Αρχείο | Απρίλιος 9, 2017

ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΔΑΝΑΗ …

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Ξεφυλλίζοντας τα ανεμολόγια
του χρόνου …
Γυρίζω σε βράδια που παρακαλώ
ο ήλιος να μην είχε δύσει ποτέ. ….
Η νύχτα το πέπλο της να μην είχε
απλώσει …και τ´αστροφέγγαρα να
μην είχαν στολίσει το θόλο …
Δάκρυα κυλούν απ’τα μάτια μου
γίνονται βροχή, …..ποτίζουν μια
άγονη γη …
Κι η μορφή σου θυμίζει πονεμένο
λουλούδι με μίσχο τρυφερό….
ανάλαφρο που ο αγέρας τρεμοπαίζει
σε κάθε του φύσημα … πληγωμένο
πουλάκι, ανήμπορη …πονεμένη…
σε μια λυπημένη άνοιξη ….
Θύμησες που μαρτυρούν πως…
πέρασες από εδώ ….
Μαζί σου έφυγε κι από εμένα κάτι
που δεν επιστρέφεται ποτέ…..
Η απουσία σου είναι πάντα παρούσα,
η πληγή είναι πάντα ανοιχτή,
οι αναμνήσεις μπροστά μου …
Ολοζώντανες….
Soula Maropaki 9/4/17

Despoina Kaitatzi Xoulioumi Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΣ Alexandra Zambà ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ

17883904_1928189710744688_4270675928103747362_n

Δεν είμαι αυτός που βλέπετε.
Σπάνια σας μιλώ εγώ
συχνά οδηγεί εκείνος ο άλλος.

Οδηγεί τη ζωή – χωρίς τα χέρια στο τιμόνι –
βλέπει τον κόσμο σε αντίστροφη ταχύτητα
δεν με ακούει ποτέ
είναι πραγματικά διαφορετικός από μένα
μιλάει χωρίς να μου ζητήσει την άδεια
και γελάει με αναίδεια, Αυτός.

Δεν ξέρω πώς να του κάνω έξωση, αλήθεια.

Αυτόν, τον κακούργο, το βρομόστομο, το σαδιστή
Αυτόν, που σφυρίζει μέσα στη νύχτα αυταρχικός
γεμίζει τα αυτιά μου με αισχρόλογα, αλήθεια
σας λέω, δεν είμαι Αυτός.

Ο άλλος που είναι μέσα μου στέκεται αιωρούμενος
κοιτάζει από ψηλά, κοιτάζει και λικνίζεται
και εγώ τον ικετεύω
να με αφήσει ήσυχο να ζήσω.

Αλεξάνδρα Ζαμπά, Μεθόρια ποιήματα, 2017

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

17800264_1928191394077853_4127281994138886689_n

– I –
Σα να ’ταν χθες
δέντρα χυμώδη, λυγερά
πόθο γιομάτα
άνθιζαν κλαδιά
άπλωναν ρίζες
να ξεδιψάσουν στις αγκαλιές των ρυακιών
και στων χειμάρρων την ορμή
ηδονικά να ξαποστάσουν

Σα να ’ταν χθες
άγουρα χρόνια
χνούδια απαλά
ανήσυχα
φλόγα γιομάτα
το μέλι τρυγούσαν των λουλουδιών
τ’ αλάτι γεύονταν
στα τρίσβαθα ωκεανών

Σήμερα θάλασσες πλατιές
τους θησαυρούς γενναιόδωρα χαρίζουν

Σύντομα αλίμονο
τόσο σύντομα
αύριο κιόλας
καράβια ξέμπαρκα
γυμνά, ανάλαφρα, βαριά
γλυκόπικρο μειδίαμα απορούν
γέρνοντας προς την άλλη χώρα

Despoina Kaitatzi-Xoulioumi,»Διαδρομές», 2015

ΠΑΣΧΑ!.. Kostas Kapelouzos

15825750_1880347412195585_4273369816104694831_n

Απρίλης! και η θάλασσα ομορφοκελαηδεί,
Έρχεται ως τα πόδια μας να τα γλυκοφιλήσει
Σαν τη μετανοούσα του Χριστού Μαγδαληνή
τα άγια μύρα της στα πόδια μας ν’ αφήσει.

Φουντώσανε στα δένδρα οι ανοιξιάτικοι ανθοί
Κι έχει τον ουρανό με άστρα ο θεός κεντήσει.
«Η νύχτα των παθών, αγία μεγάλη Παρασκευή»
Με θρήνους όλα γύρω της τα έχει πλημμυρίσει.

Της εκκλησιάς τα σήμαντρα ακούγονται θλιβά
Και των πιστών τα σπίτια ντύθηκαν στο πένθος,
Μα θα γενούνε πάλι σε δυο μέρες γιορτινά
Και θα χαρούμε, την Ανάσταση και φέτος.

Κι ας υποφέρει η πατρίδα από ‘’φίλους’’ και εχθρούς,
Θα βρει το θάρρος, και στο τέλος θα νικήσει,
Έτσι ‘ναι, έτσι ήταν πάντα δυστυχώς, μ’ αυτούς,
που ψεύτικα μας αγαπούν και τα πλευρά μας έχουνε κεντήσει.

Σαν το Χριστό, μας σταύρωσαν και μας σταυρώνουν συνεχώς,
Αντί τριάκοντα αργυρίων οι φίλοι μας θα μας πουλάνε,
Θα μας σταυρώνουν απ’ την αγάπη τους ναι, δυστυχώς,
Και σ’ όλη τη ζωή τους άγρια θα μας τυραννάνε.

Θα στήσουνε και πάλι οι νεράιδες μας χορό.
Απρίλης! και το Πάσχα των Ελλήνων κοντοφθάνει,
Με το μαντήλι τους το αστροκεντημένο λαχταρώ
Να μπω μπροστά σαν θα ’βγει η φυλή σεργιάνι.

Ελάτε αδέρφια μου να πιάσουμε όλοι μας αγγελικό χορό,
Λυράρης θα γενεί και πάλι ετούτος ο πανάρχαιος Λαός
Κι ως ξαναμπούμε σ’ αγερόφτερο το νεραϊδοχορό,
Της ξεχασμένης λύρας μας, θα ξανανθίσει πάλι, ο σκοπός.
Kostas Kapelouzos

ΠΑΥΛΙΝΑ ΜΠΕΧΡΑΚΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΗΡΕ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

16473510_1875609632697221_5190458611818409442_n

Όταν μιλάει ή βία, γυρεύει βία.κι’άνάβει φωτιές όχι γιά νά ζεστάνουν
τής άνθρωπότητας,τήν παγωμένη καρδιά, άλλά γιά ν’άφανίσουν
τά πάντα στό πέρασμά τους.Πετρώνει τρομαγμένη ή γή, σ’άνατολή
καί δύση.Κρύβεται ό ήλιος, μικραίνει,θολώνει ό ουρανός.κι’ή οικουμένη
ρωτάει »Γιατί.»Μά ή άπάντηση, άπ’τά μέρη τής ΄άπληστίας,τής μόνης
ύπεύθυνης,γιά τήν άνείπωτη τραγωδία,τήν δυστυχία,ποτέ της δέν έρχεται.
[ Άπό τό βιβλίο μου »ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ »ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΘΕΟΥ 2017»πού
θά προυσιαστεί στήν Πινακοθήκη Κορίνθου, συντροφευμένο άπό φωτογραφικη έκθεση,-μαρτυρία, τής τραγωδίας

ΠΑΥΛΙΝΑ ΜΠΕΧΡΑΚΗ