Αρχείο | Μάρτιος 8, 2017

ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ

16640703_1850684685196262_6083295937439175055_n

Σαν ήμουνα μικρό παιδί
μου ΄λεγαν παραμύθια
και τ΄άκουγα με προσοχή
λες κι ήτανε αλήθεια.

Τότε κοιμόμουν ήσυχος
μήπως τα δω στον ύπνο
και θαύμαζα τους ήρωες
και τον ωραίο τύπο.

Πάντα νικούσε τους κακούς
που ήτανε γενναίος
ένας ψηλός και δυνατός
και φάνταζε σπουδαίος.

Πάλευε μ΄όλα τα θεριά
τους δράκους αψηφούσε
και τα στοιχειά τα φόβιζε
με τον Θεό μιλούσε.

Όλα μου ήταν ζωντανά
στα παιδικά μου μάτια
που ζούσανε μες την καρδιά
και σε χρυσά παλάτια.

Δράκοι νεράιδες ξωτικά
κι ο Διγενής Ακρίτας
και ο Θησέας ο σοφός
κι ο στρατηγός Αμύντας.

Κι όλα τα βρίσκω όμορφα
σαν ζωντανή ταινία
που γίνονται πραγματικά
σ’ αυτήν την κοινωνία.

Κι όλα μαζί στον ύπνο μου
μου λένε καλημέρα
και μου τα λένε το πρωί
κι ολόκληρη τη μέρα.

Άντρας να γίνεις δυνατός
Αλέξανδρος γενναίος
έχεις καθήκον ιερό
είναι δικό σου χρέος.

Δεν έχεις χρόνια άλλα πια
φωνάζει η Ελλάδα
και να κρατήσεις άσβεστη
την αναμμένη δάδα.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΟΣΚΟΦΙΔΗΣ

10/02/2017 Θεσσαλονίκη

– ΑΚΟΥ !….. ~ Μιλά η άνοιξη ~

13051735_1762076000689394_8118660031941381585_n

Ο κόσμος είναι ψεύτικος
και μην ακούς τι λένε
τα όμορφα τα μάτια σου
δεν είναι για να κλαίνε…

Είν’ μόνο για να λάμπουνε
και να γλυκοιμορφαίνουν..
της άνοιξης χρυσό ιστό
στο κόσμο να υφαίνουν…

Πια τέτοια μάτια μη χαλάς
σου λέω δεν αξίζει
αν θλίψη πόνο μαρασμό
μες τη καρδιά..ποτίζει…

Άκου μιλά η άνοιξη
ανθίζει η ελπίδα
να λάμψουν τα ματόκλαδα
μετά την καταιγίδα !
Από ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή.

Μαίρη Ηλιάδη.

Αλκμήνη Κογγίδου Ποιήτρια -Δοκιμιογράφος

17155949_1911064632457196_7848734806882371701_n

Η ενθύμηση της θείας φύσεως του ανθρώπου
Εξαιτίας του ότι στον κόσμο αυτόν, τίποτε δεν εγγυάται τη διάρκεια, δεν θα πρέπει ο άνθρωπος να μεταθέτει τη ζωή του στο αύριο, αλλά να βιώνει το παρόν συνειδητά. Αν συμβαίνει να μην παρίσταται στο παρόν, τότε απουσιάζει από τη ζωή. Η συνειδητή βίωση του παρόντος σηματοδοτεί μια υπεύθυνη ηθική στάση αναφορικά προς κάθε γεγονός που συμβαίνει «τυχαία» κι απρόσμενα. Τότε ως συνειδητό μέρος του όλου είναι υποχρεωμένος να λάβει θέση. Εάν αξιολογήσει τη ζωή, όχι μέσα από την περιοριστική χωροχρονικότητα, αλλά ως μια αδιάλειπτη συνέχεια στην οποία παρίσταται με τη ψυχή του και αν συνειδητοποιήσει τον εαυτό του ως μέρος του όλου, τότε, κάθε στιγμή, τον καθιστά υπεύθυνο. Εάν, ο κάθε άνθρωπος αναλάμβανε αυτήν την υπεύθυνη θέση, ασφαλώς δεν θα έφθανε η ανθρωπότητα σε αυτό το μέγεθος της παραζάλης και της ανηθικότητας. Βεβαίως, τούτο προϋποθέτει παιδεία. Ο Ελληνικός πολιτισμός ως πνευματικός πολιτισμός είναι οικουμενικός και δεν περιορίζεται εντός των συνόρων της χώρας μας. Αλλά το ερώτημα είναι, έχουμε οι Έλληνες σήμερα, την παιδεία που χρειαζόμαστε και που ο πολιτισμός αυτός δύναται να καλλιεργήσει εντός μας;
Ο άνθρωπος μετέχοντας στη σχετικότητα υπόκειται σε καθημερινές ανάγκες και συνθήκες, η μέριμνα τον οποίων ενέχει τον κίνδυνο ενός αποκλεισμού στα όρια της ατομικότητας και της οικογένειας, που είναι ένα σχήμα ζωής περιορισμένο στο χρόνο. Ο αποκλεισμός αυτός είναι επικίνδυνος, γιατί επιφέρει τη λήθη της άχρονης αξίας της υπάρξεως! Η ρήση «Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς.» (κατ. Ματθ. 6, 34) καθώς και η ρήση «αγρυπνείτε και προσεύχεσθε» δεν χρειάζονται ερμηνεία, σαφώς αναφέρονται στο παρόν που είναι άχρονο και σχετικό με την αιωνιότητα.
Η ανάμνηση της υπάρξεώς (α-λήθη) συνδέει με το απόλυτο. Η δυνατότητα μετοχής του ανθρώπου στη σχετικότητα του χωροχρόνου, μη έχοντας λησμονήσει την αιωνιότητα της υπάρξεώς του, του δίνει την ευκαιρία να εκφράσει τον πλούτο και την ποιότητα της ψυχής του μέσα στο παρόν, αλλά και να υποσκελίσει αυτόν τον κίνδυνο του αποκλεισμού στις ανάγκες και στις συνθήκες. Επίσης, του δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσει έργο. Έτσι, έχοντας επίγνωση της υπάρξεώς του επιχειρεί τον αληθή βίο! Κι ο αληθής βίος του δίνει την ευκαιρία να εκφραστεί δημιουργικά με τα δικά του τάλαντα.
Είναι ανάγκη να εμβαθύνουμε στην έννοια του παρόντος, το οποίο, συνήθως, θεωρείται ως μια παροδική στιγμή μέσα στο χρόνο. Ουσιαστικά, όμως, δεν είναι εφικτό να οριστεί το παρόν ως μέρος του χρόνου, όσο και να προσπαθήσει κανείς να το συλλάβει είναι κάτι το απροσδιόριστο, το άπιαστο, γιατί μόλις «έρχεται» το παρόν, γίνεται κιόλας παρελθόν.
