Αρχείο | Μάρτιος 2017

Θεόδωρος Σαντάς-ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

15326409_1867218203508506_4859697676694516499_n

Σκέφτομαι το ταξίδι
κι εσένα που θα σε στερηθώ.
Σκέφτομαι πόσο φτωχαίνουν οι ώρες
και ξεθωριάζουν τα χρώματα
όταν απουσιάζεις εσύ.
Μου λείπεις,μου λείπεις πολύ
μου λείπουν οι νύχτες που σε ντύνουν
με φεγγάρια ολόγιομα
και αφήνουν στα περάσματά σου
τα επιφωνήματα οι θνητοί
όταν όλα σου στάζουν μελισσοβότανο!
Ομορφιά μου πώς αλλιώς να σε πω
πώς να σε περάσω στους Γαλαξίες
χωρίς να στάξω σταγόνα απ’το αίμα σου
στα πέλαγα των δακρύων
εκεί που ανταμώνουν οι κόσμοι
και δε μετριέται ο χρόνος
Με ποιο μέτρο να γράψω
ένα έμμετρο ποίημα
την ώρα που τις λέξεις σου
τις κάνω τραγούδι.
Μεσοτονικό θα σε πω
όπως είν’η «Αγάπη»
δαχτυλικό θα σε πω, όπως είναι ο Έρωτας
ανάπαιστο θα σε πω ,όπως είναι ο Ουρανός
να αρχίσω σαν Παλαμάς,σαν Σικελιανός
σαν Σεφέρης,σαν Ελύτης,σαν Ρίτσος
να σου γράφω ποιήματα
που θα μιλάν μόνο για σένα!
Μα τι λέω μες στη νύχτα
και τολμώ τα ανέφικτα
βαθύς ο καημός και παραδέρνει το στίχο μου
κι όλα καταλήγουν σε σένα
κι όλα για σένα μιλούν
κι όλα εσύ τα γέννησες, όλα σε σένα κουρνιάζουν
όλα το βήμα σου ακολουθούν
κι ακούω τα πεζοδρόμια που τρίζουν
τους γρύλους που χάνουν το φως τους
κι εγώ χάνω τον εύρυθμο χτύπο μου
σαν ξεκουρδισμένο ρολόι του τοίχου
ακούγονται οι χτύποι μου
και περιμένω ένα σου χάδι
να ξαναβρώ τον ρυθμό μου!
Ω οπτασία του μύθου
των νυμφών των δασών και των κάστρων
Νηρηίδα της θάλασσας
ω λάμψη της ομορφιάς
που καις των ανθρώπων τους κάλυκες
κι ακούγεται ο συριγμός του παράπονου
κι ανθίζει ο άσαρκος έρωτας!
Κορίτσι ανεμόδαρτο της Μεσόγειου
που δεν αντέχεις εγκιβωτισμούς και αγκύλες
κορίτσι λιγνό σαν κυπαρίσσι που φύτρωσε μόνο του
και το προσκυνούν πυρακτωμένοι οι θάμνοι
όλα σου είναι ένας έρωτας
μια θάλασσα του ωραίου
κι εγώ ένα κύμα που ξεψυχάει στα πόδια σου
που περιμένει να το πάρεις στα χέρια σου
να το φυσήξεις στα μάτια
να εξαχνιστεί στον δικό σου Παράδεισο !

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΑΝΤΑΣ-Η έβδομη μέρα σου

13051735_1762076000689394_8118660031941381585_n

Εκείνα τα μάτια σου έχουν περάσει
ένα φως στα δικά μου.
Κι είν’τα μελτέμια σου που μ’εξουσιάζουν
κι είναι το νάζι σου
ο καημός του Φινόπωρου
που κιτρινίζει τα φύλλα μου.
Ακόμα εκείνα τα λόγια σου
τα μετρώ και τα πολλαπλασιάζω
να φωτίσω το νου.
Κάθησα πάνω στο κύμα
να αφουγκραστώ τα παράπονα
των ανθρώπων
μα σε λίγο πέρασα
στα δικά σου ηλιοστάσια
κι είδα την κόκκινη παπαρούνα
να βάφει τα χείλη σου
κι είδα τον έρωτα
να σου χτενίζει τα λυτά σου μαλλιά
κι είδα εμένα βαθιά
να με κλαίει η λύπη σου!
Κορίτσι που λες
σε μια νύχτα θα χτίσω τον κόσμο
και ορμάς στη φωτιά
ποια μαρμαρυγή σκοτώνει το όνειρο;
Εκείνο της αθωότητας ή η άλλη
της ωμής πραγματικότητας;
Τώρα τα χρώματα όλα για σένα μιλούν
κι η αυγή ψιθυρίζει
το γαλάζιο των ήχων σου
κι ο ήλιος του μεσημεριού
αχνίζει τα στήθη σου
στους βράχους της Παναγιάς
και σταυροκοπιούνται οι Άγιοι
Είσαι η Άνοιξη που σπαθίζει τους καημούς
νοτιανατολικά της Μεσόγειου
κι είμαι εγώ που σε ψάχνω να σου θυμίσω
πως ωρίμασε ο καιρός
όλα έχουν ένα τέλος
Χάρισέ μου
τα έξι σου γράμματα σε έξι ημέρες
να μου αποκαλυφθείς την έβδομη μέρα σου!

Θεόδωρος Σαντάς

Alexandra Zambà

17425819_1918641881699471_2991984616982179683_n

Σήμερα είν τα δεντρά
ειν τα φτερά
απολιθωμένα είναι
και το γαλάζιο του ουρανού,
δεν σε κοιτάζουν
ούτε λαλούν
εμπνέουν
………………………..
Oggi son gli alberi
son le ali
imbambolati sono
e l’indaco del cielo,
non ti guardano
né parlano
ispirano

Alexandra Zambà

Foto: Roma Oggi,AZ

Alexandra Zambà Πρώτη επαφή με την ένατη ποιητική συλλογή της κύπριας ποιήτριας Φροσούλας Κολοσιάτου “Φοράει τα μάτια του νερού” εκδόσεις Γαβριηλίδη.

 17352066_1918642408366085_7726382184917190515_n

Η Ποίηση, μόνη συνοδός λιτανείας πόνου και αγάπης, στη συλλογή της Φ. Κολοσιάτου, θρηνεί τον Πολυνείκη.

Το έργο της ποιήτριας, εξελίσσεται σαν αρχαία τραγωδία όπου το κάθε ποίημα είναι μέρος μίας ενότητας, ένα απόσπασμα μιας και μοναδικής τραγωδίας της ανθρώπινης θνητότητας. Παρουσιάζεται ο θάνατος μέσα στην αβεβαιότητα του νερού. H ποιήτρια γνωρίζει ότι ο θάνατος στη θάλασσα είναι ιδιαίτερα βουβός, ότι κάτω στο βυθό δεν ακούγονται όπως στο έργο του Σοφοκλή “Οιδίπους Τίραννος “ θρήνοι από την πόλη. Δεν φτάνουν οι άρχοντες να ζητήσουν συμβουλή και βοήθεια.

Η Φ. Κολοσιάτου λοιπόν, ξεκρεμάζει τον μανδύα της Αντιγόνης και προχωράει προς ενύσχηση σκυροδέρματος με λειψές ερωτήσεις ιστού, αποτυπώνει υπαρξιακές ανησυχίες αποκαλύπτοντας ένα πλούσιο συναισθηματικά κόσμο.
Σε έντονη αντιπαράθεση μεταξύ της ένοχης σιωπής των ανθρώπων και το πικρό χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου, η ποιήτρια πέρνει απάνω της το βάρος του άδικου θανάτου, θρηνεί τον άγνωστο, τον δίχως πρόσωπο Πολυνείκη και δεν ενδιαφέρεται για το σωστό και το λάθος, προχωράει μόνη μες στους βυθούς της θάλασσας μαζεύει ανώνυμους νεκρούς και κάτω εκεί προβλέπει τη ταφή τους. Μόνη μέσα στη μοναξιά του θανάτου, μοιρολόι καθαρτικό, πλανάται μέσα στη διάθλαση της πραγματικότητας.
Ο κορμός του έργου της ποιήτριας είναι μακριά απο κάθε μελοδραμματική παράσταση των γεγονότων. Η δική της είναι μια τραγική μοναξιά όπου το υγρό στοιχείο κλείνεται απάνω της σε βουβό κλάμα και δεν ασχολείται με την ανάσυρση δυχτιών διάτρητων σωμάτων. Alexandra Zambà

Μεταφράζω στα ιταλικά το πρώτο και τελευταίο ποιήμα της συλλογής:
1.
Της θάλασσας

Τους παιδεύει η βροχή
Στην άμμο και στα κύματα
Γίνονται οι συναντήσεις των ψυχών
Να αναγνωρίζονται άραγε οι άνεμοι
Που λιγόστεψαν το δρόμο τους;
Ω εκείνοι που δεν έρχονται
Κάθε απώλεια κρύβεται από την ίδια της
Τη μορφή
Στραγγίζει την απόχη του αποχωρισμού
Και αποξεχνιέται
2.
Η τρικυμία της απόδρασης

Περίτεχνα ο τυφώνας
Φοράει τα μάτια του νερού
Δίχως επίθετο
Η αλμύρα διαβρώνει τους νεκρούς
Γωνία ακτής και θάλασσας
……………………….
Vi presento la nona raccolta poetica della poetessa cipriota Frosoula Kolosiatou : INDOSSA GLI OCCHI DELL’ ACQUA.
Trentuno poesie che formano un poema di morte nel mare.
Traduco per gli amici italiani la prima e l’ultima poesia della raccolta:
1.
Del mare

Li martella la pioggia
Nella sabbia e nelle onde
Si incontrano le anime
Riconoscono forse i venti
Quelli che hanno la strada accorciata?
Oppure coloro che non arrivano
Ogni perdita si nasconde nella propria
Forma
Distilla l’austerità della separazione
E si estranea

2.
La tempesta dell’evasione

Con maestria il tifone
Indossa gli occhi dell’acqua
Senza aggettivo
La salinità corrode i morti
Angolo di costa e di mare
trd Alexandra Zambà

Γερμένα Όνειρα – Θεόδωρος Σαντάς Πίνακας: Οδυσσέας Αννίνος Στο ζωγράφο Οδυσσέα Άννινο (Εμπνευσμένο από έναν πίνακά του)

17308767_1918644778365848_960500456001269531_n

Τα χρώματα μελαγχόλησαν
κι όλα τριγύρω πήραν μια όψη
σαν καταχνιά του Φθινόπωρου
στο φαράγγι του Ενιπέα..
Έτσι το απαίτησε η εικαστική
κι έτσι έπραξαν επιμελώς
οι χρωστήρες του Οδυσσέα.
Δυο λείοι , ογκώδεις και φαιοί βράχοι
αναδύθηκαν κατακόρυφα
μόνο για λίγο.
Ύστερα σαν πέτρες σε«Κοιλάδα Θανάτου»
μετακινήθηκαν κι έγειρε
ο ένας πάνω στον άλλο.
Δυο βράχοι μονάχοι
κόντρα στον άνεμο, με σκαμμένο
στο σώμα τους
κι απέναντί τους δυο χθόνιες σκιές
αλλότριες φωνές
απ’ των ανθρώπων το γένος
στο σεργιάνι της μέρας.
Εκείνος κι εκείνη
δυο ξεχασμένες φιγούρες
γερμένα όνειρα με πεθυμιές ανεκπλήρωτες
δε θα ξαναχορέψουν
το βαλς των αισθήσεων
μόνο με το φως του Αποσπερίτη
θα ψηλαφίσουν την καληνύχτα
με το χνούδι απ’τα φυλλοκάρδια τους
ν’ αποχωριστούν εκείνους
τους γερτούς και φαιούς βράχους
που ήταν το απείκασμα της ζωής τους !

Πηγή : ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΜΟΥΣΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Ποιες αύρες μιλάνε
στα μονοπάτια του ήλιου
κι ερωτεύονται τα πελαγίσια πουλιά
το κάθε σου ποίημα;
Ποια Άνοιξη ανθοφορεί
στο άσπρο πρεβάζι σου
και τ’ αηδόνια τραγουδούν
τα δικά σου ποιήματα;
Ποιο κύμα κουβαλάει
τον φλοίσβο του
και σβήνει τον ήχο του
με τ’όνομά σου στον κόρφο του;
Αγαπημένη των ποιητών
μη σε πλανεύει ο ορίζοντας
κι η Αργώ που σου υπόσχεται
Ιάσονες με χρυσάφια.
Δες οι Νηρηίδες σε καλούν
να χορέψεις μαζί τους
και να σ ‘ονομάσουν
στον όρμο της Παναγιάς
“Μούσα της ποίησης” !

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Βαγγέλης Ηλιόπουλος

13245427_1770955236468137_4446060212333415437_n

Η αγάπη δεν περνά απο εδώ
Στα μάτια ενός παιδιού
το βλέμα ενός γίγαντα
στα όνειρα μιας γυναίκας
η ασεβής ομορφιά
ένας γέρος που κυνηγά
αυτή την φευγαλαία στιγμή
αν την είχε αρπάξει παλιά
δεν θα την έκανε τίποτα
μια οροφή που ανοίγει
απο το σπίτι (που) βρέχει ο ουρανός
κάποιος την μαζεύει
για να την κάνει μετά δηλητήριο
για να το πιεί με μικρές γουλιές
σαν στάλες απο κρύσταλλο
είναι μια κοπέλα μόνη
που πάντα περιμένει τον χορό

Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ

Στο φιλί των εραστών
που ανταλάσουν μες την σιωπή
υπάρχει μια ιστορία για πέταμα
και άλλη μια για να ξαναδημιουργηθεί
στα σκοτεινά υπόγεια
και απο αυτές τις καταθλιπτικές γωνίες
υπάρχει ένας σωρός απο σκόνη
και απο επιθυμίες για να τις ανακατέψεις
ένα σκυλί είναι ικανοποιημένο
που κατουράει στους τοίχους
καμιά καινούργια γη
για να την διεκδικήσουν οι δυνατοί
ο γάτος μένει ακίνητος
για να βολευτεί στην στέγη
αυτή η κοπέλα έχασε
μέχρι και το τελευταίο δόντι

Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ
Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ και ακόμα να την δούμε
Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ

Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ
Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ και ακόμα να την δούμε
Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ

Στην σκιά των αναμνήσεων
που δεν έχει επισκεπτεί ποτέ
υπάρχει κάποιος που σου μοιάζει
και δεν τον έχεις αναγνωρίσει
στα λεφτά που μετράμε
υπάρχει μια ακόρεστη δίψα
για να σταματήσουμε τον χρόνο
για να ελλαττώσουμε τις αποστάσεις

Στα σημάδια που φυλάω
στο δέρμα έξι ουλές
αν ακόμη καίγεσαι πολύ
δεν είναι αλήθεια αυτό που λέγεται
ότι πέρασε απο εδώ η αγάπη
και ότι έφυγε γρήγορα
αλλά παραμένεις δική μου
είσαι παγιδευμένη (εδώ) μέσα

Και η αγάπη δεν περνά απο εδώ
και η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ
Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ

και η αγάπη δεν περνά απο εδώ
και η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ

Η αγάπη δεν περνά απο εδώ
η αγάπη δεν περνά απο εδώ και καίγεσαι ακόμη πολύ
Η αγάπη δεν περνά ποτέ απο εδώ
ποτέ

Copyright ® Βαγγέλης Ηλιόπουλος
14 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

14364895_967063196750561_9034363418869467366_n

Άκου το παράπονο της βροχής
τις στάλες που στάζουν
στο πρεβάζι του έρωτα
το τελευταίο μας ποίημα
που είχαμε γράψει
στην ολονυχτία των άστρων
στα σκαλοπάτια του φάρου
μια μέρα πριν την Ανάσταση!
Είναι το κλάμα που ποτέ
δεν είδες στην κλίνη
που εγκατέλειψες
για δυο δίδυμους Πύργους
που πια δεν υπάρχουν!
Δεν ήθελα να βλέπεις
την οδύνη του άνδρα
να μουσκεύει τα μάγουλα
και να ζητάει τον νόστο σου
πριν η φωτιά κάψει
και το τελευταίο στάχυ
μες στον κίτρινο κάμπο
που τρέχαμε από παιδιά!

Θεόδωρος Σαντάς ,Θεσσαλονίκη,13-3-2017

Έλυα Βερυκίου

17203224_1914533788776947_2203720510849349993_n

Νοτίζει η βροχή τις παρυφές της έπαρσης .
Εκεί στην άκρη της πλατείας φτερούγα λαβωμένη
ο αληθινός μας εαυτός .
Πόσο αλλάζουν τώρα τα νοήματα,
σύννεφα λευκά που γύρω από τον ήλιο τρέχουν .
Η διαδρομή από τις λίμνες των δακρύων ως την καρδιά,
πάντα απαραίτητη .
Χρειάζονται χρόνος και θυσία για να λάμψουν στο χρώμα του παλμού,
νούφαρα κεχριμπαριού οι λέξεις .
Η ησυχία, ακτή ποθητή,
που αναζητούν τα πρωινά τα περιστέρια .
Κλίνει η μέρα,
το κρύσταλλο, άστρο γαλάζιο,
πάνω από την εικόνα ιριδίζει .
Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς στο τέμπλο
και η προσευχή, μία θάλασσα νυχτερινή,
ιστία ασημένια κάτω από τη σελήνη ταξιδεύουν .
Σβήνουν τα κύματα, η ικεσία, κραυγή σιωπηλή,
σ΄Εκείνον που η ψυχή αγάπησε, ελεητικά τον ζόφο να φωτίσει .
Κι αν το κερί έμεινε μικρό κι ασήμαντο,
υπάρχει τρόπος μες στο φως το άκτιστο
η αγάπη να φτερουγίσει .
Η προστασία, αναντίρρητη βεβαιότητα .
Στο τέλος κίτρινο της γαλήνης γιασεμί χρυσώνει
του ουρανού τον δρόμο.

από τις Ανταύγειες της Χάρης

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

15219557_1866159666947693_4324158580120571565_n

Να συγχωρείς
ζητώντας
τη συγγνώμη
που δεν σου αναλογεί.

Να πονάς
χαρτογραφώντας
μια πορεία Ευτυχίας
που δεν μπορείς
να χειριστείς.

Να χαραμίζεις
το εφικτό
για το αβέβαιο
κάποιας Τελειότητας
αφανώς πονώντας
γνωρίζοντας πως
δεν υφίσταται ούτε Πόνος.

Να υποκλίνεσαι
σε κάθε ειρωνεία
πιστεύοντας πώς ποτέ
δεν είχες δίκιο.

Να ολισθαίνεις στην κατήφεια
διορθώνοντας
και την παραμικρή συμμετρία.

Να αφανίζεις την αλήθεια.

Να λοξοδρομείς σε κάθε Ιδέας πεπρωμένο.

Να συμβιβάζεσαι με κάθε ακραία ενοχή.
Για να χεις λόγο να ζητάς συγχώρεση
από όλες σου τις τύψεις.

Να ιχνηλατείς ακατανόητα
στους ίδιους σου τους Φόβους
που δεν θέλησαν ποτέ τους τη Φοβία
να διαγράφουν
γύρω από τον άξονα τους.

Να σφίγγεις ακατάπαυστα
τους χτύπους της καρδιάς σου
αδημονώντας για το τέλος
βαφτίζοντάς το νέα αρχή.

Να αφουγκράζεσαι παράφορα
τα στοιχειά της Λογικής σου
καθώς ανούσια ολισθαίνουν στα πλευρά
μιας κάποιας Σάρκας, Της Παράνοιας.

Να οδύρεσαι ασύστολα
με κάτι μάτια
όλο αβεβαιότητα
καχυποψία, δυσπιστία
που υποφέρουν
απλά και μόνο
γιατί έθαψαν και τον παραμικρό λυγμό
στην δυσπιστία μιας αφάνειας.

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ
ΣΥΛΛΟΓΗ: ΠΕΠΟΙΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΕΚΔ. ΝΟΩΝ ΑΘΗΝΑ 2012