Αρχείο | Απρίλιος 2017

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

13239456_1770420069854987_900470775201708654_n

Ποια μουσική των θεών
θα μπορούσε να απεικονίσει
τον ευαγγελισμό τον δικό σου
και ποιος άγγελος
μ’έναν κρίνο στο χέρι
θα μιλούσε σαν προπομπός του θεού;
Ω,ειμαρμένη της ποίησης
ω, σμιλεμένη ψυχή
στα καθάρια νερά
που χορεύουν οι Νύμφες
κι οι Δρυάδες τραγουδάνε τον έρωτα
ακούω την ηχώ της φωνής σου
το τραγούδι του ήλιου
μ’έναν στίχο δικό σου!
Κι είναι ακόμα νωρίς
η Άνοιξη δεν τέλειωσε ακόμα
τα χελιδόνια πολλαπλασιάζουν
τον νόστο σου,να επιστρέψεις εκεί
που η ποίηση γράφει ποιήματα
κι οι όρμοι μιλούν για την ομορφιά
και την ιαματική των Κενταύρων !

Θεόδωρος Σαντάς.Θεσσαλονίκη,

ΟΤΑΝ Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΡΓΕΙ

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Όταν η Άνοιξη αργεί
ξεθωριάζουν οι λέξεις
και όλα τα ποιήματα
τα πνίγει η άπνοια.
Ποια ορτανσίες μου λείπουν
και ποιες βουκαμβίλιες
να μπορώ να περνώ σαν το φως
σαν αθωότητα από χέρι σε χέρι
και μ’ένα φιλί της αγάπης
να αρωματίσω τον στίχο μου;
Τούτος ο Απρίλης
ούτε μια πασχαλιά
δε μου χάρισε ακόμα
και στίχους δε βρίσκω
να γράψω έναν ύμνο
για τα Καλοκαίρια
που αναδύουν τα μάτια σου .
Ποιες συγχορδίες παράλειψα
και δε γελούν τα παιδιά
κι έγινε χωρίς οίκτο η μέρα ;
Ακόμα περιμένω τον ήλιο
στα αιμοπετάλια της κατακόρυφου
να με περάσει στους ίσκιους σου
να απλώσω τα μεσημέρια μου
να σου διαβάσω στις νυκτωδίες των άστρων
το ποίημα που έγραψα
για την αυγή των ονείρων
για την αγγελική μας την ώρα
όταν οι πασχαλιές άρχισαν
και πάλι να ανθίζουν
έναν παρήγορο λόγο
κι είναι ένα δώρο της ποίησης
από μένα για σένα
στη δική σου ποιητική
που με κάνεις να γράφω
και μες στα τόσα μου άλγη!

Θεόδωρος Σαντάς

 

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

15338811_1870648389832154_6703091094658680884_n

 

Τα πουλιά είναι ελεύθερα
όταν δεν τα λαβώνουν
οι καιροί και οι άνθρωποι.
Τα πουλιά είναι οι ψυχές μας
όταν ερωτευόμαστε την ομορφιά
που κρύβεται πίσω απ’το σύννεφο
πίσω απ’το παραπέτασμα
που υψώνεται εμπρός μας
και θέλουμε να πετάξουμε
να απολαύσουμε το απείκασμα
που πλάσαμε με τον νου μας.
Κι όπως είπες κι εσύ
αγαπημένη των στίχων
πάντα μια αγάπη
θα πρέπει να υπάρχει
με μια αγκαλιά ανοιχτή
κι ένα φιλί της Ανάστασης.
Κανένας μονάχος του
δεν μπορεί να γευτεί τον παράδεισο!
Αργά ή γρήγορα
θα τον πνίξει η μοναξιά του!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Επικοινωνία των ποιητών

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Πάντα με μιαν αυγή
αποτυπωμένη από κινητό
και με δυο λόγια καρδιάς
μου λες καλημέρα
κι αγαλλιάζει η μέρα μου!
Κι ίσως στο βάθος εσύ
να είσαι ο ήλιος
κι η θάλασσα ο έρωτας
κι ο ουρανός το όνειρο
να μιλήσουμε με το φως του
κι η ποίησή σου να είναι
η αγάπη του κόσμου
κι ο παράδεισος όλος
που μου χαρίζει κάθε μέρα
τους καινούριους μου στίχους
αρωματισμένους με μύρα
των λουλουδιών
που προορίζονται μόνο
για ποιητές !
Πάντα με μιαν αυγή
και κάποτε όταν νωρίς
βάζουν το ξυπνητήρι τα άστρα
επιστρέφω κι εγώ να σου πω
μια γλυκιά καλημέρα.
Κι έτσι με επάλληλους κύκλους
συνεχίζεται η ζωή μας
κι είναι τόσο όμορφη
και τόσο γοητευτική
ακόμα κι εκεί που όλα δείχνουν
ότι φθάσαμε σε αδιέξοδο!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

18010223_1932184010345258_9001941196508755165_n

Πάντα ένα ποίημα μας ενώνει
κι ένα ρήμα αγάπης..
Κι είναι κι η Άνοιξη
κι είν’ ο Απρίλης μια πασχαλιά ανθισμένη
από άκρη σε άκρη
κι είν’ κι οι κελαηδισμοί των χελιδονιών
κι οι φωνές των παιδιών
που κρεμάν τη χαρά τους
με το μανταλάκι της αθωότητας
στο σχοινί των ονείρων
να τη ζεστάνει ο ήλιος!
Κι είναι κι η φιλία
που αργεί να βλαστήσει
και κατάντησε σπάνια στις μέρες μας
που ψάχνει στα μετόχια
να’βρει έναν όσιο πριν τον λασπώσουν
και τον κλείσουν στα κάγκελα!
Κι είναι το φως της Ανάστασης
διαχρονικό κι αναλλοίωτο
ένας Θεός υπαρκτός
για όσους το αγαπώ
το λεν και το αισθάνονται
όπως το είπε ο Κύριος
πριν και μετά την Ανάσταση!

Θεόδωρος Σαντάς,

ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΔΑΝΑΗ …

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Ξεφυλλίζοντας τα ανεμολόγια
του χρόνου …
Γυρίζω σε βράδια που παρακαλώ
ο ήλιος να μην είχε δύσει ποτέ. ….
Η νύχτα το πέπλο της να μην είχε
απλώσει …και τ´αστροφέγγαρα να
μην είχαν στολίσει το θόλο …
Δάκρυα κυλούν απ’τα μάτια μου
γίνονται βροχή, …..ποτίζουν μια
άγονη γη …
Κι η μορφή σου θυμίζει πονεμένο
λουλούδι με μίσχο τρυφερό….
ανάλαφρο που ο αγέρας τρεμοπαίζει
σε κάθε του φύσημα … πληγωμένο
πουλάκι, ανήμπορη …πονεμένη…
σε μια λυπημένη άνοιξη ….
Θύμησες που μαρτυρούν πως…
πέρασες από εδώ ….
Μαζί σου έφυγε κι από εμένα κάτι
που δεν επιστρέφεται ποτέ…..
Η απουσία σου είναι πάντα παρούσα,
η πληγή είναι πάντα ανοιχτή,
οι αναμνήσεις μπροστά μου …
Ολοζώντανες….
Soula Maropaki 9/4/17

Despoina Kaitatzi Xoulioumi Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΣ Alexandra Zambà ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ

17883904_1928189710744688_4270675928103747362_n

Δεν είμαι αυτός που βλέπετε.
Σπάνια σας μιλώ εγώ
συχνά οδηγεί εκείνος ο άλλος.

Οδηγεί τη ζωή – χωρίς τα χέρια στο τιμόνι –
βλέπει τον κόσμο σε αντίστροφη ταχύτητα
δεν με ακούει ποτέ
είναι πραγματικά διαφορετικός από μένα
μιλάει χωρίς να μου ζητήσει την άδεια
και γελάει με αναίδεια, Αυτός.

Δεν ξέρω πώς να του κάνω έξωση, αλήθεια.

Αυτόν, τον κακούργο, το βρομόστομο, το σαδιστή
Αυτόν, που σφυρίζει μέσα στη νύχτα αυταρχικός
γεμίζει τα αυτιά μου με αισχρόλογα, αλήθεια
σας λέω, δεν είμαι Αυτός.

Ο άλλος που είναι μέσα μου στέκεται αιωρούμενος
κοιτάζει από ψηλά, κοιτάζει και λικνίζεται
και εγώ τον ικετεύω
να με αφήσει ήσυχο να ζήσω.