Η συνειδητή βίωση του παρόντος είναι η μετοχή του ανθρώπου δια μέσω της ψυχής και της συνειδήσεως στο άχρονο συνεχές. Το άχρονο συνεχές υπάρχει, αφ’ εαυτού, εξαρτάται, εαν μετέχει κανείς σ’ αυτό, συνειδητά ή όχι. Στο χωροχρόνο είναι εύκολο να χαθεί η ανάμνηση, γι’ αυτό εξάλλου και ο μύθος του Κρόνου που τρώει τα παιδιά του. Κάθε μύθος φυλάει μέσα του κάποια αλήθεια και η αλήθεια είναι πάντα διαχρονική! Ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του, είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο ο άνθρωπος αποσυνδέεται από το άχρονο συνεχές και από τις δύο άχρονες ιδιότητές της θείας του φύσεως, τη ψυχή και τη συνείδηση. Προτείνουμε, λοιπόν, τη συνειδητή βίωση του παρόντος που επιτελεί το γίγνεσθαι μέσα σ’ αυτό και δι’ αυτού υπάρχει η ύπαρξη ολόκληρη του ανθρώπου, η οποία λαμβάνει θέση ηθική.
Η λέξη «εαυτός» είναι σαφώς αρχαιοελληνική και δεν έχει σχέση, βεβαίως, με το ατομικό εγώ, ούτε με το χρόνο. Αντιθέτως, είναι συνειδητότητα ανωτέρου επιπέδου ανεξάρτητη της σχετικότητας του χωροχρόνου. Η συνειδητότητα αυτή τον οδηγεί διαμέσου της αλήθειας (α-λήθη=μνήμη) στην επίγνωση της σχέσεως με τον άλλον και το όλον (το παν Εν).
Η σχετικότητα, η υλιστική κοσμοθεωρία που επικράτησε, η γραμμική αντίληψη του χρόνου κατέλυσαν την ανησυχία του ανθρώπου για την πλέον αξιόλογη και πολύτιμη αξία του, την ένθεη φύση του την επίγνωση της οποία αποκτά μέσω της αυτογνωσίας. Η αυτογνωσία δεν μπορεί να συντελεσθεί παρά μέσω της διαλεκτικής του γίγνεσθαι. Αυτό προϋποθέτει το ενδιαφέρον και την απόσπαση από τη διαβρωτική και ισοπεδωτική επικράτηση της αντιλήψεως που κυριαρχεί στη σχετικότητα και τον κάνει να χάνει την ανάμνηση της ένθεης φύσεώς του.
Το ένστικτο της επιβιώσεως, το ατομικό εγώ, η λανθασμένη αντίληψη περί της νεότητας και της ζωής που βασίζεται στις αισθήσεις, είναι συντελεστές της πλάνης, μιας πλάνης η οποία είναι πολύ προσιτή και ευδόκιμη μέσα στον κόσμο.
Oι κώδικες που μας παραδόθηκαν στους Δελφούς είναι συμπαντικοί και επικαλούνται τη θεία προέλευση και τον θείο του προορισμό του ανθρώπου. Τούτο δηλώνει ότι και ο άνθρωπος θα πρέπει να έρθει στην επίγνωση της συμπαντικής του αξίας ώστε να διατηρήσει την ενθύμηση της θείας του φύσεως. Τρεις, από τους κώδικες αυτούς, είναι: «το παν Εν», «το μηδέν άγαν» και το «γνώθι σαυτόν».
Η Ελληνική γλώσσα είναι η πλέον άξια να δώσει ένα ανώτερο νόημα στην ύπαρξη του ανθρώπου. Είναι ένας πλούτος ανεκτίμητος αλλά κι ένα χρέος ανεπανάληπτο για τον Έλληνα. Η Ελληνική γλώσσα μεσολαβεί για τη διαλεκτική του γίγνεσθαι. Υπάρχουν λέξεις για κάθε λεπτομέρεια και για έννοιες με υψηλό περιεχόμενο. Διεισδύοντας όλο και περισσότερο στην ουσία της ζωής, διαπιστώνουμε ότι μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτήν, εκφραζόμενοι στα ελληνικά!
Ο χρόνος είναι ένας κίνδυνος, όταν ο άνθρωπος σκέφτεται με βάση αυτόν, είτε αναπολώντας το παρελθόν είτε προσδοκώντας το μέλλον. Η σωστή αντιμετώπισή του δεν αφορά ούτε την ανάμνηση ούτε την προσδοκία αλλά τη συνειδητή βίωση του παρόντος που είναι κάτι ανάμεσα στο χρόνο και στο άχρονο. Για να μη συμβεί ο άνθρωπος να χάσει την ανάμνηση της υπάρξεώς του, θα πρέπει να μην χάσει την ηθική ευθύνη που έχει στη ζωή, η οποία λειτουργεί εν σχέση με τον άλλον και το όλον.
Αλκμήνη Κογγίδου
Ποιήτρια -Δοκιμιογράφος
Πέτρινη λεπτομέρεια αγαλμάτων ενός ελληνικού Θεού Kronos που τρώει τα παιδιά του Παλάτι Nymphenburg, Μόναχο, Γερμανία.

ΟΣΑ Η ΣΕΜΕΛΗ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Όσα η Σεμέλη ονειρεύεται
τα φέρνουν άγγελοι εδώ
στίχους τα κάνουν στα τραγούδια μου
μ’ έναν γαλάζιο ουρανό.
Μ’ ένα κοχύλι ασπροκόκκινο
γίνονται έρωτας και φως
κι όλα τα χρώματα απ’ μάτια της
είναι του ήλιου ο καημός.

Είναι ένα ποίημα τ’ορίζοντα
του κόσμου όμορφο φιλί
είν ’της Μεσόγειου το κέντημα
στου Ευαγόρα το νησί.

Κάθε της λέξη ,ένα χαμόγελο
της αύρας η αναπνοή
ένα γαρύφαλλο απ’ τα χείλη της
στου κόσμου την ποιητική .
Χιλιάδες όνειρα απ’τα λόγια της
πάνω στο κύμα του γιαλού
να μας μιλάει με ποιήματα
μόνο με λόγια του Θεού.

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

ΜΕΡΕΣ ΛΕΥΚΕΣ Αφιερωμένο στη Γυναίκα

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Πίσω απ’την πίκρα του σύννεφου
περιμένει με αγωνία
να σου πει ένας ήλιος
καλημέρα ομορφιά μου,πονάς;
Το είδες κι εσύ.
Η ζωή προχωράει με αλγηδόνα
και ευφροσύνη
μ’έναν έρωτα σαν την θύελλα
θελκτικό σαν εσένα
φεγγερό σαν τα μάτια σου
καλοσυνάτο, σαν ρόδινο τριαντάφυλλο
που ευωδιάζει τον κήπο σου
και είν’ η ψυχούλα σου άγγελος !
Η ζωή προχωράει
με της καρδιάς το ρήμα
πάνω στα αρωματισμένα σου χείλη
σαν σου λέει σ’αγαπώ
κι ακολουθεί η σιωπή
και τα γόνατα τρέμουν
κι ο Απόλλωνας κάτω
απ’τον ίσκιο της δάφνης του
αφήνει τους ήχους της λύρας του
μόνο για σένα .
Ομορφιά μου ,είσαι ο κόσμος ολάκερος
στης γης τους παράλληλους
του μεσονυκτίου ο ήλιος
σε μέρες λευκές και αμάραντες.
Είσαι οι εντολές της καιόμενης βάτου
όταν δυο άνθρωποι αποφασίζουν
το μεγάλο ταξίδι ,στις παρυφές του Σινά
να εκπληρώσουν το τάμα τους
στην «Ιερά Μονή* του Θεοβάδιστου Όρους**»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,28-3-2016

*Αγία Αικατερίνη
**Κατά την παράδοση το όρος Σινά χαρακτηρίζεται ως θεοβάδιστο, καθώς εκεί, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, ο Θεός εμφανίστηκε στο Μωυσή μέσα από μια φλεγόμενη βάτο (Έξοδος 3,1. 19,1. 20,1) και μετά την έξοδο ο Μωυσής παρέλαβε τις Δέκα Εντολές από το Θεό (Έξοδος κεφ. 19).

Χρόνια πολλά στο ύδωρ της ζωής, σ’όλες τις γυναίκες !!! Τη μάνα, ,τη φίλη, τη σύζυγο, μα παν’ απ’ όλα Γυναίκα.!!!ΜΑΙΡΗ ΗΛΙΑΔΗ

17201264_986352804831577_8361545513103161668_n

Οι επετείοι….και οι γιορτές…έχουν επινοηθεί ….για να εξιλεώνουν τις ενοχές, κι άλλωτε σαν επιτίμιο σ’ αυτές…Μα η γυναίκα είναι ένα πρόσωπο Αληθινό , το ατέρμονα τρεχάμενο νερό αστείρευτης πηγής που έρχεται στη ζωή σου και την συντροφεύει για πάντα!!! Η Αγάπη που περνά μια μέρα, καθημερινή, η απλή ,η κάθε γυναίκα,η γυναίκα της διπλανής πόρτας, που σε παίρνει απ’το χέρι και οδηγεί τα βήματα σου παντοτεινά.!!! Την Αγάπη μου…☆☆☆
{ Μαίρη Ηλιάδη}{.