Αρχείο | Απρίλιος 1, 2017

ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Έχει τόση γλύκα ο Απρίλης
σαν τις μπούκλες του Έρωτα
κι εμείς χελιδόνια του νόστου
με πηλό και με άχυρο
επιστρέφουμε σ’ ό,τι ιερό αγαπήσαμε
στο απόδειπνο των παθών
με μνήμες θαμπές
και τη μελωδία της ευτυχίας .
Κι είναι τα λουλούδια του Απρίλη
μια πρόκληση για την ποίηση
ποιήματα της αυγής
που επιμένουν στα οπάλια χρώματα
καθώς προβάλλεις βαθιά
να μου πεις καλημέρα
κι εγώ έχω μείνει
ένα συννεφάκι αμόλυντο
να απολαμβάνω τη λάμψη σου!
Έχει τόση ομορφιά ο Απρίλης
και με έχουν κατακλύσει
με τόση ηδυπάθεια τα χρώματα
που ψυχανεμίζομαι
και τίποτα δε σ’ αρνιέμαι.
Βρίσκεις τον τρόπο
να καταλύεις τα όχι μου
σαν πασχαλιές που ευωδιάζουν
με λευκό και ιώδες
και προοιωνίζονται την Ανάσταση.
Φοβάμαι να συνεχίσω
μη μ’ένα κροτάλισμα του ερωδιού
κατρακυλήσω βαθιά
σαν μεθυσμένο φύλλο
στο κοκκινάδι απ’ τα χείλη σου
και τότε «γαία πυρί μειχθήτω»!

Θεόδωρος Σαντάς

ΣΤΗ ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

image

Ω ομορφιά αναλλοίωτη
που τιθασεύεις το άτι του ανέμου
και πιάνεσαι απ’τη χαίτη του
σ’ένα όνειρο ανθίζει ο έρωτας
σ’ένα θρόισμα της ανάσας
σ’έναν ψίθυρο που ακουμπάει
στων ανθρώπων τον πόθο
και σου λεν σ’αγαπώ!
Γυναίκα λαμπερή και ωραία
πού να’βρω τόσα ρήματα
να περάσω θριαμβευτής
όταν στάζει τον καημό του ο ήλιος
τις ώρες που τρελαίνεται ο άνδρας
κι αποζητάει την παρουσία σου
να σε περάσει στις ακτές των Κυθήρων
με τόσους όρθρους ,με τόσα απόδειπνα
με τόσες ολονυχτίες για σένα
με τόσο πράσινο αίμα στις φλέβες
του αδίαντου* και των υακίνθων.
Είσαι ένα ποίημα ατελεύτητο
ένας χορός μες στον λόγγο του δάσους
με τις Νύμφες και τις Ώρες
να ζηλεύουν το βήμα σου.
Θέλω να επιστρέψω στα μάτια σου
εκεί που ο έρωτας
μετράει τους χτύπους του
και ξεχύνεται η λάβα του
εκεί που ο ποιητής ψάχνει
στα κοχύλια τις λέξεις του
να χτίσει το ποίημα.
Θέλω να επιστρέψω
στης φωνής σου τον ήχο
εκεί που τα πουλιά σωπαίνουν
να ακούσουν μόνον εσένα
εκεί που οι ποιητές γράφουν και σβήνουν
σβήνουν και γράφουν
μην αδικήσουν τη λάμψη σου!
Γυναίκα που πλαταίνεις τη σκέψη
και κατακτάς τον ακαταμάχητο
με τη σαγήνη απ’το βλέμμα σου
εκεί που το καράβι ρίχνει την άγκυρα
γυναίκα που ελλιμενίζεις
το μυστικό των ανδρών
στο αρμυρίκι των όρμων σου
κι αναδύονται βροχή οι αστερίες
με εγκολπώσεις και χρώματα
ποια μυρσίνη αντάξια θα βρουν
στις πλαγιές των ημίθεων
να μιλήσουν οι ποιητές επιτέλους
μες στο Χειμώνα ν’ανταμώσουν
τη δική σου την Άνοιξη
τα Καλοκαίρια που σε ντύνουν
με την τέφρα των ηφαιστείων
και γλιστράς σαν Γοργόνα
στην αγκαλιά των Ολύμπιων
δίχως οργισμένους Ποσειδώνες
και τρίαινες.
Στη ρέμβη του ορίζοντα
θα απομονώσω την ομορφιά
και το χρώμα σου
και στο αμπρί των ανέμων
έναν ήχο δικό σου
να μπορώ να σελαγίζω τους στίχους μου
στη διαύγεια της μέρας
να τρικυμίσουν το στήθος σου:
Θεέ μου,λίγα χρόνια ακόμα
να μου φτάσει η χρυσή η κλωστή
να την κάνω αιώνια!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη .

*Adiantum Capillus-Veneris, δηλαδή αδίαντο ή “κόμη της Αφροδίτης”
Φυτό με λαμπερούς λεπτούς και μαύρους μίσχους φύλλων. Ανήκει στις φτέρες. Το συναντούμε κοντά σε πηγές, σε τοιχώματα πηγαδιών και γενικά σε μέρη που υπάρχει άφθονο νερό. Ονομάζεται και πολυτρίχι ή ψαλιδόχορτο ή περικοκλάδι. Μεταφύτευση στο καλλιεργούμενο: Την Άνοιξη σε χώμα με αρκετή τύρφη. Συλλέγουμε τα φύλλα του από Ιούλιο έως Αύγουστο. Το αδίαντο χρησιμοποιείται εκατοντάδες χρόνια, από την εποχή του Διοσκουρίδη, σε όλο τον κόσμο για τις θεραπευτικές του ιδιότητες

Στων ανθρώπων τα χνάρια

17498642_1923854921178167_1275293023694657443_n

Στης νύχτας τα ασίγαστα πάθη
ξέσπασε θύελλα μανιασμένη
βυθίστηκε το βλέμμα μου
ανήμπορο να σταθεί
στα έρημα χνάρια των ανθρώπων.

Σκιές μονότονες
έσερναν το χορό τους
σε μια παλίνδρομη κίνηση
καθώς χτυπούσαν
οι παλμοί στο στήθος
σαν ιαχή σκορπισμένη
σε ερμητικά κλεισμένους αιθέρες
σε έναν ατέλειωτο λαβύρινθο.

Σε έψαχνα
μέσα σε υπόγειες διαδρομές.
Σε χρώματα μαβιά
ζωγράφισα την μορφή σου
σε έναν ουρανό θολό και άδειο
που έκλαιγε γοερά για τα παιδιά του.

Αγέρι σηκώθηκε στης γης την άκρη
ξύπνησαν πάλι εκείνες οι φωνές
στοιχειωμένες απ’ το χθες
ανήμπορες να αντισταθούν
σαν γέρικα κλαδιά
που άπλωναν τις ρίζες τους
στ’ ανέμου τη βοή.

Στου Μορφέα τη λήθη
έκλεισα τα βλέφαρα μου
σαν ρόδο που κλείνει τα πέταλα του
μέχρι της αυγής το χάραμα.

© Μίνα Μπουλέκου

Grecia- donne La fotografa Maria Kossifidou e la poetessa Despoina Kaitatzi-Xoulioumi descrivono l’impotenza della parola di esprimere il dolore e l’orrore dei nostri giorni. Trd A.Z Η φωτογράφος Μαρία Κοσσιφίδου και η ποήτρια Δέσποινα Κ.Χ. προβάλλουν την αδυναμία των λέξεων να εκθέσουν το δράμα και τη φρίκη των χρόνων που ζούμε. μτφρ ΑΖ

17629600_1924022017828124_8054235171398192539_n

Λιγοστεύουν οι λέξεις
Μουδιασμένες λιώνουν στο στόμα μου
χάπι πικρό
Κόμπος στο λαιμό
και με πνίγουν
Τελειωμένα λόγια οι λέξεις
Ακατάληπτα
μουρμουρητά και κραυγές
ανακούρκουδα καθισμένα
κουνιούνται ρυθμικά πέρα δώθε
Θρηνούν
Πόνος που λέξεις δε γίνεται
Φρίκη που δε τη φτάνουν οι λέξεις

Le parole si assottigliano
Impotenti si sciolgono in bocca
pillola amara
Nodo in gola
e mi soffocano
Discorsi finiti le parole
Inconcepibili
mormorii e grida
sedute accovacciate
ritmicamente si dondolano avanti e indietro
Si lamentano
Dolore che parole non diventi
Orrore dove non arrivano le parole

μτφρ Αλεξάνδρα Ζαμπά