Αρχείο | Μάρτιος 3, 2017

Λίτσα Φραγκουλη Στήν εκτίμηση και αγάπη σας στις δημιουργίες μου ταπεινά σας αφιερωνω κι απόψε, ένα ποίημα μου συνοδευόμενο από μία ελαιογραφία μου…. Πορτραίτο σε μουσαμά 60 επί 80 εκ. Ότι κάνω το κάνω πάντα σύμφωνα με το αίσθημα μου και τις εσωτερικές παρορμήσεις μου… Ή…. Όταν τα μπερδευω μπροστά στη φαντασία και τις αλήθειες μου…… ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΑΝΤΙΟ….

17021457_1908942972669362_4905737446596574146_n

Μη μου λες αντίο….
Αυτή τη λέξη τη μισώ..
Εγώ μπόρεσα να γεννησω αγάπη απ το τίποτα σου..
Αυτή μου χάριζε στίχους και εσύ γινοσουν μουσική
που τους συνόδευε..
Τώρα ζω ένα παρόν που δεν αντέχει την αναμονή…
Οι μέρες μου βιαστικές να σε αιχμαλωτισουνστον
κόρφο τους, στη μνήμη τους να χωρεσεις και φλόγα
αναμμένη να γίνεις στο κάστρο μου…
Μα εσύ στις τεθλασμένες διαστάσεις ισοπεδωνεις
το Χθές…
Σαν σάλπιγγα πολέμου, ο ήχος της φωνής σου
τρυπώνει στο κελί μου κι ο έρωτας θρηνεί…
Τα μαύρα μαλιά μου συλλογιεμαι στις ξαστεροφωτες
νύχτες ποιός θα τα θωρει και κείνη η ηδονή στην όψη σου
βοτανι μαγικό στο αίμα μου..
Μη μου λες αντίο….
Μου το φώναξε ξετσιποτα ή νιότη όταν με πέρασε
στην αντίπερα όχθη…
Το ξανακουσα σαν ριπή πολυβόλου όταν έφυγαν
οι γονείς μου..
Μη μου λες αντίο…
Πες μου πως είναι μονάχα ένας απ τους θλιμενους
καιρούς σου και στηνεις ενέδρα στον ήλιο μου…
Εσύ που ήσουν φωτοθαμπο , βαθύ κι απέραντο
ακτινοβολία που ακινητοποιουσε τη θλίψη μου…
Μην μου λες αντίο….
Μην πιαστεις στα βροχια της αρνησιας σαν πρωτάρης..
Μη μου λες αντίο…
Άφησε με να πιστεύω στα θαύματα όταν μου φωνάζεις
Σ Α Γ Α Π ΩΩΩΩΩΩΩΩ
Το υπερλαμπρο να ζω του παραδείσου σου
και εκεί να ενταφιασω το αντίο σου…….

Από την Π.Σ. Μονάχα εσύ θα ξέρεις…

Σας ευχαριστώ θερμά!!!!
Καλό σας Μάρτη που θα κοντοφτασει
στα λιβάδια του Θεανθρώπου!!!!
Ας πορευτουμε ταπεινά μαζί του προς ΕΜΜΟΥΣ..
Και ας του ζητήσουμε..
#Μεινον μεθ’ ημών # ΚΥΡΙΕ!!!!!!!!!!!

Νικόλαος Μοσκοφίδης Σας παρουσιάζω το αδημοσίευτο ποίημα μου που έλαβε τον ‘Επαινο στον κλειστό διαγωνισμό της Ε.Λ.Β.Ε. με θέμα τον Αριστοτέλη και με το ψευδώνυμο Λαόνικος στις 20 Δεκεμβρίου 2016. ΔΑΣΚΑΛΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

17022531_1909582832605376_5900523087040394560_n

Δάσκαλε του Αλεξάνδρου Μακεδόνα βασιλιά,
δίδαξες τον κόσμο όλο να μιλά ελληνικά.
Πρόδρομος της οικουμένης, ένα φως μες στη ζωή
και τα λόγια σου πυξίδα στων ανθρώπων την πνοή.

Ποιος μπορεί να σε ξεχάσει και με σε να συγκριθεί;
τον σοφό Αριστοτέλη στο μυαλό και στην ψυχή;
Στάγειρα Μακεδονίας είναι τόπος ιερός,
που τα τίμησες με δόξες, με της γνώσης σου το φως.

Έμαθες και στους βαρβάρους πώς να δρουν ειρηνικά
και να ζουν πολιτισμένα, όμορφα, ευγενικά.
Μια πατρίδα να γνωρίζουν με κανόνες ηθικούς
και να σέβονται τους νόμους να τιμούνε τους ταγούς.

Δάσκαλε Αριστοτέλη, παντός του επιστητού,
φυσικής, αστρονομίας, της λατρείας του Θεού.
Της αγάπης, της φιλίας, της ζωής ιδανικά,
της παγκόσμιας της τάξης κι άλλα τόσα μυστικά.

Έμεινες λαμπρό αστέρι άξιος χειραγωγός,
ο φιλόσοφος πατέρας, αρετής παιδαγωγός.
Άνοιξες μεγάλους δρόμους με γαλάζιους ουρανούς,
με της γνώσεως τη πένα, οδοδείκτες στους λαούς.

Νικόλαος Μοσκοφίδης

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΥΚΑΥΓΟΥΣ*

15219557_1866159666947693_4324158580120571565_n

Σε λίγο θα ξημερώσει.
Θα ακουστούν οι πρώτοι ήχοι
των πουλιών
κι η γαλήνη της νύχτας
θα περάσει στον κρότο.
Τα χρώματα της αυγής
θα μιλήσουν με τόξα κι ιριδισμούς
κι εγώ με τρεις λέξεις θα πω
“καλημέρα στο φως!”
Πόσο εγκέλαδο των παθών
και πόση πλάνη Θεέ μου
κουβαλάω εντός μου
τα μετράς μ’ένα σου βλέμμα .
Μένω στην ευσπλαχνία σου
και στη δική σου την ποίηση
και υμνώ μ’έναν στίχο
την Άνοιξη των ανθρώπων
και την πυρκαγιά των Καλοκαιριών
όταν ο γιαλός ερωτεύεται
τη σκιά απ’το αρμυρίκι του
κι εγώ στην αγκαλιά μου
κρατάω έναν πράσινο κλώνο του.
Μένω στους υάκινθους της αγάπης
στα κυκλάμινα που ανθίζουν
στο χαμόγελο των ανθρώπων
και στον έρωτα των παιδιών
να μιλάω με αθωότητα
χωρίς να φοβάμαι την αύριο
κι όλο γράφω νυχθημερόν
για τα μηνύματα των καιρών
και για τα άλγη μας όλα
να μην ξεχνώ,πόσο μικρός είναι
ο ορίζοντας των ανθρώπων
στην αμμοβολή των αιώνων!

Θεόδωρος Σαντάς,Κάτω Τούμπα,Θεσσαλονίκης1-3-2017 ,ώρα 5.39 πμ

*Με τον όρο Λυκαυγές (Morning Twilight) χαρακτηρίζεται γενικά η χρονική περίοδος από της έναρξης της διάλυσης του σκότους μέχρι την ανατολή του Ηλίου.
Μυθολογία

Η πανέμορφη Ηώς, πρόδρομος του Ήλιου, αρματοδρομούσα σκορπώντας άνθη και καταδιώκουσα το σκότος.
Η πρώιμη παρατήρηση του φαινομένου του λυκαυγούς ενέπνευσε τους αρχαίους Έλληνες στη δημιουργία της πανέμορφης ανθρωπόμορφης θεότητας, της Ευρυφάεσσας Ηούς που συνεχίζει καθημερινά ως πρόδρομος του Ήλιου να του ανοίγει κάθε αυγή με τα ρόδινα χέρια της τη «Θύρα της Ανατολής» και στεφανοφορούσα με άνθη που την εφοδιάζουν πτηνά, στο πρώτο κελάηδημά τους, και με το πολύπτυχο πέπλο της ανεβαίνει στο τέθριππο άρμα της σκορπώντας άνθη ενώ με υδρίες ραντίζει ροδόσταμο στη Γη («πρωινή δρόσος»), του οποίου οι σταγόνες αστράπτουν σαν διαμάντια στις πρώτες ακτίνες του φωτοδότη Ήλιου

ΕΥΩΔΙΑΖΕ ΟΛΗ Η ΓΗ!.. Kostas Kapelouzos Από την ποιητική συλλογή μου «ΕΩΘΙΝΑ ΣΗΜΑΝΤΡΑ»

13051735_1762076000689394_8118660031941381585_n

Ευώδιαζε η γη από τα λούλουδα τα ανθισμένα,
Κι η παπαρούνα, με τον κόκκινό της το χιτώνα,
Κάτω απ’ του ηλιού το φως μου σάλευε τα φρένα
Κι έδινε το παράγγελμα, για νέο, στη ζωή, αγώνα.

 

Κι ως την κορυφή του πόθου μου, κι ακόμα απάνω,
Φύσηξε νέος άνεμος που ’μοιαζε φλογοβόλος,
Κι ορθώθηκε μέσα μου η πεθυμιά, το όνειρο, να κάνω
Πραγματικότητα και να υψωθεί ο αντρίκειος Λόγος.

 

Το βράδιασμα, απλώθηκε στον κάμπο, ως ένα ρίγος
Που αγκάλιασε τη γύρω πλάση, κι έπεσε το σκοτάδι
Που τύλιξε αξάφνου την καρδιά μου, κι ένα σφρίγος
ένιωσα μέσα μου –ανάσταση νεκρού από τον Άδη.

 

Κι όλο που πλήθαινε τούτο το αίσθημα, και σάμπως
Σαν να μου έλεγε, προχώρα, και ορθώθηκα ακμαίος,
Κι η ψυχή μου, ολόγυμνη βυθίστηκε στο νέο θάμπος
Που μου τρικύμιζε το νου να γίνω ο ήρωας, Ανταίος.

 

Τα μαλλιά μου τα χάιδευε ο ήλιος, σαν το χρυσάφι
Έμοιαζαν καθώς τ’ ανέμιζε με χάρη ο αγέρας,
Κι ανάλαφρα πετούσα στον κάμπο σαν το ελάφι
Καθώς ακούγονταν απόμακρα, ο ήχος της φλογέρας.

 

Κι άκουσα μια φωνή απόμακρη που με καλούσε
Γοργά να τρέξω, σαν το πουλί που χάνεται, που φεύγει.
Αλάφρωσα σαν είδα μια σκιά που με ξεπροβοδούσε
Και να μου δίνει μια ευχή και να με συντροφεύει.

 

Ήταν η μάνα μου, η αφέντρα μου, κι η Παναγιά μου
Μου ’δινε από τα βάθη της καρδιάς τη, την ευχή της
Σα φυλαχτό να μ’ οδηγεί στα όποια βήματά μου,
Κι ένιωσα αέρινος σαν μου ‘δωσε το μητρικό φιλί της.
Kostas Kapelouzos