και κοχύλια, να διακτινίζονται οι επιθυμίες.
Το φεγγάρι, με μαχαίρια, να μπήγει ανταύγειες στη ζωή.
Τη θάλασσα, μια αγκαλιά, να θηλάζει τα νεκρά παιδιά της περιφρόνησης.
Τα ποτάμια, με αίμα, να ξεδιψούν τις εποχές που έμειναν κρυμμένες.
Για φαντάσου
Να διαρραγεί ο αξιακός ιστός, και όλη η γη να επωάζει νέες φυλές, για να εκκολαφθεί η ΑΝΘΡΩΠΙΑ.

Το καλό βιβλίο είναι πάντα μια διέξοδος από την στείρα καθημερινότητα, είναι ένα χτύπημα στον κύκλο που γέμισε με τόση μιζέρια την κατά τα άλλα πλούσια χώρα μας και ειδικά τα βιβλία με ανατρεπτικό περιεχόμενο, παράγουν όραμα, όραμα όπου μια χούφτα ανθρώπων μας το κρύβουν πίσω από τον ήλιο. Στο βιβλίο του Κώστα Βασιλάκου θα βρείτε αυτό το όραμα, την διέξοδο, τον δρόμο προς την ανθρωπιά που ζητά και ο ίδιος, που με τις τόσο εύστοχες λέξεις του και νοήματα ξαναφέρνει τους οπισθοδρομισμένους ποταμούς στην ροή τους, μας μιλά για την δικαιοσύνη που λείπει, με τις λέξεις να γεννούν προσοδοφόρα μηνύματα για την κάθε επόμενη στιγμή, είναι σαν να παίρνει από το χέρι τα ξηραμένα πρόσωπα που άνοιξαν χαρακιές περιμένοντας την πνευματική βροχή- τροφή της λύτρωσης και να τους δείχνει το πλάτεμα της αρμονίας. Στο μικρό, αλλά, μεγάλο ποίημα με τίτλο ΄΄σκέψου΄΄ μας λέει πως, μόνο με δυο χαμόγελα στεριάς οι ναυαγοί του ονείρου μπορούν να επανέλθουν στην ζωή, διώχνοντας το πούσι της ανελευθερίας, μας λέει ουσιαστικά πως ο άνθρωπος μέσα σε όλο αυτό το ναυάγιο δεν χρειάζεται πολλά για να αναδυθεί και να ζήσει, μα λίγα και λιτά ώστε να γευθεί αυτό για το οποίο γεννήθηκε.
Η συλλογή του Κώστα Βασιλάκου είναι ζυμωμένη με την κοινωνία και τα υπαρξιακά της προβλήματα, τον έρωτα, την ιστορία και τον χρόνο, την καθημερινότητα, αποτελεί προϊόν συγκεντρωμένου προβληματισμού του ιδίου, ο οποίος μας μιλά πολύ ανθρώπινα και με ανάλογη ευαισθησία, δίνοντας εύστοχα ευθύβολα και στοχαστικά ποιήματα μεστών νοημάτων. Ψάχνει για το σωτήριο αύριο μέσα από το άνισο σήμερα, αποτυπώνει τις σκέψεις του σε αράδες που φανερώνουν την κραυγή αγωνίας για τους δίσεκτους καιρούς που διανύουμε, για τους μάταιους όρκους και τους στόχους που ξεχάσαμε. Μας τα δείχνει όλα αυτά ο φίλος μας ο Κώστας, ίσως γιατί η αλήθεια και το εμπρός της ζωής δεν μαθαίνεται από επαγγελματίες, σοφούς, πολιτικούς, επιστήμονες, την μαθαίνεις από καλλιτέχνες, ποιητές και από εκείνους που γεννήθηκαν με την ιδιαίτερη εκείνη ενόραση που τους επιτρέπει να καταλάβουν τον κόσμο, όπως ο ίδιος!
Πριν κλείσω με το τελευταίο ποίημα ΄΄ προσόψεις μοναξιάς ΄΄, θέλω να πω ότι ο Κώστας Βασιλάκος δεν γράφει για να γράφει και να ξεχωρίσει, γράφει, και μάλιστα τόσο όμορφα, για να πάει ο κόσμος μας στο φωτεινό μέλλον, είναι ένας άνθρωπος που έχει το εμείς και την πράξη μπροστά από το εγώ και τα λόγια… Εκείνο που τον χαρακτηρίζει εκτός από την σπουδαία γραφή του, είναι κάτι κορυφαίο και σπάνιο, είναι η ανθρωπιά!
΄΄Προσόψεις μοναξιάς΄΄(σελ.53)
Καίει το καλντερίμι τα ξυπόλυτα βήματα, που ανασαίνουν βαριά τις εικόνες.
Η φουφού του καστανά παγωμένη στη διασταύρωση των ονείρων.
Το καροτσάκι της ανακύκλωσης σέρνει την ανημπόρια του.
Οι τοίχοι κρέμονται από την εγκατάλειψη, με άψυχα λουκέτα και προσόψεις μοναξιάς.
Δένδρα σαπίζουν στο βωμό της ύλης και τα πουλιά τρυπώνουν σε ερημωμένα δώματα.
Μάρμαρα πεσμένα κατάχαμα μοιρολογούν τους αιώνες που πέρασαν και δεν άγγιξαν το πνεύμα τους.
Στην αθέατη πλευρά της πόλης, οι σκιές κρύβουν τα κομμένα χέρια που μετράνε στα σοκάκια τα κεφάλια των δικών τους .
Οι μέρες τρέχουν ανήσυχα και μετρούν ώρες και χρόνια.
Οι στιγμές αρνούνται να ζήσουν.
Η ελπίδα βουλιάζει σε αδιέξοδες όχθες.
Αναποφάσιστες ζωές.
Κι εμείς,
αόρατοι περιπατητές της ιστορίας.

Αγαπημένε φίλε Κώστα, σ΄ ευχαριστούμε για τα φτερά του εσωτερικού σου πλούτου μου μας χαρίζεις να πετάξουμε, να ΄σαι πάντα καλά!
Ηλίας Δ Παπακωνσταντίνου
Ποιητής – Γ. Γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών