Αρχείο | Απρίλιος 26, 2017

ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ

18194765_1937175389846120_3696642018135317819_n

Στη μνήμη του Στάθη Ψάλτη

Πόσες καμπάνες του κόσμου
σήμερα θα ηχήσουν λυπητερά
και ποιος Έλληνας δε θα κλάψει
καλλιτέχνη του ήθους
που ανέτειλες στο Βέλο της Κορινθίας
πρώτος ,μεταξύ των πρώτων
που μας φεύγεις νωρίς
και μας αποχαιρετάς με υπερηφάνεια
ανιδιοτέλεια και αξιοπρέπεια .
Μόνο της πατρίδας οι καμπάνες
θα ηχήσουν στο τελευταίο σου χαίρε
μα εσύ που ήσουν πάντα ολιγαρκής
σου φτάνουν αυτές
κι οι άνθρωποι που σ ‘αγάπησαν.
Κι όταν έγινες “Άστρο λαμπρό”
την ανθρωπιά σου την κράτησες.
Έμεινες ο σεμνός ,ο καλοσυνάτος
ο αρωγός ,σε κάθε νέο καλλιτέχνη
και για οποιονδήποτε σου ζητούσε βοήθεια.
Μιλούσες για την Ελλάδα και έκλαιγες
Δεν αγάπησες ποτέ τα χειροφιλήματα
τις παλινωδίες και τις υποκλίσεις
να ανέβεις με ξένα αναστηλώματα
την πρωτιά την κέρδιζε η αξία σου
του κόσμου το χειροκρότημα
στις ατάκες που εύρισκες
κι ήταν ένα θαύμα με πόση ευκολία
και δεξιοτεχνία το έκανες.
Κι αν οι τιμές που σου αποδίδονται
είναι λίγες για σένα
ένα δάκρυ αληθινό,ένα λουλούδι
των συναδέλφων ,των συγγενών και των φίλων
των γνωστών και των άγνωστων
κι ένας λόγος γλυκός,εσένα σου φτάνει.
Μας φεύγεις με δικαιοσύνη κι αλήθεια
όπως τη δίδασκες στην κόρη σου τη Μαρία
να μην οικειοποιηθεί ποτέ το μολύβι το ξένο.
Είχες το μεγάλο τάλαντο από τον Θεό
κι έγινες ο ανυπέρβλητος,ο ένας ο ξεχωριστός
κι έγινες ο επιφανής,ο “Στάθης ο Ψάλτης.”
Με πόσο φως και με πόση αίγλη
οφείλει να μιλήσει για σένα το μέλλον
εσύ που ήθελες ένα κόσμο αγάπης
έναν κόσμο ισονομίας στην πράξη
εσύ ο “Μικρός και ο Μέγας”.
Πάσχισες να ξεκαθαρίσεις την ήρα απ΄το στάρι
την Άνοιξη των ανθρώπων να μιλάει
με τα χρώματα της αυγής και το τραγούδι του ήλιου
στον ηθοποιό που τον λιμοκτονούσε η κρίση
να του δώσεις την ελπίδα που την είχε ανάγκη.
Στη σάτιρα άφηνες λόγο Αριστοφανικό και σκληρό
μια γλώσσα που τσάκιζε με το υπονοούμενο
κι ήταν εκείνες του προσώπου οι συσπάσεις
το συμπλήρωμα της ιδιάζουσας της φωνής σου
να αποδώσεις με τελειότητα
ό,τι είχες αναλάβει να παίξεις.
Παλικάρι της Κορινθίας και του Αιγάλεω
λιγνό και γενναίο,με τη λάμψη στα μάτια
το’πε κι ένας φίλος ομότεχνός σου
που σ’εξέταζε όχι για τους ρόλους που έπαιζες
μα για εκείνους τους διαφορετικούς
που θα μπορούσες να παίξεις.
Κι ήταν μια μεγάλη αλήθεια αυτό
δικαίωσή του,δικαίωσή σου και δικαίωσή μας
να σε απολαμβάνουμε σε ρόλους με απαιτήσεις μεγάλες
να ξεδιπλώνεις το θείο σου χάρισμα
να κάνεις τις υπερβάσεις σου
κι εμείς να σε επιβραβεύουμε.
Όταν εγκαταλείπει τη γη ο άνθρωπος
ξάφνου όλοι γίνονται φίλοι
ακόμα κι εκείνοι που σε πρόδωσαν κάποτε.
Η δική σου καρδιά,δεν κράτησε ποτέ της κακία
κι αν πάλι αυτοί που σε πλήγωσαν, σου ζητούσαν βοήθεια
πάλι εσύ με απλοχεριά θα την έδινες.
Κάποιοι στις ομήγυρεις των καλλιτεχνών
είπαν ,έκανες και λανθασμένες επιλογές
Μα επιτέλους μη λιθοβολείτε
τις ψυχές τις ωραίες και τις ευαίσθητες,
Δείξτε μου έναν καλλιτέχνη
χωρίς λάθη ,σ’ένα κόσμο
που περνάει απευθείας
απ’τη γαλήνη στη θύελλα ;
Θέλω να σιωπήσω ,να κλάψω μονάχος
μία-μία να περάσουν από μπροστά μου όλες οι μνήμες
να σου πω το ύστατο χαίρε
πόσα κοινά μας ενώνουν,για έναν κόσμο καλύτερο
για μια Ελλάδα της ομορφιάς και της δόξας!
Ακούω το γέλιο σου που σαρκάζει
Ποια δύναμη μπορούσε να αντιταχθεί
στην επανάσταση,στον καμικάζι που κουβαλούσες εντός σου
και στο παίξιμό σου το απαράμιλλο.
Αγαπημένε μας Στάθη , μας φεύγεις νωρίς.
Θέλαμε να σ’έχουμε ακόμα κοντά μας
κι άλλα πολλά να μας παίξεις
μα οι ουρανοί ,αλλιώς αποφάσισαν
θέλησαν να σε κάνουν δικό τους
την ώρα που ο ήλιος σου
βρισκόταν στην μεσουράνηση!
“Πέρασες το ποτάμι μέσα μέσα απ’τα δάχτυλά σου
ως λέει κι ο ποιητής και μια στάλα δεν ήπιες”(Σεφέρης)
Όλα για το συνάνθρωπο έλεγες
εγώ έχω ακόμα καιρό
το ταξίδι της Ιθάκης,σαν Οδυσσέας να ζήσω!
Καλό ταξίδι ,αγαπημένε μας Στάθη
ακόμα ηχεί η φωνή σου ,στους Έμπορους των Εθνών.
Στην υποκριτική τ’ουρανού ,θα βρεις την πρώτη σου θέση
να συνεχίσεις με τραγούδια καινούρια
με λέξεις ελληνικές
που μας οδηγούν ως τον Όμηρο
στην Ελλάδα που ονειρεύτηκες!
Τους μεγάλους ,σαν και σένα
η ιστορία κι η αγάπη του κόσμου
στη λήθη δεν τους περνούν.
Στη φωτοχυσία των άστρων τους περνούν
και στην αιωνιότητα!
Καλόν παράδεισο αγαπημένε μας αδελφέ
καλόν παράδεισο!

Θεόδωρος Σαντάς,,Θεσσαλονίκη,23-4-2017

Αμαζόνα Άνοιξη Αισθησεις /ποιηση

18118651_1937015776528748_8201512822271250491_n

Κρύο βαρύ, πυκνό το χιόνι.
Δειλός ο ήλιος στο γκρι το σύννεφο,
κρύβει το πρόσωπό του.
Απόψε νύχτωσε νωρίς και
η Σιωπή το πέπλο της απλώνει.
Αμείλικτος δυνάστης ο Χειμώνας.

Η αμαζόνα Άνοιξη
τ’ ανθόφορτο τ’ άρμα της
με βιάση ετοιμάζει.
Δυο χελιδόνια πέταξαν,
γίναν υπασπιστές της.
Να αναγγείλουν στις καρδιές
τον ερχομό, την Επανάστασή της!
Η στάση της η γαλανή
λυτρώνει ψυχή κι αισθήσεις.

Σπάει το πέπλο της σιωπής,
και τιτιβίσματα ζωής γεμίζουν τον αέρα.
Το χιόνι τη θέση του έδωσε
σε στρώμα απ’ άνθη ευώδη.
Ο έρωτας καρδιές σαΐτεψε,
ο μέγας στρατηγός της!
Πόσο όλα αλλάζουν γύρω μας!
Χαμόγελα, μαγεία!
Αναρωτιέται ο ποιητής:
«Είναι στην Τέχνη Έμπνευση;
και στη ζωή Ευτυχία»;( Stella-sofia Zygouri

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΦΑΓΑΔΑΚΗ Κριτική – αξιολόγηση του κου Κων/νου Καρούσου – Προέδρου Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών 20/4/2017

18057766_1937022833194709_2826713673884150965_n

Το πρώτο ποιητικό της εξέδωσε η Κωνσταντία Φαγαδάκη από τις εκδόσεις Ιωλκός Αθήνα 2015 με τίτλο ΄΄Το φιλί της ζωής΄΄, μια ιδιαίτερα συγκινητική-ποιητική Έκδοση με περιπλανόμενο οίστρο. Έντονης λυρικής αποτίμησης, ψυχικών και συναισθηματικών δονήσεων, με πολλές και δυνατές εικαστικές πινελιές.Ένας κόσμος πολυδάπανης κοινωνικής εμπειρίας,αναδεικνύεται, με στίχους αιχμηρούς, χαρακτηριστικής-κοινωνικής πραγματικότητας, μέσα από τα προσωπικά στοιχεία της δημιουργού, με ποίηση καίριας αισθητικής περιεκτικότητας και ψυχικής ευφροσύνης και καρτερίας. Η ποιήτρια, άλλοτε έμμεσα, άλλοτε άμεσα, με σπουδή την επικαιρότητα και την κοινωνικότητα -που προσδίδει το καθημερινό βίωμα -ιχνογραφεί τον άνθρωπο, τη μάνα, τον εικαστικό δημιουργό, την αμεσότητα και τη σχέση, που η ίδια διατηρεί με την αντικειμενική πραγματικότητα της ζωής. Κι΄όλο το πνεύμα της ποιητικής της καταγραφής, ουσιώνεται, στο να καταδείξει στοχαστικά και εικαστικά τη μεγάλη δύναμη της επικοινωνιακής δημιουργίας, της προσωπικής παρουσίας, της συναισθηματικής ακεραιότητας, στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι.Το εικαστικό κομμάτι της ποίησής της, καθορίζει όλον τον ψυχισμό και την δυναμική της εκφραστική. Το ποίημα γίνεται ένα εικαστικό-εμπειρικό αποτύπωμα της συλλογής.
γράφει σελ.11-18-25 τους ακόλουθους στίχους,
΄΄Κρυσταλλωμένη
περιεκτικότητα //
πάνω στο παγοδρόμιο της καρδιάς //
..όπως οι ρυτίδες στην ψυχή΄΄..΄΄
Η ζωή μου..
κινούμενη ύπαρξη //
μες στον πίνακα //της ίδιας μου της ζωής΄΄…

΄΄Το νερό..
εξατμίζεται και καθαγιάζεται //
πάνω σε ένα βασιλικό΄΄…

Ο δημιουργός -ποιητής εδώ γίνεται προπομπός, χαρακτηριστικών επισημάνσεων-πολλών στοιχείων σχέσεων και παρουσίας –κοινωνικότητας και επιλογικότητας στο ευρύτερο κοινωνικό μας γίγνεσθαι..και συνεχίζει σελ.34-36-37.

΄΄Ο δρόμος γέμισε μικρές λίμνες // μάτια //
που σκάφτηκαν με περισσή μανία //

..΄΄στη λευκή σιωπή των συνόρων //
άγριο κι΄ένσφαιρο το οξυγόνο της
ελευθερίας΄΄..

΄΄στόματα διψασμένα
//στάζουν// μια δακρυσμένη// ιδρωμένη ηδονή
// πάνω //στην ωρίμανση // της μέρας

΄΄ Εδώ ταυτόχρονα διαφαίνεται και κορυφώνεται–πίσω από την περιεκτικότητα του λυρικού στίχου,το ανθρώπινο ενδιαφέρον-και για θέματα ποιότητας ζωής και ελευθερίας,όπως στους στίχους σελ΄41΄΄Ακέφαλοι εξουσιαστές //
με έλλειμμα το ύψος και το φως΄΄.

Η Κωνταντία Φαγαδάκη, θέλει την ποίηση κοινωνία ψυχής- απόλυτης και συμπαντικής ανάτασης, της ραγισμένης και πολυτρεμάμενης καθημερινότητάς μας.

Πόσο πονεμένα ηχούν οι στίχοι της
για τα ερειπωμένα μας χωριά !!
΄΄Οι καμπάνες των ορεινών
χωριών // ήχησαν // ερήμωση // Αντίο είπανε//
σε φωνές-φλόγες // ιερής κυκλικής επιβίωσης ΄΄!!.

Ποίηση αισθητικής ανέλιξης-καίριας εικαστικής παρουσίας-ψυχικής ωριμότητας-και ηθογραφικής και εκφραστικής ποιότητας…

Εκλεκτή φίλη
Κωνσταντία Φαγαδάκη
–ο καιρός και η ζωή θα σου δώσουν μεγαλύτερη επάρκεια έκφρασης και αισθητικότητας στο έργο σου

—-με την εκτίμησή μου—
Κώστας Καρούσος

*ευχαριστώ πολυ τον αξιότιμο Πρόεδρο της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών κο Κων/νο Καρούσο για την κριτική – αξιολόγηση του ποιητικού μου έργου «το φιλί της ζωής» δίνοντας μου πνοή για να συνεχίσω, ευχαριστώ πολυ για αυτήν την τιμή !!!!
Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ   ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Dobbiamo resistere alle ingiustizie e proteggere la nostra libertà. Non possiamo fare altrimenti dopo tutti coloro che hanno sacrificato la propria vita per noi- Traduco in italiano un frammento dal libro “ RICORDI CON MOLTI SEMI” dello scrittore cipriota Giorgio Charitonides – Γιώργος Χαριτωνίδης- CIPRO 23 aprile giornata dedicata ai prigionieri greco ciprioti, fatti prigionieri durante l’invasione turca di CIPRO nel 1974.

18119536_1937013283195664_422002977308939568_n

“Il supplizio della fame metteva in atto l’istinto terribile della autoconservazione. Per un periodo, ogni due tre giorni, i turchi ci portavano per cena un cocomero, da condividere tra trenta e forse più persone. Per bastare per tutti le fette dovevano essere sottili come veline delle sigarette.
Dunque ho pensato che i semi del cocomero dovevano avere qualche vitamina, proteina o qualche altra sostanza utile per l’organismo. Con molta discrezione raccoglievo i semi caduti dalla bocca degli altri. Li trovavo negli angoli e sotto i letti.Li mettevo in tasca, andavo al bagno, li lavavo e li mangiavo come passatempo”

Trd Alexandra Zambà
……
αναμνήσεις με πολλά κουκούτσια
απο Γιώργος Χαριτωνίδης
23 Απριλίου. Μέρα αφιερωμένη στους αιχμαλώτους πολέμου της κυπριακής τραγωδίας 1974.
Το μαρτύριο της πείνας ενεργοποιούσε το φοβερό ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Για ένα διάστημα, κάθε δυο τρεις ημέρες, οι Τούρκοι για δείπνο μας έφερναν ένα καρπούζι, που έπρεπε να το μοιραστούμε γύρω στα τριάντα, ίσως και παραπάνω άτομα. Για να φτάσει να πάρουν όλοι, η κάθε φέτα έπρεπε να έχει πάχος ίσα με αυτό του τσιγαρόχαρτου. Το έπαιρνε λοιπόν ο υπεύθυνος και το έκοβε στις ανάλογες φέτες.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι τα κουκούτσια του καρπουζιού κάτι έπρεπε να περιέχουν σε βιταμίνες, πρωτεΐνες ή και άλλα χρήσιμα για τον οργανισμό στοιχεία. Πολύ διακριτικά μάζευα τα κουκούτσια που γλυστούσαν απο το στόμα των άλλων.Τα έβρισκα στις γωνιές και κάτω απο τα κρεβάτια. Τα έβαζα στην τσέπη, πήγαινα στην τουαλέτα, τα έπλενα και τα έτρωγα σαν πασατέμπο.
……
απόσπασμα απο «αναμνήσεις με πολλά κουκούτσια» μτφρ ιταλικά
Alexandra Zambà

Θεόδωρος Σαντάς-ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Όπου κι αν πάω
τα θλιμμένα σου μάτια μ’ ακολουθούν….
Έχουν ένα παράπονο
σαν τραγούδι Σμυρναίικο
που το βράχνιασε η «φωτιά».
Ποιήτρια των «Κομνηνών»
ποια ραγισμένη ποίηση κουβαλάς
κι επιστρέφεις στην προγονική σκιά
και βαραίνει η ανάσα σου
και τη στενάζει ο ήχος της λύρας;
Αν σε κούρασε το ταξίδι της ποίησης
κι αν σ’ αυτή δε βρήκες ακόμα το όνειρο
που ζωγράφισες παιδούλα
στο σεντόνι σου επάνω
υπάρχει μια Ιθάκη για όλους
μια αγκαλιά και μας περιμένει.
Είν’οι δικοί μας άνθρωποι
που μας νοιάζονται
και δακρύζουν μαζί μας
Είν’η καρδιά μας που ακουμπάει στο αύριο
και σκοντάφτει στην καταιγίδα της σήμερον
είναι ο ήλιος που εμπιστευθήκαμε
και τον πρόδωσαν οι πατρίκιοι
είναι η αλήθεια της επανάστασης
την ώρα που αποφάσιζε να αναδυθεί
κι εμείς τη βουλιάξαμε
με πισωγυρίσματα και απάτες!
Γυναίκα με τα θλιμμένα μάτια
άφησε το χαμόγελο να ανθίσει
όπως πλαταίνει το τριαντάφυλλο.
Αύριο θα δεις, πρώτη εσένα
θα τραγουδήσει η κλίνη σου
το πρώτο ποίημα της αυγής
θα έχει τα χρώματα της αγάπης
κι όλοι του οι στίχοι
θα μιλάνε για σένα!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη