Αρχείο | Μάρτιος 6, 2017

un testo al giorno…n.2 da» La lingua rubata»di Alexandra Zambà

15590635_1873288106234849_1249828529188572226_n

Impazzito
il vento arrivò mulinello

enigmatica la salita
debole la vista
e lo scopo perduto nel tempo

Curva improvvisa
cambiò l’interminabile viaggio
e Itaca ancora m’ aspetta

……………………… ……………………………………
Τρελή
έφτασε στροβίλη ανέμου

αινιγματική ήταν η ανηφόρα
αδύνατη η όραση μου
και ο σκοπός είχε χαθεί στον χρόνο

Στροφή στα ξαφνικά
άλλαξε τ´ατέλειωτο ταξίδι
και η Ιθάκη περιμένει ακόμα

απο «Η κλεμμένη γλώσσα «της Alexandra Zambà

KOSTAS KAPELOUZOS 8 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΙ ΟΛΟ Θ’ ΑΝΘΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΑ!…

16995961_1911084585788534_5087855917567806286_n

Ανθείς μέσα στα όνειρά μου, στου στίχου τη σιωπή,
Στου κοραλλιού το μαργαριταρένιο δάκρυ,
Στου σούρουπου την άγια ώρα που προσμένουν οι ξωμάχοι.

Ανθείς μες στη σκιά της νύχτας που προσμένει
Της χαραυγής τ’ ολόδροσο το πέπλο σα γαλέρα
Να ταξιδέψει, στο ΄΄ σπαρμένο φως ΄΄ το βελουδένιο.

Ανθείς στον κήπο της Γεσθημανής, στ’ ανέμου
Τη ΄΄ φωτόσαρκη ρωγμή ΄΄ που γιγαντώνει
Τον υπερούσιο λόγο στων γλάρων τα ερημονήσια.

Ανθείς σαν τ’ ακρογιάλια της ελπίδας, σαν το χάδι
Μιας βροντολύρας μουσικής που ανθοφορεί
Στ’ ακρόπρωρο το ΄΄ βρόχινο μελτέμι ΄΄ της ελπίδας.

Ανθείς σα φραγκοστάφυλο τ’ Αυγούστου που προσμένει
Τ’ άγουρα χείλη νέου να ξεδιψάσει,
Σαν τις αμέτρητες ματιές του κόσμου π’ αγαπάει.

Ανθείς μες στις σπηλιές των θαλασσών που φέγγουν
Πολύχρωμα λουλούδια κι ανεμώνες που ζαλίζουν
Φέρνοντας τόση ταραχή μες στη σιωπή του χρόνου.

Ανθείς σαν τριαντάφυλλο, σαν την ΄΄αλκυονίδα σκέψη
Που ΄΄ ηχοβολεί χλωμόθωρη ΄΄ του κρίνου τη λευκάδα
Στ’ ακρόδειπνο που ετοίμασε η μεταδότρα αγάπη.

Ανθείς μες στις πληγές των ναυαγών ημέρα-βράδυ,
Στων ηφαιστείων τη χρυσή τη λάβα όπου καίει
Τον ωροδείκτη της ζωής και της οδύνης.

Ανθείς χειμώνες καλοκαίρια, άνοιξες και χινόπωρα
Όπου δεν έχουν δύση, κι όλο θ’ ανθείς ΓΥΝΑΙΚΑ
Γιατ’ είσαι η μήτρα της ζωής και της ζωής το θάμα..
Kostas Kapelouzos

J. W. Waterhouse, Μιράντα. 1875. Ιδιωτική Συλλογή.

Despoina Kaitatzi Xoulioumi ΠΟΙΗΣΗ

17156313_1911083285788664_8245537375632145057_n

Μια γυναίκα είναι η ποίηση όμορφη ποθητή
σαν ξεροκόμματο γι’ άστεγο π’ αλυχτάει
Γριά ξεδοντιασμένη με καρδιά μικρού παιδιού
και κήπο στη πίσω αυλή που οργιάζει
Μία γυναίκα είναι η ποίηση κάποιες φορές σκληρή και άκαμπτη
αγέρας που λυσσομανάει και καμτσικίζει το κενό
Μια γυναίκα είναι η ποίηση σαν δέντρο
προς τα μέσα βλαστερό που έχει τις ρίζες για κλαδιά
και τ’ άνθη του αστράφτουν στο σκοτάδι
Π’ αναριγά κάθε που ανθός μαραίνεται
Μία γυναίκα είναι η ποίηση μια Πηνελόπη
που αγόγγυστα υφαίνει και ξεϋφαίνει το υφάδι
Μία γυναίκα είναι η ποίηση γαληνεμένη θάλασσα
που απ’ αρχής στ’ αριστερό το σπλάχνο της
ο άνδρας γαντζωμένος αξεδίψαστος θηλάζει
μια Αριάδνη που κρατά δια παντός τον μίτο
Μήτρα και φως η ποίηση παλεύει ακατάπαυστα
την Περσεφόνη ν’ ανασύρει από τον χθόνιο Άδη
Despoina Kaitatzi Xoulioumi
«Μία γυναίκα είναι η ποίηση γαληνεμένη θάλασσα…»
Despoina Kaitatzi Xoulioumi

Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ «Μητρική στοργή»