Αρχείο | Μάρτιος 14, 2017

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

14364895_967063196750561_9034363418869467366_n

Άκου το παράπονο της βροχής
τις στάλες που στάζουν
στο πρεβάζι του έρωτα
το τελευταίο μας ποίημα
που είχαμε γράψει
στην ολονυχτία των άστρων
στα σκαλοπάτια του φάρου
μια μέρα πριν την Ανάσταση!
Είναι το κλάμα που ποτέ
δεν είδες στην κλίνη
που εγκατέλειψες
για δυο δίδυμους Πύργους
που πια δεν υπάρχουν!
Δεν ήθελα να βλέπεις
την οδύνη του άνδρα
να μουσκεύει τα μάγουλα
και να ζητάει τον νόστο σου
πριν η φωτιά κάψει
και το τελευταίο στάχυ
μες στον κίτρινο κάμπο
που τρέχαμε από παιδιά!

Θεόδωρος Σαντάς ,Θεσσαλονίκη,13-3-2017

Έλυα Βερυκίου

17203224_1914533788776947_2203720510849349993_n

Νοτίζει η βροχή τις παρυφές της έπαρσης .
Εκεί στην άκρη της πλατείας φτερούγα λαβωμένη
ο αληθινός μας εαυτός .
Πόσο αλλάζουν τώρα τα νοήματα,
σύννεφα λευκά που γύρω από τον ήλιο τρέχουν .
Η διαδρομή από τις λίμνες των δακρύων ως την καρδιά,
πάντα απαραίτητη .
Χρειάζονται χρόνος και θυσία για να λάμψουν στο χρώμα του παλμού,
νούφαρα κεχριμπαριού οι λέξεις .
Η ησυχία, ακτή ποθητή,
που αναζητούν τα πρωινά τα περιστέρια .
Κλίνει η μέρα,
το κρύσταλλο, άστρο γαλάζιο,
πάνω από την εικόνα ιριδίζει .
Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς στο τέμπλο
και η προσευχή, μία θάλασσα νυχτερινή,
ιστία ασημένια κάτω από τη σελήνη ταξιδεύουν .
Σβήνουν τα κύματα, η ικεσία, κραυγή σιωπηλή,
σ΄Εκείνον που η ψυχή αγάπησε, ελεητικά τον ζόφο να φωτίσει .
Κι αν το κερί έμεινε μικρό κι ασήμαντο,
υπάρχει τρόπος μες στο φως το άκτιστο
η αγάπη να φτερουγίσει .
Η προστασία, αναντίρρητη βεβαιότητα .
Στο τέλος κίτρινο της γαλήνης γιασεμί χρυσώνει
του ουρανού τον δρόμο.

από τις Ανταύγειες της Χάρης

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

15219557_1866159666947693_4324158580120571565_n

Να συγχωρείς
ζητώντας
τη συγγνώμη
που δεν σου αναλογεί.

Να πονάς
χαρτογραφώντας
μια πορεία Ευτυχίας
που δεν μπορείς
να χειριστείς.

Να χαραμίζεις
το εφικτό
για το αβέβαιο
κάποιας Τελειότητας
αφανώς πονώντας
γνωρίζοντας πως
δεν υφίσταται ούτε Πόνος.

Να υποκλίνεσαι
σε κάθε ειρωνεία
πιστεύοντας πώς ποτέ
δεν είχες δίκιο.

Να ολισθαίνεις στην κατήφεια
διορθώνοντας
και την παραμικρή συμμετρία.

Να αφανίζεις την αλήθεια.

Να λοξοδρομείς σε κάθε Ιδέας πεπρωμένο.

Να συμβιβάζεσαι με κάθε ακραία ενοχή.
Για να χεις λόγο να ζητάς συγχώρεση
από όλες σου τις τύψεις.

Να ιχνηλατείς ακατανόητα
στους ίδιους σου τους Φόβους
που δεν θέλησαν ποτέ τους τη Φοβία
να διαγράφουν
γύρω από τον άξονα τους.

Να σφίγγεις ακατάπαυστα
τους χτύπους της καρδιάς σου
αδημονώντας για το τέλος
βαφτίζοντάς το νέα αρχή.

Να αφουγκράζεσαι παράφορα
τα στοιχειά της Λογικής σου
καθώς ανούσια ολισθαίνουν στα πλευρά
μιας κάποιας Σάρκας, Της Παράνοιας.

Να οδύρεσαι ασύστολα
με κάτι μάτια
όλο αβεβαιότητα
καχυποψία, δυσπιστία
που υποφέρουν
απλά και μόνο
γιατί έθαψαν και τον παραμικρό λυγμό
στην δυσπιστία μιας αφάνειας.

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ
ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΕΠΟΙΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΕΚΔ. ΝΟΩΝ ΑΘΗΝΑ 2012

Pantelis Velkos Λογω της παγκοσμιας ημερας ποιησης Που ειναι 17 Μαρτιου Θα μου επιτρεψετε ν αφιερωσω λιγες λεξεις στην μνημη του Γιου μου…

17264740_1915101818720144_3083871166577119602_n

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ…..

 

Στης Ποίησης την Μεγαλοσύνη σκαρφαλώνω,
κυνηγώ το άπιαστο να αιχμαλωτίσω,
τον έρωτα σκλάβο να κάνω..
Να τον τυραννήσω ,Να τον πονέσω..
Να βγάλω το άχτι μου στην φυγή σου.
Κι υστέρα Θαλασσινό Νερό να πιω,
Να νιώσω την αλμύρα από το Όχι
της άνοιξης στην καρδιά μου…
Την τύχη μου να θρηνήσω..
Κενό ν αδράξω ,άδεια Σώματα…
Θολά όνειρα ακολασίας ,αδικία στα θέλω μου…
Πουλημένοι Δικαστές την αγάπη φυλακίζουν…
Το δράμα κωμωδία βαπτίζουν…
Η ψυχή χάνει τον δρόμο της και πνίγεται
στην λησμονιά ,Γελάμε στον Θάνατο..
Τι κι αν ο Διόνυσος κατέβηκε στον Άδη
ποιητές να φέρει ,τον πόνο να τραγουδήσουν.
Τι κι αν ζωντάνεψε τον Αισχύλο να
μοιρολογήσει τον θάνατο..
Στο Γιατί, δεν βρήκε λόγω Ν αντιπαραθέσει.
Μέλι κερνάνε την Πίκρα και κρασί την Θλίψη,
Στου Αριστοφάνη τα γραμμένα βαδίζουν.
Εξυμνούν την τρέλα ,αδιαφορούν στη λογική,
Στο δρεπάνι που πέφτει ασυλλόγιστα
και θερίζει Νιάτα.. Το ακονίζουν
με άδικες αποφάσεις σαν του Ηλιθίου
Δικαστή Φιλοκλεωνα…
Όπως στο μακρινό χτες…
Τ άδικα ψέματα του Σήμερα..
Το Νεκρό τίποτα του αύριο…
Εσύ Πατέρα, εσύ Μάνα ,πως να θρηνήσεις
του χαμένου Ποιητή τα λόγια….
Όταν κανείς δεν Τραγουδά πια τον Πόνο ..

Pantelis Velkos