Αλεξάνδρα Ζαμπά, Μεθόρια ποιήματα, 2017

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

17800264_1928191394077853_4127281994138886689_n

– I –
Σα να ’ταν χθες
δέντρα χυμώδη, λυγερά
πόθο γιομάτα
άνθιζαν κλαδιά
άπλωναν ρίζες
να ξεδιψάσουν στις αγκαλιές των ρυακιών
και στων χειμάρρων την ορμή
ηδονικά να ξαποστάσουν

Σα να ’ταν χθες
άγουρα χρόνια
χνούδια απαλά
ανήσυχα
φλόγα γιομάτα
το μέλι τρυγούσαν των λουλουδιών
τ’ αλάτι γεύονταν
στα τρίσβαθα ωκεανών

Σήμερα θάλασσες πλατιές
τους θησαυρούς γενναιόδωρα χαρίζουν

Σύντομα αλίμονο
τόσο σύντομα
αύριο κιόλας
καράβια ξέμπαρκα
γυμνά, ανάλαφρα, βαριά
γλυκόπικρο μειδίαμα απορούν
γέρνοντας προς την άλλη χώρα

Despoina Kaitatzi-Xoulioumi,»Διαδρομές», 2015

ΠΑΣΧΑ!.. Kostas Kapelouzos

15825750_1880347412195585_4273369816104694831_n

Απρίλης! και η θάλασσα ομορφοκελαηδεί,
Έρχεται ως τα πόδια μας να τα γλυκοφιλήσει
Σαν τη μετανοούσα του Χριστού Μαγδαληνή
τα άγια μύρα της στα πόδια μας ν’ αφήσει.

Φουντώσανε στα δένδρα οι ανοιξιάτικοι ανθοί
Κι έχει τον ουρανό με άστρα ο θεός κεντήσει.
«Η νύχτα των παθών, αγία μεγάλη Παρασκευή»
Με θρήνους όλα γύρω της τα έχει πλημμυρίσει.

Της εκκλησιάς τα σήμαντρα ακούγονται θλιβά
Και των πιστών τα σπίτια ντύθηκαν στο πένθος,
Μα θα γενούνε πάλι σε δυο μέρες γιορτινά
Και θα χαρούμε, την Ανάσταση και φέτος.

Κι ας υποφέρει η πατρίδα από ‘’φίλους’’ και εχθρούς,
Θα βρει το θάρρος, και στο τέλος θα νικήσει,
Έτσι ‘ναι, έτσι ήταν πάντα δυστυχώς, μ’ αυτούς,
που ψεύτικα μας αγαπούν και τα πλευρά μας έχουνε κεντήσει.

Σαν το Χριστό, μας σταύρωσαν και μας σταυρώνουν συνεχώς,
Αντί τριάκοντα αργυρίων οι φίλοι μας θα μας πουλάνε,
Θα μας σταυρώνουν απ’ την αγάπη τους ναι, δυστυχώς,
Και σ’ όλη τη ζωή τους άγρια θα μας τυραννάνε.

Θα στήσουνε και πάλι οι νεράιδες μας χορό.
Απρίλης! και το Πάσχα των Ελλήνων κοντοφθάνει,
Με το μαντήλι τους το αστροκεντημένο λαχταρώ
Να μπω μπροστά σαν θα ’βγει η φυλή σεργιάνι.

Ελάτε αδέρφια μου να πιάσουμε όλοι μας αγγελικό χορό,
Λυράρης θα γενεί και πάλι ετούτος ο πανάρχαιος Λαός
Κι ως ξαναμπούμε σ’ αγερόφτερο το νεραϊδοχορό,
Της ξεχασμένης λύρας μας, θα ξανανθίσει πάλι, ο σκοπός.
Kostas Kapelouzos

ΠΑΥΛΙΝΑ ΜΠΕΧΡΑΚΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΗΡΕ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

16473510_1875609632697221_5190458611818409442_n

Όταν μιλάει ή βία, γυρεύει βία.κι’άνάβει φωτιές όχι γιά νά ζεστάνουν
τής άνθρωπότητας,τήν παγωμένη καρδιά, άλλά γιά ν’άφανίσουν
τά πάντα στό πέρασμά τους.Πετρώνει τρομαγμένη ή γή, σ’άνατολή
καί δύση.Κρύβεται ό ήλιος, μικραίνει,θολώνει ό ουρανός.κι’ή οικουμένη
ρωτάει »Γιατί.»Μά ή άπάντηση, άπ’τά μέρη τής ΄άπληστίας,τής μόνης
ύπεύθυνης,γιά τήν άνείπωτη τραγωδία,τήν δυστυχία,ποτέ της δέν έρχεται.
[ Άπό τό βιβλίο μου »ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ »ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΘΕΟΥ 2017»πού
θά προυσιαστεί στήν Πινακοθήκη Κορίνθου, συντροφευμένο άπό φωτογραφικη έκθεση,-μαρτυρία, τής τραγωδίας

ΠΑΥΛΙΝΑ ΜΠΕΧΡΑΚΗ