Αρχείο | Απρίλιος 19, 2017

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

13239456_1770420069854987_900470775201708654_n

Ποια μουσική των θεών
θα μπορούσε να απεικονίσει
τον ευαγγελισμό τον δικό σου
και ποιος άγγελος
μ’έναν κρίνο στο χέρι
θα μιλούσε σαν προπομπός του θεού;
Ω,ειμαρμένη της ποίησης
ω, σμιλεμένη ψυχή
στα καθάρια νερά
που χορεύουν οι Νύμφες
κι οι Δρυάδες τραγουδάνε τον έρωτα
ακούω την ηχώ της φωνής σου
το τραγούδι του ήλιου
μ’έναν στίχο δικό σου!
Κι είναι ακόμα νωρίς
η Άνοιξη δεν τέλειωσε ακόμα
τα χελιδόνια πολλαπλασιάζουν
τον νόστο σου,να επιστρέψεις εκεί
που η ποίηση γράφει ποιήματα
κι οι όρμοι μιλούν για την ομορφιά
και την ιαματική των Κενταύρων !

Θεόδωρος Σαντάς.Θεσσαλονίκη,

ΟΤΑΝ Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΡΓΕΙ

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Όταν η Άνοιξη αργεί
ξεθωριάζουν οι λέξεις
και όλα τα ποιήματα
τα πνίγει η άπνοια.
Ποια ορτανσίες μου λείπουν
και ποιες βουκαμβίλιες
να μπορώ να περνώ σαν το φως
σαν αθωότητα από χέρι σε χέρι
και μ’ένα φιλί της αγάπης
να αρωματίσω τον στίχο μου;
Τούτος ο Απρίλης
ούτε μια πασχαλιά
δε μου χάρισε ακόμα
και στίχους δε βρίσκω
να γράψω έναν ύμνο
για τα Καλοκαίρια
που αναδύουν τα μάτια σου .
Ποιες συγχορδίες παράλειψα
και δε γελούν τα παιδιά
κι έγινε χωρίς οίκτο η μέρα ;
Ακόμα περιμένω τον ήλιο
στα αιμοπετάλια της κατακόρυφου
να με περάσει στους ίσκιους σου
να απλώσω τα μεσημέρια μου
να σου διαβάσω στις νυκτωδίες των άστρων
το ποίημα που έγραψα
για την αυγή των ονείρων
για την αγγελική μας την ώρα
όταν οι πασχαλιές άρχισαν
και πάλι να ανθίζουν
έναν παρήγορο λόγο
κι είναι ένα δώρο της ποίησης
από μένα για σένα
στη δική σου ποιητική
που με κάνεις να γράφω
και μες στα τόσα μου άλγη!

Θεόδωρος Σαντάς