Αρχείο | Μάρτιος 29, 2017

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΤO ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

13012797_10204492735917382_5567365984619134941_n(2)

Όταν Φανερώνονται οι εφιάλτες

Της εγρήγορσης

Φωτιές αναζωπυρώνονται

Στο μυαλό σου

Κι υπομένεις να υποφέρεις

Μαρτυρικά

Και θρηνείς καταστάσεις άγνωστες

Αλλόκοτες και ξένες

Για Σένα

Εσύ είσαι άλλωστε

Ένας απόμακρος

Αλλόκοτος

«Ένας Ποιητής»

Κραυγές βροχής

Ανακατεύουν τα μαλλιά σου

Οι κεραυνοί έπλασαν το κορμί σου

Τα κύματα των ωκεανών ταλαντεύουν την ψυχή σου

Γεννήθηκες αφανής

Για να πεθάνεις αφανής

Δειλός μες τη δειλία

Τριγυρνάς κι επιβιώνεις

Εικόνες αμέτρητες

Στης πόλης τα πισωγυρίσματα

Θολώνουν το θυμικό σου

Κι ύστερα σιωπή…

Μια αναμέτρηση με το απρόσμενο

Φοβόσουν, είχες πει

Και γέλαγα κρυφά

-Κι είμαι ένοχος για αυτό –

Ενώ ονειρευόσουν

Σπαρακτικά

Της σάρκας τα κομμάτια να οικτίρεις

Σε έβλεπα

Και σκέφτηκα

Πικρό πως είναι

Οδυνηρό κι απαίσιο…

Γεύτηκα τη θλίψη

-Κοίτα με –

Τη γεύτηκα

Μέσα από τα όνειρά σου

Να ονειρεύομαι

Έμαθα και εγώ

Κι ήσουν εσύ

Ένας απλός

Μονάχα, «Ποιητής»

Και φαντάζομαι…

Φαντάζομαι μύρια χελιδόνια

Να φυλάνε τις σκέψεις μας

Και οικτίρω

Τα γέλια της Σιωπής

Οικτίρω

Τη Σιωπή

Οικτίρω

Τα γέλια

Αποζητώ κι αναμετριέμαι

Άδολα

Στης ψυχής το απόμακρο

Συναπάντημα θανάτου

Και υπάρχω για μια ακόμη μέρα- τουλάχιστον-

Εξακολουθώ να υπάρχω

Να σφιχταγκαλιάζω

Το παρελθόν

Καλά φυλαγμένο να πεθαίνει

Και ουρλιάζω ξανά

Για να ζήσω στον απαίσιο οίκτο ανεκπλήρωτων ονείρων…

Και Παρακαλώ

Και Ικετεύω

Καταφεύγοντας

Στα φυλαχτά της θύμησής σου

Παντοτινά κι αιώνια

Έχοντας

Εστιασμένη την προσοχή μου

Σε Εσένα

Ω Ποίηση!

Μούσα Ιερή και πάνσοφη

Της ψυχής

Στήριγμα κρυφό!

Στου ναού σου το βωμό

Μπορώ να θυσιάσω

Άφοβα

Την ψυχή μου

Ολόκληρη

Μονάχα σε σένα…

Στήριγμα της εφήμερης πνοής

Παρακαλώ να μη με εγκαταλείψεις ποτέ

Να μην με αφήσεις να κρυφτώ

Γνωρίζοντας

Πως εσύ μονάχα

Θα ανασταίνεις

Της πνοής μου

Τα παράπονα

Και ξέχασα τη θλίψη

Ξέχασα τη μοναξιά

Ξέχασα το τέλος…

Ξέχασα σχεδόν κι Εσένα Ποιητή

Εμένα…

~Μαρία Γ. Τζανάκου~

Συλλογή: Υπομνήματα Σιωπής εκδ Νοών Αθήνα 2006

ΠΗΓΗ : ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ : ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Clelia Fanny Charissis Πόσο τιμητικό είναι για μένα…. Να γράφουν ποίημα για σένα αναρτώντας το στον τοίχο τους τη Παγκόσμια ημέρα Ποίησης άνθρωποι του Πνεύματος όπως ο αγαπημένος Πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κωστας Καρουσος …! Και έπειτα , Να κρατάει στα χέρια του το βιβλίο σου..

17499484_1920883174808675_8676329632679254699_n

Κώστας Καρούσος
Παγκόσμια μέρα της ποίησης Σήμερα!!!!!!–Αφιερωμένο-το ποίημά μου -ΣΑΝ- στη Κλέλια Χαρίση- για το πρώτο βιβλίο της ΄΄Στέγη Αναζητήσεων ΄΄

Σαν ποιητής που σφάλλει
καραδοκώ τις αντιθέσεις μου
και τις επτάχορδες ιαχές
του σώματος να χορογράψω !!

Δεν έχει χάος-ομίχλη
το ξεθάμπωμα
δεν έχει εύρος
κι ανάλγητες ευθύνες η καρδιά
μήτε θαλασσόβροχο κι αρμύρα
τ΄αρματωμένο πέλαγος !!

Έχει σπονδή-χρωστήρα τ΄άγνωστο
κι΄ερωτοκύλισμα της λέξης άμετρο
που λαμνοκόπησε τις συμμετρίες
του σώματος !!

Έτσι απερίγραπτη κι απρόοπτη
δεν εξαντλείς το συναίσθημα
παρά μόνο στη ποίηση !!

Με την αγάπη μου Κλέλια !!!!-περιμμένω το δεύτερο !!!!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ

Σε μια βραδιά όπου η Ποίηση του Χάρη Βλαβιανού συνομιλεί με τη Μουσική..ο μεγάλος Τραγουδοποιός μας..
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ!

Στον Αποκρυφισμό των Καλοκαιριών

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Αχ,εκείνη η Πανσέληνος της καρδιάς
με τα κρυφά της περάσματα
πίσω απ’τους ίσκιους των πεύκων
πόσο μου έλειψε!
Κι εκείνα τα μάτια σου
που αδιάκοπα ταξιδεύουν το όνειρο
πόσο φως κουβαλάν
και δε στερεύει ο ήλιος τους;
Τόσα ανυπόκριτα ψιθυρίσματα
τόσες σταλαγματιές της αυγής
τόση ακηλίδωτη ομορφιά
να γλυκανασαίνουν τα θέλω μου;
Αμφιλύκη των όρμων
που στα πόδια σου
ξημεροβραδιάζουν οι αστερίες
πόσο νοτισμένο καημό
πόσο νύχτιο στίχο θέλεις ακόμα
κατά ‘δω να στρέψεις
το πηδάλιο της Μοίρας
κατά ‘δω ν’αστράψει ο ουρανός.
Πόσα χρώματα να ζητήσω να ζωγραφίσω την Άνοιξη που σε γέννησε
πόσες άρπες να παίξουν στον ύπνο σου
να ξυπνήσεις με τ’όνομά μου στα χείλη σου;
Ζηλεύω τους ‘Άνεμους” που σε κυνηγούν
των παιδιών τα σκιρτήματα
που αποικίζονται στο πρεβάζι σου.
Ζηλεύω τα Καλοκαίρια σου
που γλιστράνε στο αίμα μου
κι εγώ αδυνατώ να βαδίσω μαζί σου
στ’ακροκέραμα που γιγαντώνεται η θύελλα.
Όμως εκεί, στις σχισματιές
της γυμνής μου αλήθειας
λάτρης του δικού σου στίχου θα μείνω
στη γλαυκή σου επιθυμία
στη μαρμαρυγή της δικής μου καρδιάς
στον αποκρυφισμό δυο φιλιών
που μου χάρισαν
τ’αναστάσιμα της ζωής!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,5-1-2015

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ «ΔΑΜΑΣΚΗΝΙΑΣ» Στον Δημήτρη Μπουκόνη

17523566_1922510807979245_4299751763741660801_n

Άφησε τα βουνά του Βοΐου
κι ήρθε μόνος και έρημος
στην παλίρροια των αστών
στο “Εγώ” και στο “Εμείς”
σε δυο κόσμους αλλότριους .
Κι ανάμεσα στους «Πύργους»
και στα τείχη του Μυροβλήτη
την Αμφικτυονία του ίδρυσε.
Δε ζήλεψε την παλινωδία
και την αναρρίχηση του κισσού
να φορέσει την τήβεννο.
Έμεινε παιδί της παράδοσης
με τις συνήθειες της μάνας
καλημέρα του ήλιου
με το χαμόγελο του πατέρα
και τις μνήμες του όλες.
Ερωτεύτηκε των καλλικέλαδων
πουλιών τη φωνή
κι είπε ,ας ψάλλω μαζί τους
του χωριού μου τις ομορφιές
κι είπε ας ζωγραφίσω τον χορό
των Αμαδρυάδων
στ’απόσκια του δάσους.
Ήθελε όλα τα ποιήματά του
να είναι πλημμυρισμένα με φως
και τη σαγήνη του έρωτα.
Τώρα ο γιος του Γεωργίου
και της Βασιλικής
μεταγγίζει τον στίχο
με την αρωματική του Βοΐου
και γράφει σμιλεμένα ποιήματα
για τον ήλιο της χώρας του
και τ’ όνειρο των παιδιών
λάτρης του Ερέχθειου και των Καρυάτιδων
υμνητής του αιώνιου κάλλους!

Χρυσόπετρα Κιλκίς ,2-6-2013
Θεόδωρος Σαντάς